جاويد ودان

همداسې اورې او یو څوک رایادوې بارانه 

کړم دې په چا پسې د ځان په شان ته طوې بارانه

 

د ډیرو حلکو به په زړو څوک اوروې بارانه 

ټک ټک دې خیژي څومره خوږ لګې د شپې بارانه

 

خوخ مې يي ځکه د يو چا په شان ته يي بارانه 

د چا تصوير  راته په څاڅکو کې  راوړې بارانه

 

ما به نو خود کړلې د اور غوندې لمبې بارانه 

تا چې وې کړې ګلابونو نه جامې بارانه 

سم لکه په زخم کې چې درد وي په غذاب يو 

ژونده لږ خواږه خواږه راوګوره خراب يو

 

نہ یې حرڅوو د بنگو بوټي نہ يې اخلو 

مونږہ سوداگر د ژوند بازار کې د گلاب یو

 

مونږه د ټوپک موپک خبرې چاته نه کوو 

مونږه د  سيتار خلک يو مونږه د رباب يو

 

بدبخته پښتانه يو کم شومته يو ودانه 

څوک چې په ماشه واړوي ګوته انتخاب يو

اننګو کې دې انار پراته دي ياره 

زمونږ زړونه په انګار  پراته دي یاره

 

لاندې مه ګوره چې ځې خپې به پرې کیږدې 

خپل باڼه درته په لار پراته دي یاره

 

انتظار کې کوم میین کرخې پرې کړي

يادګارونه په چینار پراته دي یاره

 

دغې کونډې کره هیڅ هم بیګا نه وو 

ماشومان یی ټول نهار پراته دي يآره

 

د ودان غزل په ځمکه پسرلی دی 

ټول لفظونه یی سینګار  پراته دي ياره