شاهنواز باقر

محبت دې یم راوستی انتها ته
داوبو پسې روان یمه سحرا ته

زه هم ودرېږم خو په لاره کې دېوال نه راځي
څومره تېز باد دی او په مخ مې د چا شال نه راځي

په یو زندان کې قید وم
لکه په ځان کې قید وم
توره تیاره وه په کې
زما به شپه وه په کې
یوه مرغۍ راسره هم بندي وه
له یو دیوال نه الوته په بل دیوال کیناسته
زما نه زړه زیات د هغې درزیده
زنځیر زندان د دروازې درزیده
او زه لګیا ومه سوری مې په دیوال کې ویسته
چې دا مرغۍ له دې زندان نه اوځي
د تورو شپو له دې جهان نه اوځي
اوس چې وتلې ده هماغه مرغۍ
له ځان سره نورې مرغۍ راولي
وايي بهر د انسان مرګ له انسانان ولاړ دي
مونږ له زندان ښه دې بهر راته ښکاریان ولاړ دي

سترګې پټې شوي په ټول کور باندې
تش چيبر يې ايښی دی په اور باندې

ويده شوی په ژړا ژړا وم شپه وه
چې راويښ شومه په کور کې مې چينه وه

زړه زما ورپسې وران و یو څو ورځې
خوشې شوې د ماشوم نه غباره وه

دې خبرې ته حيران د دوکاندار يم
بخت دې ښه دی آخري یوه ډېوه وه

اوس راووته سړی د حويلۍ نه
ټکولې مې کال مخکې دروازه وه

دريابونه راپسې وو خبر نه وم
زما ښپو پورې نښتې کناره وه

راستون شوی بېرته وخت نه و باقره !
په دېوال کې د سات ستنه سرچپه وه

زما په شانتې هر يو شی به زندګي نه لري
چې کوم يو ګل راشوکومه خوشبويي نه لري

کمڅۍ خورې کړي او ماشوم پکې ښه کلک وتړي
خدايه! دا ښځه په ټول کور کې يو سوزني نه لري?

داسې څوک شته چې زړه لري او پکې درد نه لري؟
داسې دېوال شته چې سوري لري مېږي نه لري؟

بس دومره ده چې ستا له سترګو نه مې لرې ساتي
ګنې احساس مې محبت سره بدي نه لري

پرون پرې ما خپلې جامې سړيه ومينځلې
چا ويل لاسونه د دې ښار دواړه دوبي نه لري

په دې سبب له خپله ځانه باقر نه راوځي !
چې دروازه بېرته پرې خلاصه کړي کنجي نه لري

روان يمه له ځان نه وهم منډې منډې منډې
قیدي یم له زندان نه وهم منډې منډې منډې

په خوب کې مې سيلاب وړي او په ښلي ځان رانيسم
په ويښه له باران نه وهم منډې منډې منډې

په ژوند نه یم په دې یمه چې خون ونکړي خدايه!
وېرېږم له انسان نه وهم منډې منډې منډې

ای زه خو رو په رو ورنږدې کېږمه سړيه!
ای زه خو له اسمان نه وهم منډې منډې منډې

دنيا نه ده باقره که ريښتيا راباندې وايې
ځنګل دی له حيوان نه وهم منډې منډې منډې

څه کار پېښ شوی دی رڼا سره د شپې د سړي؟
خدايه! راووتلې سترګې ورپسې د سړي

یوې جینۍ یو مسافر ته فقط دا لیکلي
ماشومان نشته خو خرڅیږي غبارې د سړي

چاودنه شوې وه همدلته خو یو کال یې و شو
او اوس راپرېوتې په ځمکه دواړه ښپې د سړي

څوک یې له یره ټکوی نه شي چې ماتې نه شي
لکه د زړونو دي نازکې دروازې د سړي

څو ورځې کیږي په شرابو باندې هم راغلی
څو ورځي کیږي چې مړه شوې ده بې بې د سړي

لاس په میز اووهي او ګوتې په ډیوې و سوزي
توره تیاره ده ورکې شوې دي چشمې د سړي

زه د منزل په لوري ځمه دا مې ښپې رانیسي
باقره! نه لږي زما سره په دې د سړې

باران وريږي د زول شپه ده او ستا ور ته ناست يم 
ګرمي مې کيږي د دريمې دنيا لمر ته ناست يم

ښه راته پته ده چې تنده مې پرې نه ماتيږي
داپته نشته چې زه ولې سمندر ته ناست يم

خدايه! چې ما داسرافيل شپيلۍ هم وانوريده 
خدايه! نو زه دومره له شوره لرې چرته ناست يم

زه چې روان شمه وروګورمه بيرته کينم 
په ما راغورزي کنه زکه خو دې غر ته ناست يم

زه به تر څو پورې په خپل کور کې بې کوره يمه ?
زه به تر څو پورې د خپل ځان نه بهر ته ناست يم

چاته ترې سترګې ورکوم چاته ترې زړه ورکوم 
باقره! ځان مې دى دربار پکې لنګر ته ناست يم

په سترګو کې زنځیر دی او په زړه کې دروازې
دا دومره جګ کورونه او نازکې دروازې

د خدای نه یرېدم که د هوا نه یرېدم?
چې ما به یادولې په لمانځه کې دروازې

رنګونه چا ورکړي دي خرڅیږي په بازار کې
زما او ستا له کوره چې وې ورکې دروازې

په ډېرو خوځېدلو یې لاسونه کړل خپل شل
په ډېرو ژړېدلو به اوبه کې دروازې

باقره سر مې لګي چې په کاڼي پورته کېږم
دا چا راپسې بندې کړې د ځمکې دروازې