سید شاه سعود

کله سګرټ پوکمه
کله فلمږنه ګورم
کله د لویو خلکو
شنه مزارونه ګورم
کله ټوپک راواخلم
چرته په ښکار وځمه
کله د کور نه لرې
مخ په بازار وځمه
مقصد مې څه وي خو بس
چې لږ سکون ومومم
سبا له نن ورکړمه
نن له پرون ومومم
خو ښکار نه تش راشمه
بازار نه تش راشمه
د ورځو شپو د مرشد
مزار نه تش راشمه

زمانې یې تل په لاس کې د تسبو پشانتې ګرځي
یو سړی دی د سپیڅلو فرښتو پشانتې ګرځي

د بلبلو په سندرو چې بندیز لګوي خلک
د ګلونو وږمې هم بیا د ازغو پشانتې ګرځي

ته همزولو سره خاندې ای په ځان باندې مینې
یو هلک دې لټوي د لیونو پشانتې ګرځي

چاته زخم ورکوي چاته پرهر او چاته سړیکې
ستا نظر په ټول عالم کې د نیزو پشانتې ګرځي

دا صحرا ده شاه سعوده ستا د کلي کوڅه نه ده
دلته زرقې د بدرنګو جینکو پشانتې ګرځي

هیڅ په ښه باندې را نشي هسې خوارې شي سندرې
چې زما قلم ته راشي ګنهکارې شي سندرې

د شرابو په کاسه کې د لمبو غوندې بلیږي
بلا خوند پکې پیدا شي چې بیلارې شي سندرې

د چا سترګې مې په روح کې سیلابونه زمزمه کړي
چې سپوږمۍ په راختو شي نو بیدارې شي سندرې

تخیل نه مې ناڅاپه څه بیکیفه شي چاپیره
سمدستي په نیمه لاره کې ایسارې شي سندرې

چې بی مینې بی الفته زندګۍ ته مخامخ شي
نو شعرونه شرمخان شي او ښامارې شي سندرې

د دې کلي هر سړې په قصیدو باندې میین دی
مخ ترې واړوي سعوده چې هندارې شي سندرې

د شور په منځ کې خاموشي ده چاله خوب نه ورځي 

 چې میاشته نوې شوه سپوږمۍ کې دروغجنه شولې 

 دا چې تش ځایونه پاتې 

شپه وه تیاره خوره وه لاره درته نه ښګاریده 

 اوښکې موښکې نه مني غم نه مني 

 یو داسې لیوتوب په آیینه باندې راځي 

دا د لمبو شا ته ولاړه جینۍ