سيد جيلاني جلان

خير که غريبان يو يا کوو په سادګۍ کې ژوند
ګله ! جنت بويه د ضمير په ازادۍ کې ژوند

وار دی د طبعيت د خنديدو جانانه زور کوه
ښه په شرنګ غږېږي د سپرليو په شپيلۍ کې ژوند

ځي ورپسې واړه ژوندي سري د اميد پر پښو
سپور دکاينا ت د ښکلاګانو په بګۍ کې ژوند

ته زما د روح د غوټۍ شونډو کې خوږه موسکا
ته لکه هنر زما د درد په موسيقۍ کې ژوند

دا مو د حيا سمبول دی د ا مو دسينګار ګاڼه
تاته لوپټه کې ژوند او ماته په شړۍ کې ژوند

نن به دې جلانه غرنی خوی رومنتيک کړمه
کېنه چې د ژبې غوندې درکړم په خولګۍ کې ژوند

ګرد يم كه غباريم دپښوپل ته درنږدې يمه
تاپسې دخپل زړه غوندې وتې له پردې يمه

ستاخوږوخبروته جانانه دومره تږى يــم
ته وا تلوسه دمينانودكيــسې يـــــمه

څه ساده باده يم دومره ستربدلون كې پوه نه شوم
اوس هم شاګردۍ كې دپيمخې زمـــانې يمه

زه اوته دمينې په يوه وجود كې ژوندكــوو
ته يې د ډيوې رڼا اوزه بيخ دډيوې يـــمـه

هسې دخپل روح خوارو اوږوباندې ورباريمه
وجلانه! سيورى دژوندون دجنازې يمــه

د زمزمو په اوبو مينځم مينه ناکې کيسې
لکه ياسين داسې خوږې دي د عشق پاکې کيسې

غرونه مو منځ کې دي خو غرونه به خدای ونړوي
زه کوم تاته ، ته کوه ماته ، دعا کې کيسې

په لوپټې کې دې جانانه څڼې ښې پټوه
د زمانې بادونه هم کوي بېباکې کيسې

د ستا پر شونډو سره ګلونه کيسې سرې سکروټې
زمونږ پر شونډو وينې وينې او تڼاکې کيسې

ستا جلان هم کله سندرو کې څه داسې وايي
لکه زلمی ناوې ته وکړي شررناکې کيسې

ته مې ژوندۍ کړې که ما خپل وجدان ته مړينه ورکړه
ستا په خاطر مې د خپل سر قاتل ته وينه ورکړه

منې ! اوبو هم ترې تصوير ستا د ځوانۍ وغوښته
ما چې چينې ته ستا په نوم هينداره سپينه ورکړه

نن خو سکڼي ماښام ته ډېر خېر پېښوې ملګرو
جانان د سرو شونډو وعده له ماسپښينه ورکړه

د کايناتو د ښکلا اينې ژباړمه اوس
چې تخيل ته مې رڼا ستا له جبينه ورکړه

جلانه ! دومره اسان نه دي پسرلي د څڼو
مونږه يې سيوريو ته هم غېږې غېږې مينه ورکړه

کېنه چې شيبې دې اختريزې کړم
پاڼې د ګلاب درته نکريزې کړم

تاومې کړه له غاړې نه رڼې لېچې
پرېږده چې هيندارې ماښاميزې کړم

دا ځل که په سره شړۍ کې راغلمه
نجونې د ښاريو به غرييزې کړم

خدای که مې همداسې شرنګ کې وساتي
ډېرې زمانې به سندريزې کړم

ګرځمه جلان د ترنم پر غرو
مړې سترګې ديار چې څلوريزې کړم

د خپل ارمان غوندې يم وړاندې ځمه شاته راشم
د جګ غره کاڼی شوم چې وخوزم بيديا ته راشم

زه چې څېړل د ژوند د هرې فلسفې شروع کړم
په نتيجه کې يې ضرور د ستا ښکلا ته راشم

د څڼو رنګ چې مې شي ساز د طبعيت درو کې
د ذات اوبه شم د شپې تور رګ کې سما ته راشم

لمر چې سر پورته کړي د بلې ډېوې رنګ واړوي
داسې چې زه د زړه نه ولوېږمه تاته راشم

يون مې د غشو پر سرو تکيه په خدای جلانه!
مور مې هم مړه ده دعا چانه واخلم چا ته راشم؟

سره د مخ کاسه دې له غروره کړه
ګرانه! نن دې بيا د چا مور بوره کړه ؟

ولې ؟ دې وژلو د ا وژلی كس
تا خو سره په مړه ښامار کې توره کړه

بيا د کوم ښايست ګلداره ويښه شوه؟
چا مې نن دا ښۍ سترګه رنځوره کړه ؟

ښکلې مې کړه اخ توبه مې ښکلې کړه
نن مې د خمار د پښو مزدوره کړه

سپينه اينه يې تپي تپي کړه
وخت چې د جلان مينه توروره کړه

هلته ساينسدان د لوړ تخنيک په تار ډبره تړي
دلته ګل ژبې سمندر په يوه خبره تړي

خود به د شپې پر پاسني مخ ټوله شپه رڼا وي
دنګه د لمر غوندې رڼه ټوټه له سره تړي

غرونه که هر څو لوړ شی مخه د لمر نشي نيوای
وخت څه نادان دی زولنوکې مې سندره تړي

په بنګاليو کوډو نشي دوزخ مخيه ! واوره.
پېغله زمونږ کليمه داره له ټټره تړي

د ايينې د سپين ورغوي د پړک پيڅې پسې
جلان ورک يارته د مين زړه مر غلره تړي

عجب کيفيت لري دا زړونه ځکه زر پټوي
خوږو ليمو کې چې ګل دښت ګل دښت نظر پټوي

خېر دی که کېناستم د ستا د لوپټې سيوري ته
واورې هم کله کله غېږو کې سپين غر پټوي

خوله يې په پښو کې ده په يو چړپ زر هيندارې ژويي
اوس د جوهرو پسرلي يو جادوګر پټوي

وژني مې ګام په ګام خو بيا هم مينه ناک دی جانان
د سندرغاړي سل عيبونه يو هنر پټوي

کاږه شکست کې جلان تمه د ژوندون نلري
بيړۍ چې ماته شي ضرور يې سمندر پټوي

جانان چې کاڼی شي د غوښې له قالبه ووځي
زمونږ له سترګو نه د سپينو اوښکو ژبه ووځي

ګرانه ! بيلتون دې زمانې لره پيکه کړم داسې
لکه د ځوان شاعر غزل چې بې مطلبه ووځي

چې پسې وژاړم ښه وژاړم د مه مې وشي
لکه ناروغ نه چې په يخو اوبو تبه ووځي

ياغي جذ بې دې له خيالي ځوانۍ نه وښويدې
لکه تيرې تيرې ليشې له پاخه کبه ووځي

جلانه ! بيا به دې پښتون ايمان کې څه پاتې شي؟
د مينې وړانګه که د مينې له مذهبه ووځي