حسين احمد صادق

چې د احساس مرۍ پرې غوڅه نشي
ستا د نظر چـــــــــاړه دې پڅـــه نشي

ستا په ميــــــنو ســــتا پــېرزو د ستم
دا خو د هر ښكــــــلي له وسه نشي

زما سړه وينه كـــــې جـــــوش راولي
شنډه دې ستا د بــڼو هــــــڅه نشي

سكوت به ماله اخر ســا ډوبـــــه كړي
پورته كه ستا د غـــــم خپسه نــشي

ليمه په اوښــــــــكو وينځم ګورم درته
مونځ خو هيڅكله بــــې اودسه نشي

د مينې تنـــــده يـــــې زما ډېــــــره كړه
چې پېغلتوب ورلــــــــه حيا ډېــــــره كړه

ستا په راتـــلو محفــــل روښــانه شولو
كه د محـــفـــل چـــراغ رڼـــــا ډېره كړه

چې په ښېرو يې زړګى سپك شو كله
زما په شـــونــــډو يې دعـــا ډېــره كړه

ستايم يې زه، احسان يې هم زه منم
ما پرې د خپل شعر ښــــكلا ډېره كړه

جانان چې سرې ســـترګې راواړولې
زما رنځور زړګـــي درزا ډېـــــــــره كړه

چې نظريه لري نظر نه لري
لكه چې څوك د كاله ور نه لري

وخته په كوم صف كې دې ودرولو
په سر كې هاغه دې چې سر نه لري

مونږه د ورځې هم ډيوې بلوو
زموږ د برخې اسمان لمر نه لري

ښځه به وي خو پښتنه به نه وي
چې برقه نه لري، څادر نه لري

زمونږه زمكې كارېزو وخوړې
زمونږه غرونه هم نښتر نه لري

ستاسو محبت ته چې مې زړه وشي
يه ښكلو! ګرمۍ كې مې ساړه وشي

مه تروړئ بچى د مور له خېټې نه
پرېږدئ پښتنو چې پښتانه وشي

غم د بېلتانه او تريخ ژوندون زما
دا لكه چې زخم كې اوبه وشي

موږ به حاسدان د ځان په څېر نه كړي
څه كه په غنمو كې واخه وشي

بيا به د صادق له څنګه نه خوځې
ستا كه ورسره ليده كاته وشي

پروا نشته ستا غمونه كه مې زړه خوري
پښتون كور خو تل ښاغلي مېلمانه خوري

خلك وايي ښكلي سم سړي خواره دي
زه خو وايم ما دې وخوري، خو ما نه خوري

وايه وايه ستا خبرې خو سندرې
خداى وهلي رقيبان راله مازغه خوري

په سپرلي كې هم ازغي زموږ خوراك دي
بولهوس پكې د ګل د شونډو سره خوري

صادق هسې ويلي نه شو په ځوانۍ كې
تاته هيڅ ويلى شي ځانله زړه خوري