بلینډې بدرۍ

يو ځل مې درته بيا دي را تراشلي ماښامونه
زما د بخت په شانته ، پرهر ژلي ماښامونه

د لمر جنازه بار وه په اوږو د لوړو څوکو
روان په مشالووو پسې غلي ماښامونه

زرغون مې په زړګي د ارغوانو په شان توري
اي خدايه ته پاله د جنتيانو په شان توري

ټپې د " بلينډې " چا په سيتار کې زنګولې
په کلي ورېدل ېې د ګلانو په شان توري

روښان چې مې وداسې چاپیریال دی د غزل
موندلی مې د لمر په شانته لال دی د غزل

پیښور ۲۴\۴\۲۰۰۵

ټپه ټوپه
خال خال غږ و د مرغانو
دسپین غره د لوې غیږې
یخ بادونو ..مست بادونو
شینکې څڼې د نښترو
په اوږو ور رپولې
په شڼا ېې اوده کړي وو
ټول غرونه او راغونه
دهمزولو شهیدانو
جنډې غبرګې پړپیدلې
لکه شوخ ماشومان ناست وي
سیپارې په لاس جومات کې
ښه په زور او جوش ېې وايي
بدرګه واړه یو ټکی ......
***************

**********
نیمه شپه وه ټپه ټوپه
چې دا چا کوکې راوکړې؟
که ملا کوکې راوکړې
په ورا ګډې شوې د ستورو
چې د کوم ویر بلاګانې
ترینه ولویده په غرو کې
له ډولۍ ېې سپوږمۍ ناوې
د نښترو شڼا چوپ شوه
پښه نیولې جنډې واړه
له اتڼه تار په تار شوې
خولې زرکې په راغو کې
غوږ غوږ چړشو شړا څکه
د فضا ساه ډوبه ډوبه
زمونږمینځ کې د ډیوې هم
آخیري سلګۍ د ژوند وې
په ما اوښکې وې راماتې
له تا هم غزل نیمګړی
ارمانونه په سلګو وو
هم د هیلو مرۍ ناستې
ها له شنو او سرو بنګړو مې
ښکاریدې ټپې وې هیرې
هم د ستا له زولنو نه
وه د شرنګ لکه ساه لوتې
له مجال او امکان ورکه
هره لاره هره چاره
زما او ستا اوله شپه وه
د ژوندون آخیره شپه شوه

په سره ټکه غرمه په انتظار د سېوري لاندې
یو ښکلی شان ماشوم اوده په لار د سیوري لاندې

ترې ډیرې نوې کوډې به رازده کړم د سندرو
ارمان سره که کینمه یو وار د سیوري لاندې

ته
زما د ژوند په لاره

د یو ورک لاروي په شان ته
چې له کوم پلو راپیښ شوې
مسکو سترګو باندې پروت دې
یو ماشوم شان ته جهان ؤ
د خوږلوټې مینې ډک ؤ
هر پړاو ېې بیل داستان ؤ
غزیدلې پکې لارې
د رازونو،د نیازونو
له طور غره هان تر معراج
وې
د سپیڅلې ښکلا میره
لکه څکلي ېې شراب وي
د کوثر په کنډولونو
څه مغروره شان خوماره
په تک سپین مخ دې اوده وه
چې لړۍ ېې د ریشتې وه
هان تر لمره رسیدلې
هم راپټ دې سرکو شونډو
د حسین له وینو رنګ ؤ
د مسکا خوی دې ؤ تللی
کټ مټ رنګ کې تر یوسفه
ستا وړې وړې خبرې
لکه سُور چې یاغي شوی
د سیتار له هر یو تار وي
هر یو توری ېې شاعر ؤ
وریدې ترینه سندرې
پکې نغښتی هرتصویر ؤ
د بدرۍ سره د مینې
فلسفه دې وه د زهن
له لقمان سره نښتې
زما هوش نه خو نو ځکه
بوټ زړګی دې ؤ ویستلی
هکه پکه وم درپاتې
ته هم ورو ورو زمازړه ته
د قوسین له حد راتیر شوی
،،،،،،،،،،
خو بس دریغه چې دا څرنګ

فیصله دې پټه وکړه
که دې کومه وړه حوره
لکه خوب کې ولیدله
داسې زر چې ورته تیر شوې
له خپل ځانه، له جهانه
نه دې څلی راته پریښو
چې پرې ژوند مې بلینډه
کړم
نه هم شناختې دې ولاړې
لکه ستوری د ماښام وې
دوه شیبې دې زندګي وه
او په خپله مخه لاړې
۲۵\۳\۲۰۰۵

ظˆږظ…ې ط¯ ط³ظ¾یظ† ط³ظ‡ط± ط¨ط³ ظ¾ظˆ
ع©ظˆظ„ې ط¨ظ„یظ†ډې
ط¯عکظˆط¨ظ„ ط§ظ†طھط¸ط§ط± ظ…ې ظ…ړع©یط¯ظ„ې
ط¨ظ„یظ†ډې

۳\۱۴\۲۰۰۵ ظ¾یښظˆط±

طھط±ې ډیط±ې ظ†ظˆې ع©ظˆډې ط¨ظ‡
ط±ط§ط²ط¯ظ‡ ع©ړظ… ط¯ ط³ظ†ط¯ط±ظˆ
ط§ط±ظ…ط§ظ† ط³ط±ظ‡ ع©ظ‡ ع©یظ†ظ…ظ‡ یظˆ
ظˆط§ط± ط¯ ط³یظˆط±ظٹ ظ„ط§ظ†ط¯ې

ط±ظˆښط§ظ† ع†ې ظ…ې ظˆط¯ط§ط³ې
ع†ط§ظ¾یط±یط§ظ„ ط¯ی ط¯ ط؛ط²ظ„
ظ…ظˆظ†ط¯ظ„ی ظ…ې ط¯ ظ„ظ…ط± ظ¾ظ‡ ط´ط§ظ†طھظ‡
ظ„ط§ظ„ ط¯ی ط¯ ط؛ط²ظ„

ظ¾یښظˆط± ۲۴\۴\۲۰۰۵

هاغه ماشوم وې چې تصویر
دې راکه
زه ورته مسکه شوم چې څه
پرې کوې؟
هغه وې ماته د شپې خوب نه
راځي
ما وې چې دا نو په تصویر
څه اړه؟
ده زر را ووې چې ډیوه
بلیږي
او چې ډیوې ته ګورم ته وې
پکې
ما ورته ووې ښه نوګوره
ورته
هغه تصویر دی بل تصویر څه
کوې؟
ده زر په سترګو خپل
لاسونه کیښول
او اننګو کې ېې رنګ
ونڅیدو
ویل ېې ډیوه خو ښکلولی نه
شم
هم ېې په زړه پورې نیولې
نه شم
ما پرې غوږ تاو کړ چې دا
چا دي درته
دغه کږې وږې قیصې ښودلي؟
په وړو شونډو ېې مغروره
مسکا
یو څو شیبې شوه غلې لره
بره
ماورته وې چې لا ماشوم ېې
ښکلیه
تا سره داسې قیصې بدې
ښکاري
دده په سپین تندي کې کرښې
راغلې
ویل ېې چې ما خو یو تصویر
وغوښتو
څه ټول جهان خو درنه نه
غواړمه
ما ورته وې چې راته ګران
ملګریه
زه خو له تا څخه یم ډیره
لویه
او ته له ما ېې ګرانه ډیر
وړوکی
دده په سترګو کې ماشومې
اوښکې
یو څو شیبې نرې نرې ځلیدې
بیا ېې زویرګو کې راته
غلي ووې
یوه خبره کوم .........
دا زه منم چې یم له تا
وړوکی
خو ستا تصویر دی بیا له
ما وړوکی