عبدالولي منګل

اوســــه د زړه په ښوريدو کې زما کله کلـــه

رځــــــه رځــــــــه په کړيدو کې زما کله کـــله

بــــــــــله ډېـــــوه شـــــه رتـــــــــه وځـــــــــلـــــېږه

دا دهـــجــــران تورو تيارو کې زما کله کله

خــــــــــــپل زړه بـــــه خورم تا به ساتمه پکې

کــــــله رځــــې په دې شيبو کې زما کله کله

عــــــــــــکس د مــــخ به دې په سترګو ساتم

راشه ته ګل شه پــــــه ليمو کې زما کله کله

ګـــــــــــــــــوره د هــــيلو جنازې چې درومـي

څه کړې د خيال په هديرو کې زما کله کله

١٩٩٣\٢\  ٥ \ هالند

ســــــــتا په خيالونو کې ويده ولاړم

ډيرو غــــــــــــــمونو سره جوړه ولاړم

د زړګي حــــــال مې ويلې وايم ورته

بيا يې په وړاندې چپه خوله ولاړم

١٩٩٤ \٦\٥ هالند 

هير مې نه شولې جانانه په هـــــــــر پل کې

څو چې ښوري دا زړګی مې په ګوګل کې

په دنيا کــــــــې د يارانو مې زړه شين دی

ووهــــلم هر يــو يار پــــــه چـــــل ول کـــــې

١٩٩٤\٤\٨ هالند

څـــــنګـــه وســـوځــم  زه هـــر ځل په کتو ستا

لـــوغـــړن د کـــړم د سپين مـــخ پـه لمـبو ستا

د اغـــــزو پـــه بـسترو مــې عــــمر تېــر شــــــو

کشکـــې يــو وار  وی  ويده په مړوندو ستا

پــــه کــږو کــــتل د پــــام کــــــوه جــــــانــــانـه

ژوبــــــل ژوبـــــل زمـــا زړه شـــو په کتو ستــا

تور ځنځير د دواړو پښو مې نصيب مه شه

تـــل چې غوږيمه وشرنګ ته د بنګړو ســتا

نـن د نه پرېږدم چې سپينه خوله را نــه کړې

تـېروتــلی دی ( مـــنګل) تل په وعـــدو ستا

١٩٩٣ \١\٣  هالن

چـــــــيرې چـــــې ځـــمه خپل منزل لټوم

چې زړه مې سوځي اور پرې بـــل لټوم 

چيرته مې وړي دا د ژوند ورکې لارې

ســــتا ديدانونه په پل په پل لــــــــټوم

لـــــــکه پياله کې چې نشې ويدې وي

د هــــــغو مــــــــــــړو سترګو کتل لټوم

دا د غــــــــــــــمونو پېټي چيرې يوسم

بيا ستا د سپينې خولې خندل لـــټوم

څــــــــــنګه څلور سترګې په بام ولاړه

زه د کـــــــــــچکول سره (منګل) لټوم

١٩٩٣\٦\١١ هالند

ښــــو يــــارانــــــو پريښودم په نيمه لار

نه مې شو په کار بيا هغه دوست و يار

ګــــــــوره ټيل وهل پورې وهل زده کړه

هرڅـــــه ليلام کــــــيږي نن په دې بازار

١٩٩٤\٦\٨ هالند