څـــــنګـــه وســـوځــم  زه هـــر ځل په کتو ستا

لـــوغـــړن د کـــړم د سپين مـــخ پـه لمـبو ستا

د اغـــــزو پـــه بـسترو مــې عــــمر تېــر شــــــو

کشکـــې يــو وار  وی  ويده په مړوندو ستا

پــــه کــږو کــــتل د پــــام کــــــوه جــــــانــــانـه

ژوبــــــل ژوبـــــل زمـــا زړه شـــو په کتو ستــا

تور ځنځير د دواړو پښو مې نصيب مه شه

تـــل چې غوږيمه وشرنګ ته د بنګړو ســتا

نـن د نه پرېږدم چې سپينه خوله را نــه کړې

تـېروتــلی دی ( مـــنګل) تل په وعـــدو ستا

١٩٩٣ \١\٣  هالن