خيال محمد کټوازی

شیخه ستــــــا لپاره ښه وو له سجدو سره محراب

فـــیـــصلې بــــه دې کــــولـــــې دوبــــال او دثــواب

پــــه جــنـــت کې دې  دحورو او غلمانو هیله ښه وه

پــه محــــــشر کــــــې دې سودا دګناهو نو دحساب

توبې دې په تســـــبو کې دجمات دګوټ ښکلا وې

ګڼه ږیره په خلــوت کــــې دنــفــلــــونــــو او کتـــــاب

خپل مذهب دې څنګه پریښود دګدۍ دشوق په تمه

په دنیا کـــــــــې دی راولــــــــړل اورونـــــه دعـــــــذاب

کــــــه پـــــه ورځ داخـیرت کې له پو ښتنو سره مخ شې

ددنـــیـــا لـــه هــــوســـونـــو بـــه دی څـــه وایــې ځواب

لیبیا ــــ طرابلس   ۱۹۹۲ 

ستا چې په لیمو کې خمارونه مستول شي

ماته په ګوګل کې انګا رونه بـــلول شـــــي

مینه خو داوښکو تویول نــــــه دي یــوازې

برخه دمینو په اورونــــــو کـــــــړول شــــــي

موږ ته داسمـــــان دبــــــــارانونو په بدل کې

سر په سر له پاســــــه راکټـــــونه اورول شي

سرمې دی په لاس کې دوطن دمینـې فــــخر

کار ، که دې په لار کې  دسرونو جـارول شي

خیال ته په زندان کې داوبو اجــــــازه نـــشته

ستا په میخانه کې خو جامونه تشول شـــــي

           دڅرخي زندان

یــــو جـــام راتـــه جـــانـــا نـــه د جـــنـــون راواړوه

دصــبـر پـه چـوپـتـیـا کـې مـې پاڅـون راواړوه

دعـشــق د سـمــندر دقـسـمـتـو نـو جـالـوانـــــــه

دبـــر خـې پـه تـوپـان کې مې بـــد لون راواړوه

دهجر د تور تم دسپېده چاودپه سرانجام کـې

ســـپــیــن مـخ لـکـه دلـمـر دســبــاوون راواړوه

دبـنـګو پـیـمـا نـه راکړه دستر ګـو  لـه خـمـاره

یو،اور مــې په ګـوګل کې دلـړ مـون راواړوه

زمـا دســــــوې زړه دفـریــادونــوســر طـبــیــبــه

درمــل مــــې درنـځـو نــودبــېــلــتــون راواړوه

چې لاره ترمنـزله یـې پـه لـروبـر کـې یـوه شـي

دې ور کـو پـښـتـنـو تـه پـیـو سـتــون راواړوه

دژوند کرلی بـــڼ دی په سېلیو کې بـهــاره

د«خیال»دهیلو ګل پکی زرغون راواړوه

بې غوټیو پسرلی شـــو دګلـــونــــو بــــهـــار چــــیــــرې

له سیلیو تپوس وکـــړه دبلــبـــــلو چــــغــــار چــــیــــرې

نور دسر  دبا ج تــړون ورســـــره نـــــه مــــنـــو اجـــــلــــه

موږ لښکر دبغاوت یودا ،اوو ســــری ښــا مار چیرې

بندیوان دجیل ته وایه چــې دمینـــي لــــیـــــونـــــیـــــو

خپل سرونــــه درتـــــه راوړل راتــه وښیه دار چــیـــــرې

دخلوت له تروږمـــــۍ نــــه درڼـــــا پــــــه تـــــمـــــه وزو

دهجران پـــه تــــورو شپـــو کې دســرتورو کرار چیرې

بې جلبه کاروانــونــــه لــــټـــــوي ورک ربـــــاتـــــونــــــه

خپل جرس او څاروان غواړي داړیکو مـــهار چـــیــــرې

خیاله سر وریت شوی ښه دی نه ټیټ شوی دبل پښو ته

چې لمبه لکه پتنګ شــــي دســـــکروټو انګار چـیـــرې

                     دڅرخي زندان    ۱۳۶۴

یــــوګــــل  دپســــرلــــي وم ژیـــــړه پــاڼـه شوم دمنې

پــــه لاس کـــــې مــې کیکاږي ژوبلوي مې حرمونې

میچنې په ماګـرزوي عطـــــرونــــه رانــــه بـــاســــي

په څڼو کې مې نه ټومبي ددغـه کلــــي نــــجــــونــــې

یـــو بـــت دزمـــانــــې ومــــه انځور دغره په زړه کـې

باروتو رانه ورانې افسانې کــــړلــــې لـــرغــــونــــې

زمــــوږ دزاهــــدانـــو دیـــهـــودو غــونـدې خوی ده

دژمي په یخنۍ کې ړنــــګوي دخـــلکــــو خــــونــــې

کــــړ کیــــچ دګڼــــو ږیـــرو مـــهـــاجـــر کــړو له وطنه

دبخت پاڼه که واوښتـــله بیــــرته یــــو ورتــــلونــــې

دعصـــر لــــه کــــاروانه « خیـــاله » ځکه شولو پاته

دجهل خپکیو ټینــګ نیــــولي یـــو تـــر ستـــونــــې

روتردام ۲۰۰۱