پير محمد کاروان

 

ګــــیډۍ څڼـــــې مــــو ډول او یا
قـــربان ته واچــــوئ
وریښمینـــې لـــونګۍ ګرد سره میدان
ته واچــــوئ

ترخــــــې خبرې پریږدئ کــــړي
خـــوږې خبرې خـوند
شکـــر دشنو طـــوطیـــــــــــانو
شکردان ته واچـــــوئ

که ګـل نه شته ، امېل نه شته ، لاسونه
خومــو شته
په مینــه کــــې یــــې غــــاړې
دچــانـــان تـه واچــــــوئ

ښـــېــــــــرا راتـــه دعــــــا
شــــوه دیوه ښــکـلـي کلیوال
دښــار ښکلیـــــو وې ډال دغـره
کـــــاروان ته واچوئ
 

درې واړه پر مــــا ګران دي اول یار
زما دکلي
چنــــار زمـــــا دکلــــي او
کـــوکنار زمـا دکلي

پر سریـې لـــري تُورې دهُمـــا دوزر
سیـــوری
ټکــــــری زمـــا دکلــي او دستار
زمـــا دکلي

حجرې مو لـه جرګــو له مرکونه تشې مه
شه
ګــودر ته جونې درومي ےپه کتار زما
دکلي

په ډول په کډا ګانو مرور یاران پخلا
کړئ
ربــــــــاب زمـــــا د کــــلي او
ستار زما دکلي

هاپورې دغره سرته زنځیر خپور ګلونه
خیژي
شاید چــــــې په ولجه به شي بهار
زمـا دکلي

شپونکی زما دکلي بویه کشر اسرافیل دی

دنیا ته به مـــحشر ځي وار په وار زما
دکلي
 
دریاب کې دسندرو به څپې څپې څپې شي

ټپـــې ټپــــې ټپـــــې په یــکــه
زار زمـــا دکلي

ترې ستوری په نیزه کې دغزل کاروان
راوړه
سپوږمـــۍ به خا مـخا درښیي لار زما
دکلي

له غرونواخوا له سيندونواخوا
يه دڅپې غوندې اوترې ليلو
دليوني زړګي سلام درليږم
نارې مې واوره مساپرې ليلو
***
يوداچې ښکلې جامې مه اغونده
بل په وربل کې دې ګلونه مه ږده
دانظروږي ګوربتان خو وينې
لکه دزرکې قدمونه مه ږده
***
له سپين رخسارنه دې غباردسفر
دسپين ټيکري په پيڅکه مه پاکوه
لکه ږلۍ به وري سترګې پرتا
پراننګوګلونه مه وروه
***
لکه په ګردکې دباروتوپټه
دخپل وطن دسپوږمۍ رنګ واخله
سردې پردي پاچاته ټيت مه شه
دعادکلي له ملنګ واخله
***
ليلوپه خپل ښايست کې پټه ښه يې
څودسپېروسترګودرپام نه شي
خدای مه کړه وران دې دخپل سردپاسه
پرتادخپلې ښکلابام نه شي
***
ليلوزمالاس به درونه رسي
چې درته غردسپېلنولوګی کړم
چې ستاله ښکلي مخ يې وتمبوم
چې نظرونه دسپېرولوګی کړم
***
زمالاسونه په زنځيرتړلي
خوبياهم تاته له دعانه ډک دي
د هرورغوي مې خطونه ريږدي
زمادخپل زړه له درزانه ډک دي
***
ته چې غبارله ايينوپاکوې
دخريدارپه نظرځان ته ګورې
فکردې وي چې داغ په زړه وانخلې
ډک دغاټولوبيابان ته ګورې
***
داخپل ژوندون به درته وران ښکاريږي
خوته يوباغ يې په دې وران کلي کې
دمرورو پسرلو په شانې
په دې رنځورغوندې خزان کلي کې
***
مادرته نه وې چې بيماره به شې
پردی وطن دی په سينګارڅه کوې
خپله ښکلاپه زړه کې پټه ساته
دشنوبنګړوپه شرنګهارڅه کوې
***
په دسمال وتړه بنګړي دمړوند
په کې بندي کړه ليوني راګونه
نه چې دچاغوږونه څک شي درته
زړه کې لمبه کړه سپېلني راګونه
***
سترګوته نيم سلايي مه ورکوه
پام په لجرومې چې غرض ونه کړې
کړۍکړۍ څڼې پرېشانې ساته
په دغې لومې چې غرض ونه کړې
***
د لااله الالله په ذکر
پاکه ستره اومقدسه ګرځه
بس په صدف کې مرغلره به يې
لرې له خاره او له خسه ګرځه
***
دغه يوڅوشپې دي بس تېرې به شي
په خپل وطن کې به رڼاخوره شي
لکه دزاڼې به پرواز راوکړې
ستادراتللوبه غوغا خوره شي
***
وي به ورغوي ستا،هندارې دجم
ډک درازونوکټوري به راوړې
درته به خاندي يتيمان زخمونه
خوږه دمينې ټکوري به راوړې
***
په خپل وطن کې به سرشاره ګرځې
زمادتوروغرونوسپينې بازې
زمادزړه پرچګس کېږده پنجې
زمادخپل وطن دمينې بازې






١٣٨٥-٢-١٦کابل خيرخانه مېنه

ته ماڅه کوې جانانه زه به څه يم
زه نه ګل يمه نه سره زرنه اوبه يم

ښه ده ښه چې تری تم شومه له تانه
ستاکاروان اوس دسندرو دکاله يم

په ژوندکې مستانه غوندې يوکارکول په کاردي
مين شه په يوه ښکلي دګل وارکول په کاردي
 
لذت دشهادت دازادۍ له موسکاواخله
يوه شېبه ديدن په سرد دار کول په کاردي

کاروانه
چې له چيغو دې شپه ريږدي لکه پاڼه
دا ستا ليونۍ مينې ته ازارکول په کار دي
 

کټ کټ خاندې ارمان چیرته درنه ورک دی
لیونیه ګریوان چیرته درنه ورک دی

په اغزیو کښې د ګل غوندې روانه
لږ راتم شه کاروان چیرته درنه ورک دی

مورې مورې تږی يم په لپه
کې اوبه راکړه
زړه دې رانه وړی دی بې زړه يمه لږ زړه
راکړه

سرته مې زنګون کېږده ويښتو کې مې وهه ګوتې
خوب نه راځي، خوب راوله، خوب کې الوته
راکړه
 

اوس به زه د شپې پر خطرناکو لارو نه درومم
اوس به زه د ورځې په کاواکو لارو نه درومم

بيا به زه له سره له ژوندون سره ځواني
وکړم
بيا به د ګلابو د نرګسو باغواني وکړم
 

د زړګي پر تخت مې کښېنه ښکليه راشه
زه سلام درته کوم ته مې بادشاه شه

بيا کاروان مې که د ژوند په مرګي لوټ شي
خير دی يو ځل خو په ژوند ياره زما شه

نه چې څاروان يې راته وخوري پر کاروان
ويرېږم
خدايه ايمان مې سلامت کړې پر ايمان ويرېږم

پردي لاسونه راته ډګ له ګړنګونو ښکاري
خبره داده چې پر خپل افغانستان ويرېږم