پير محمد کاروان

بدر نګه زمـــانه شــــوه ښــــکاري لال پـــه غـشـــوولي

دوروځو په پیو ند کې شینکی خال په  غشــــو ولي

رباب یې پــه زړه   وویشت د ښکلا سرود شهید شو

له درده راوتـــــلی ســـــراو تــــال پــــــــه غـشــــو ولي

شیشه په غشو ولي وژني روح دښــــــا پــــیـــــریــــو

د یوان راپار یدلــــي دي جــــمـــال پــــه غشـــــوولي

ما ښام یــــې دنـــــکـــر یـــــزو  په سروو ینو لمبولی

سبابه اختـــــــر وژنــــي نــــن هــــــلال په غشــــوولی

څو ک نه شي يادولای د یار نوم پــه تـــــرنـــــم کـــــې

دا دور دبتــــانــــــودی بــــــلال پــــــه غشـــــوولــــــي

داټول غشـــــي مـــــی بـیر ته پردې یو،زړ ګي لګیږي

سهیل په غشــــــوولـــــــي کـــــه شــــمال په غشوولي

تیارو شپو د سبا پر کاروان بیا کـــړی یــــرغـــــل دی

له ستړیـــو لارویــــو  نــــــه  مشــــــال په غشـــــــو ولي

۱۳۷۱ پیښور

د څاڅـــــــــكو پـــــــــه لېمو مې سمندر لـــــــــــيدلى دى
 په ټولو آييــــــــــــنو كې مــــــــې دلــــــــبـــــــر لــيدلى دى

 شــــــــــــهيد مازيګرى كوي شغــــــــلې لـــكه حسيــــن
شفق مې سور په غـــــــــشو د شمر لـــــيـــــــــــــدلى دى

له زړه مې چې كړي جـــــــوړه وچـــــــــو شوندوته كوزه
 ورځم پسې چا داسې كوزه ګر لـــــيـــــــدلــــــــــــى دى؟

دا مستې مستې اوښكې چې جوپې جوپې راځـي
 دې پېغلو مې په سترګو كې ګودر لـــــيـــــــدلى دى

 بتګر د تخــــــيـــــل مــــــــې جــــــوړه وي بت د جانان
 په روح كې زما كان يې د مـــــــرمــــــــــر لــيدلى دى

 ته پوې يې چې دا څنګه شو كاروان غـــــــــزل غزل
دانـــــــــــن يـــــــې ايــــــــله يو نظر خــــيبر ليدلى دى

اوښکه ته يې مينه ته يې کيف د مـــــــــوسېدو ته يې
ناڅاپهشېــــبـــه د ســــــــره ګـــــــلاب د غوړېدو ته يې

ډک د مينې جام ته يې په سرو ســــترګو سلام تهيې
شرنګ په مدهوشۍ کې د تش جـام د ماتېدو ته يې

ته مې لېونۍ خندا يې تهمــــــــې لېــــــــونـــــــــۍ ژړا
اخ جانانه زېـــــــــــــــری د دعا د قبلېدو تــــــــه يــــــــې

توره ته يې غشی تـــــــــهلــــــقـمان او جاليونس دی
زخم د ځيګر ته يې مرهم د رغـــــېــــــــدو تــــــــــه يې

تږی زه يملپه و اسمان ته د غـــــــوښــــتـــنـــــــــې زه
راشه په برېښنا کې تـــــــــــرنــــــــــــم د ورېدو ته يې

دلتهچې راغلي سوي لوي تښتېــــــــــدلــــــي دي
دې لېوني زړه کې حوصيله د اوسېدو ته يـــــــــې

دغلته يو ستوری دی او هاغلته بل ستوری دی
منځ ته يې راځه د فاصلو دورکېدو ته يــــــــــــــې

 تږي ټــــــــــول درپسې مړه ښکـــــــــــاري جانانه
په مرۍ کې دې اوبه ښــــــــــکــــــــاري جـــــانانه

په ټول ښار کې ايله ستا په سترګو پــــــــــايـــــو
پکې غر پکې غرڅه ښکاري جــــــــــانــــــــانــــه

ستا دښمنو چې په تــــــــــــا شـــــــغــــــــول غشي
اوس نو دوی غوښه چاړه ښکاري جــــــانــــانـه

زه درګورمه خو ستا په ټنډه ګـــــــــــونــــــــــځې
په خندا وايه چـــــــــــې نــــــــــه ښـکاري جانانه

د دعـــــــــــا نــــــــــــــه ډکه لپه په ما وڅـــــښـــــه
په جامونو کې رانـــــجـــــــــــه ښکاري جانانه

ته راياد شې چـــــــــــې د لمر په خوا روان وي
په آسمان کې سپيـن مارغه ښکاري جانانه

ســـــــــــــــــتالــه غېږې نه کاروان وتلی نشي
لاس او پښې يـــې نشته زړه ښکاري جانانه

 خلک په مينه باندې نه پوهيږي
 ګرانه کاروانه په زړګي باندې ټينګ لاس ونيسه
 دا ډبرين بوتان بوتان د اذر ونه منې
 پام چې زړه ونه بايلې دغه په ځيګر ونه منې
 د سليمان له دې غمي سره به پام کوې ډېر
 بيدار اوسېږه نه به خوب نه به ارام کوې ډېر
 د يوويشتمې پېړۍ رګ رګ ته سړي د شيطانانو په څېر
 ورننوتي دي په چل په ټګۍ
 دلته تر ټولو نه بدرنګې دي ريا په رنګو
 له ځان جوړې د ښکلا ښاپېرۍ
 کېدای شي ښځې او نجلۍ به داسې هم وګورې
 چې په ظاهر صورت د ګل نه هم نازکې به وي
 خو په باطن کې د پردې لاندې شيشکې به وي
 بس د خوشبو له دې ښيښې نه به يو ديو، يوه بلا راووځي
 لکه سور لال به دې زړه وتښتوي
 بس تری تم به شي پيدا به نشي
 که دې لټون پسې څلور لونجه دنيا راووځي
 اوس مې چې پوی کړې نو له مينې نه دې نه اړوم
 ګرانه کاروانه مينه ښه ده مينه ډېره کوه
 خو نن سبا په هر يو ګل باندې باور مه لره
 کله ناکله له وږمې ځنې هم وېره کوه
 هسې نه زړه دې يوسي، هوش دې يوسي، خيال دې يوسي
 خبر به نه يې سرابونه په څپو راوتي
 نه چې ورېښمين دې تقدس هغه دسمال دې يوسي

اننــــــګي يـــــــــې دومــــــــــره ســـــــره په څه سبب دي؟
عــــجـــيـــــــــبـــه ده جــــنــتــــونــــــــــــــه په غضب دي

ښکلي مخ ته خامخا ســــــتـــــــــرګـــــــــــــې وراوړي
بوراګان خو د ګـــــــــــلــونو په مـــــــــــذهــــــــــــب دي

د ريــــــــــا زاهــــــــــــدان سپــــــــــــي د دوزخـــونـــــــو
شاعران خو شاګردان د ښـــــــکــــــــلـــــــــي رب دي

وې يې سترګې مې درياب دی درومـــه وړي دې
ما وې نه ځم عـــادتــــــونــــه مـــــــــې د کــــــب دي

ستا باڼه مې د زړه جېب کـــــــې وهـــــي ګــــوتې
لکه شوخ ماشومان څـــــومــــــــره بــې ادب دي

پېښور، سرطان ١٣٧١

چې ورته خولـــــــې شـــــــوې داصيلو مرغلرو اوبــــــــــــــــه
 خــــپـــــلو خـــــــــــــبرو ته دې ورکړې د سنــــــــــــــــدرو اوبه

ستا د تصوير تنکيو پښو ته شيـــــــــــــــــشې مه شه لشې
په کاڼو چېرې ماتې مــــــــــــــــه شـــــــه د جــــــوهــــــرواوبه

 زما د زړه د مــــــيــــــــنې زور پاس په لېمو کې ګــــــــــوره
په بـــــــــــــره خـــــــېــــــــــــــژې اشنا تل د زورورو اوبـــــــــه

 خــــــــــــدايه ! باران د مـــــــــــــــــــينې راوله پر وچو للمو
غواړي ګـــــــــــلان لکه د تــږو مــــــــساپـــــــــــرواوبــــــــه

 ګودرې شاړې منګي مـــات دي په کې څاڅکی نه شته
 ســــــــــــتا د لاســـــــــونــــــــــو د جوړه شپينو کوترو اوبه

پرګلو څاڅي کوم د مينې پېغــــــــمـــــــــــــــــــــــبر ژړلې ؟
د شعر د شــــــــــــــاتـــــــــو د مچيو لـــــــــــه وزرو اوبــــــــه

کله چې ليکي خپل صـــــــــنم تـــــــــــــه صـــــوفيانه غزله
 قلم ته واچوي کاروان د نــــــــــيــــــــلــــــــــــوفــــــر اوبــــــه

ښكليه څاروان مې شه كاروان به دې شم

له ځانه ستړى يمه ځان به دې شم
سپينه كوتره شه پرواز را وكړه
غيږ راكوه شينكى اسمان به دې شم
لوله مې تل په ترنم ،ترنم
غزل،غزل يمه ديوان به دې شم
يو تږۍ ګل شه انتظار مې وكړه
زه راوريږمه باران په دې شمه
رخش داروامې درته زين ولاړ دى
راشه رستم مې شه داستان به دې شم
ښكاري خونه يم هوسۍ څله تښتې؟
چېرته به درومې بيابان به دې شم
راشه جنت مې شه جنت به دې شم
راشه ايمان مې شه ايمان به دې شم
راشه مېلمه مې شه مېلمه به دې شم
راشه مېزبان مې شه مېزبان به دې شم
د زړه له غوټو مې غمي جوړه وه
راشه د سرو غميو كان به دې شم

سلام سلام ګرانه کاروانه سلام

وایه چې هېر دې یم کنه ملګریه؟ !

زما د سویولو غړنو شیبو

ستړیه ستومانه اوښبنه ملګریه!

*    *   *

ظالمه نه رادرومې مرم درپسې

د سور کي اوښ د ګونګرو شرنګ دې اورم

ها چې اهد ء دې ؤشپونګي شهید ته

هاغه غزل په وینو رنګ دې اورم

*    *   *

نن سبا مستې ترانې نه لیکې

منمه ستا د قلم نوکه ما ته

ستا د شاعر زړګي په شنه ستوري کې

د سپین هلال د تورې څوک ما ته

*    *   *

چې ستا د چاو دو پښو په وینو سره وو

نن مې شمال هغه سرګړي ښکل کړل

ستا د شرابو شیشې تشې مه شه

راشه سو ما مې درته واړه ګل کړل

*    *   *

راځي د شاتو ګلوزرې مچۍ

دانه دانه دي غزلتوري ګرځي

ستا د مسرو پنجرې یې خچې پچې

د غره مارغان شي په هر اوري ګرځي

*    *   *

درته کافرې تذانې لرمه

راشه یو څویې مسلمانې خوکړه

خیر دی یو څو به ملکې شي درته

ځینې یې وینځې غلامانې خو کړه

*    *   *

منمه نن سبا تش لاسی یې ډیر

له خیالي لاس دې د شعر کب ښوییږي

لا دې په زړه کې تنده نه ده راشنه

چې دې له شونډو جام درب ښوییږي

*    *   *

سرپه ځنګون چې کړم په خوب دې وینم

دناصر باغ په هدیره کې ګرځې

لکه غاټول غوندې راټول غوندې یې

دزړه دداغ په هدیره کې ګرځې

*    *   *

زه هم خبر شوم ځورولی یې چا

کره کتونکو درته کم کتلي

د شاعر زړه ګلاب دې مړاوې مه شه

ما دې دسرواوښکو شبنم کتلي

*    *   *

ستر ګې دې ډکې دي دزړه له رنګه

خبرې نه کوې سندرې ګورې

دشعر کوترې په پنجونه درځي

لکه سپین باز لوړې ژورې ګورې

*    *   *

راشه پخلا شه مروره آشنا

چوپو بلبلو ته سندرې راوړه

دپرښو پرښو پنجرې ما توه

بندي طوطیانو ته شکرې راوړه

*    *   *

راشه دشپې راشه شاعر به دې کړم

که د سپوږمۍ په جام کې شومې شیبې

د قمري غوږ کې کوکو کوووایه

چې راپه یادې شي ما شومې شیبې

*    *   *

لکه د خدای دشنه کتاب په شانې

دسپینو وړانګو په چترۍ کې راکوز

په خدای که شین ځنګل مې وګڼې اوس

سره له ستورویم سپوږمۍ کې راکوز

*    *   *

دشنو چندڼو په خوشبو کې لامبم

شپه ده په شان د شان د شنه ښامار پروت یم

نه نه پر سرمې ده سپوږمۍ ولاړه

چا پیر د سپینو ستوروها ر پروت یم

*    *   *

پر سر د هغې تپې ستوری ولاړ

چې ستا د سره اوښ کپرۍ ښخه ده

پر مخ یې لاس دنښتروواهمه

چې هسې نه پکې سپوږمۍ ښخه ده

*    *   *

سهار مې لمر لکه زرینه بیړۍ

زما د شنې غیږې په سین کې ګرځي

داد شهید شاعر خوشحاله اروا

په ایا تونو د یاسین کې ګرځي

*    *   *

شډل بازان لکه سټینګر توغندي

وزرې شخې غاړې لکې نیسي

دبرګ وزروغرنو کوترو

پئتې مهینې الوتکې نیسي

*    *   *

ها چې روسي هوا بازنه شوو یشتی

لښکرو لاړ پر هغه لوړ ګلونه

ته واقیام دی شهیدانو کړی

بیالو غړن دي دګو ګړ ګلونه

*    *   *

ماشوم شپونکی څه په هنرور خیژي

ترېنه راوړي ګیډۍ ګیډۍ په مینه

پرو چو شونډویې ټپه ښکلوي

ناوکۍ خورته وړې ډالۍ په مینه

*    *   *

لمدې څیړۍ ته مې چندڼ په سلام

شنې په باران مې بنفشې

دښکلابریدمې څوک ټاکلی نه شي

بس یو ښایست یم بې نقشې بې نقشې

*    *   *

هغه د شنې غونډۍ نښتر دې په یاد ؟

چې یې ټټر کې توغندی ښخ ؤ

چې یې پروکې سور ځونډي ښخ ؤ

*    *   *

اوس له هغه زخم نه څانګه راشنه

چې پرې وږمه راشي لونګ خوروي

او که شمال ور سره وکړي شوخي

بیا خو د شنو بنګړیو شرنګ خوروي

*    *   *

دشپې پردې څانګه بلبله کیني

چې سرودونه دزبوریې په یاد

په سوي غږ سره محشر پنځوي

ته وا اسرارد کوه طوریې په یاد

*    *   *

په سپیده داغ بلالي چیغه وکړي

څه په خوږه ژبه قران وایي

ټول کاینات ورته ټالۍ ووهي

په تر نم چې الرحمان وایي

*    *   *

راشه زما پرلمن لاس لګوه

چې څومره غواړې دومره مینه درکړم

مسرې یې سېل د طاووسانو واخله

چې سپین غزل ته دې شنه وینه درکړم

*    *   *

که حما سه که دې جلال وي په کار

دبرګي پړانګ لیونې سترګې لرم

اود جمال دنازکۍ لپاره

ګور ه په رم د هوسۍ سترګې لرم

*    *   *

زه چې په لمنځو کې شمال وشیندم

دڅڼو بوی به دد لبرو هېر کړې

منم دخیال تیشه به و غور ځوې

دغه بتان به د ډبرو هېرکړې

*    *   *

درته به راولم شاعر ه اروا

دورک ارم دښاپیرۍ په بڼه

درته دلمرزرین تارونه اوبم

بس دسندرو دکیږدۍ په بڼه

*    *   *

که د سندرو ښاپیرۍ ښکلوې

څوګامه مخکې له خبل ځانه راشه

دشنو بنګړو شرنګایې اورې کنه؟!

درته نارې وهي کاروانه راشه

*    *   *

دښکلا داسې جزیرې درښیم

چې دشاعر سړي په خیال کې نه شته

ستا دیوې ټپې په زړي کې شته

دنورو ژبو په جوال کې نه شته

*    *   *

راشه چې لرې پروازونه درکړم

چې په شفق دې وزر ولګیږي

درته سکې د ښکلا توس اخیستې

ټا په به ستاد هنرو لګیږي

*    *   *

راشه دشپې راشه شاعر به دې کړم

په شنواوبو کې راڼه ستوري ګرځط

دوی پرزرین مازیګر لوړه کړې

چې ټول به ستا دغزل توري ګرځي

*    *   *

لیک مې درو لیږه درو به رسي

هو دالهام دیوې کوترې په لاس

بازان یې نه لوټي ځواب يې راکړه

دشنه باګرام دیوې کوترې په لاس

*    *   *

ستا دبهیر یاران په مینه نما نځم

له شنې دعانه مې ځولۍ ډکې دي

منم بهیر به شي د شمعو بهیر

له شهیدانو مې غونډۍ ډکې دي

*    *   *

دا عاشقان داعارفان د بهیر

د صوفیانه نظام جنډې به واخلي

چې یې منصور ؤ په مستۍ راوستی

په نوم د هغه جام جنډې به واخلي

*    *   *

ګوره چې هېر دې نه شم هېر دې ډیر دي

یوځلې بیا وایم چې بیا به راځې

پر پخوانو پلونو دې ګرد پریوتی

کرانه کاروانه خامخا به راځې

*    *   *

خدای خبر هېر دې یم که یاد به دې یم

زما پر زړه باندې خو ګرځې مدام

ها، یې ماشوم شې لولکۍ رانیسې

دګل پر غوړ ګوباندې غورځې مدام

*    *   *

راشه جانانه پرې سندرې وایه

دڅیړۍ پاڼې پاڼې ژبې زما

راشه چې جانانه پرې سندرې وایه

د څیړۍ پاڼې پاڼې ژبې زما

راشه چې شین شم رنګ مې زیړاوښتی

د بېلتانه له زېړۍ تبې زما

*    *   *

چې مازیګر شي شنو دروته زما

لمر دزخمي مارغه په شان راشي

ستړي وزر راباندې و غوړوي

کاروانه ستا دزړه په شان راشي

۲ / ۷ / ۱۹ ۹۸    پیښور، ناصر باغ نوی کمپ

غر له غر د سر ه نښتی

جنګوي تندي د کاڼو

سل منۍ ډبرې ر غړي

ته وا میندې دي دبیا ڼو

له اوږویې خور جینونه

لاندې لویږي دګلپاڼو

مینددې بورې پر ګور ګورو

پر کر کڼو پر مماڼو

درمندونو کې راتوی شول

کټوري داورله زاڼو

لمر هم ټول سیوري وژلي

دژوندون د شنو بکیا ڼو

د شیرین وطن په نوم دې

فرهادي تیشه در واخله

ډبرینې دروازې کړه

ددې غرونو خچې پچې

چې غولا نځې یې شي ډکې

دژوندون چینې دي وچې

په دې غرونو کې بندیان دي

زرسیلو نه د طوطیانو

په نبا تو یې ماړه کړئ

په شکرویې ماړه کړئ

د مرګي تندې ځپلي

په سندرویې ماړه کړئ

چا رانجه ورباندې څښلي

چا په غشو دي ویشتلي

پر ټپونو یې دواکړئ

په ټپو یې ژبې واکړئ

په کټ کټ یې په خندا کړئ

آوازونه ورته راوړئ

پر وازونه ورته راوړئ

دوطن په شنه آسمان کې

یې خواره واره په سېل کړئ

پرې جارودجنګ لوګي کړئ

جوړ دسولې ترې ا مېل کړئ

*            *          *

له تبۍ درواخله پاستی

چې ډم ډول ته ورکړ لا ستی

ډنګه ډنګه د ډول غږ دی

د ټپې د کهول غږدی

زنګوي ستوري په غیږکې

په ګړنګ کې راټول غږ دی

د خپل داغ رانجه یې څښلي

ناست د سرو وینو په رنګ کې

بیا د سوي غا ټول غږ دی

ورته ځیر دی داسې ښکاري

د نرګس سترګې یې څاري

وایې بیا به کله پا څي

چې محشر جوړ شي او نا څي

چې دروح پر وچې للمې

نغمې څاڅکي څا څکي څا څي

پاس پرې ناسته قمرې ښکلې

د ګل ونې کږه څانګه

یې لیندې غوند ې راښکلې

دآواز غشی یې راشي

داسې خوږ مې پر زړه لګي

چې رګ رګ مې په ګډاشي

لاس د یار مې ږدي پر سترګو

ټولې ګوتې یې رڼا شي

هغه خدای چې رانه ورک وي

په هر لوري راپیداشي

*            *          *

ځئ چې غشي لیندې واخلو

دلیوانو په ښکارووځو

یو څو نوې ټپې واخلو

په قربان او په زارووځو

ګورئ ! دازموږ شعاردی

دلیوه پر سترګوزاردی

هسې نه چې یې پر تشي

چیرې و لګیږي غشي

چې څرمنې یې سورۍ شي

زموږ کار به بیا ښه نشي

هو لیوانو ته اخیستي

موږ د غشي په تلي دي

چې بې رحمه یې وژلي

سل هو سۍ او زرکبلي دي

په هنر هنر به وچې

دلیوانو کړو څرمنې

ترینه وبه خر یو پاکې

هغه شنې ځیږې وژغنې

په وطن کې مو بې شمیره

شته درانه درانه توپونه

د ډولونو په شان ګیډې

وازې خولې لکه دیګونه

چې له خولې نه یې راوځي

ددیوانو آوازونه

په اواز کې یې اورونه

ښاپیرۍ یې دي وژلې

سو ځولي یې کورونه

ددیو غږ به ترینه واخلو

شوراو ځوږ به ترینه واخلو

د هر توپ پروازې خولې به

دلیوه څرمنه تاوکړو

په کې تود په سراوتال به

ساز دسولې او دنیاو کړو

تله۲ پیښور۱۳۷۶