رحمت شاه سايل

ځه خو سپرلئي ستا د خنديدو ده پاره غواړم

دا ده ارمان ګل ده رجيدو ده پاره غواړم

ته چې شمه شمه شي او ځه پتنګ پتنګ شمه

دسي ايوه شپه ده سوزيدو ده پاره غواړم

بيا چي ده اوده زړونه ماني کړي ته لمبه لمبه

داسي سوز ده ميني ده نغمو ده پاره غواړم

يو ځل را پرځو کړه دا خپل خمار خمار نظر

مينه له ځواني ده حادثو له پاره غواړم

هيچا ده جنون که واک سپرلئي ته لار وه نيوه

ځما ځولني ده ليونو ده پاره غواړم

دا ده تغفل نشي مړه نه کړي يريږمه

پيغلي ولولي مي ده ځلمو ده پاره غواړم

بيا وهم پتري سائل وهمه ده خپل ټوټي ټوټي کچکوله

خير ده پښتنو نه ده پښتو ده پاره غواړم

پـــــــه زړه کــــــــې مــــــې لمبـــې وې په لمبو کې بهارونه

موســــــــکو شــــــونډو دې لا پـــــکې پیداکړه قیامتونه

زخـــــمــــونــــــو نــــــه دخــــــوُږ زړه ورتــــه غیږې جوړومه

پـــــه ډیــــره مـــــوده پـــــــس مې  میلمانه دي ستا یادونه

زما دا ملنګي دژونــــدون لویـــــه ســـــــرمــــــــایـــــــه ده

سپـــــرلی سپــــــرلی بانــــــې  دجــــــانان ګل ګل قسمونه

حیران یم ځان مې څه شو چې مې ځای په  ځان کې نه کړه

غــــــضـــــب غــــضـــــب کاتـــــه دیار  غزل غزل شــــکونه

مستي  پکـــــــې دمینــــــې دطــــــــوفان کلـــــه ختمیږي

ښـــــایســــــت یــــــې د رڼــــــــا دپلــــــوشــــــو سمندرونه

 ځواني غواړم ،سپرلی غواړم ، یو داسې اختــر غــــواړم

موسم چې چیرته ویشي په ټالونـــــو کې جــــــامونـــــــه

محبوبې دزړه کلې مې پـــــــرې خــــــدای شته چې رڼا ده

ډیر ښه دې په سالو کې ښکاري خال خال مقیشــــونــــــه

«سائـــــله» مــــــونــــــږه تـــــل دبیـــــلتانه سنـــدرې وایو

مــــــونږ تــــل  په پال نیــولي دمـــــرغـــــانــــــو اوازونـــــه

چې ستا دمخ دخال خبرې خپل ارمان ته کوم

دزړه په للمه کر دسرو اوښکو باران ته کوم

لکه ګلاب خپله قصه په وینو وینو  شــونــډو

په هر سپرلي کې خامخا یو ځل جانان ته کوم

ستا په جاګیر دننه هم په کلي پاتــــــې نه شوم

ځان ورکومـــــه لاړم کډه بیابــــــان تـــــــه کوم

دسربازئ په جذبو ډکې شوې دخیال ادیرې

زه به ترکومې ګدیده خوشې میدان ته کوم

ستا بې ننګئ وژلې نه یم رنځولې ئـــــــې یم

چې ستا دعا راته یادیږي ښیرې ځان ته کوم

څه دستم دبې وسې په ورځ پیدائې مینې

زه په خطا ګناه  دزړه دګل کریوان ته کوم

دزړه کتـــــاب لـــــولمه ټــوله شپـــه روڼوم

زه تیاري دجانان نـــــوي امتـــــحان ته کوم

درد دې څڅیږي دنظره وارخطــــــا دې کــــــړمــــــه

په خوله دې ونه کړه خبــــــره وارخطا دې کــــــړمه

 

په سرو لمبو کې دې ګلاب ګلاب ځواني محبوبې

چې د ې تصویر کړم که سندره وارخطا دې کړمــــه 

داچـــــــې پـــــــه هـــــــر نظـــــر مې رنګ اړوې

مامـــــــــې دزړه ســــــــره پــــه جنــــــګ اړوې

 

سپــــــرلــــــــي اور واخیســــت دجانان دنظر

شیــــــخه راځــــــــه کـــــه دزړه رنـــــګ اړوې

 

عقــــــله میــــــــن زړه دلیــــــل څـــــــه پیژني

د یـــــــار  د  دره بـــــــه مــــې څنــــــګ اړوې

 

دکـــــوم ګــــــړنګه بـــــه مــــــې بیا رغړوې

بیا مې په څه نــــا تــــــــار ګړنــــــګ اړوې

 

« سائل » دې څه پوې  کړي چې نه پو هیږې

په ځان دکـــوم ملنــــــــګ قلنـــــــګ اړوې

زه چې مې دحال په دار فکرونه ځنګوې نه شم

هسې دې په نــــــوم بیا باني او لیونۍ نه شــــــم

 

بیا به محافظ دزندګــــۍ  دګلستان نــــــه یـــــم

ای دګل قاتله که دې سترګو کې اغزی نه یــــــم

 

زه داحساس ګل دژوند په اورکې ټوکیدلې یم

زه په طـــــــوفانونو کې هم خاندم رژیدی نه شم

زه لا مجـــــرم یم په مــاګرانه ملاقات نه کیږي

دیرو ته مه راځه جانانه ملاقات نـــــه کیـــــږي

 

ستا د وربل د خوشبو يي بادونه هم کافي دي

مه راوړه ګل دګلستانــه ملاقات نه کیــــــــــږي

شمع مو جامونه کړل په ټول محفل مو وویشل

عام موکړل په خلکو کې دفـــکر دلمبو شـــراب

 

څیر دشعور او بریښیدولاړ دهر تصویر په مــــخ

هر ښـــــایســـــت رڼا رڼا او هـــــر نظر ګلاب ګلاب

مادې دحــــــسن په محشر کې پریږده

دلیـــدو تاب مې په نظر کې پریــږده

 

دبــــــې وسې عمره لوګې شــــم درنه

دزنــــــدګئ نشه مې سر کې پریږده

 

زړګیـــــــه نن مې دخپل درد په خاطر

یــــــــوې ټپې ته په دې غر کې پریږده

 

شرنګ دې دلاس دبنګړو غلې مه شه

یوه نغمـــــه ترې په ګودر کـــې پریږده

 

تـــــه ابــــــادۍ ته ځـــــه اباده اوســــــې

مامې دخپل زړه په کنډر کې پریــږده

 

سپرلی راتلو والا دې پام مــــرګیـــــــه

سائل ئې لږ په شوروشرکــــــې پریــــږده

زمازړګې دهزارها شکست خوړو با وجــــــود

زمــــــا زړګـــــې دتمام عمر درزیدو باوجـــود

 

زمــــا زړګــــــې په هرقدم  دقتلیدو با وجـــــود

زما زړګې لکه کچکـــــول دماتیـــــدو باوجود

 

خدای خبر ولې بې وفا یاره تـــــا نه هیـــــروي

ستا دسرو شونډودروغجنه خندا نه هیروي