صديق کاوون توفاني

 

زما د هېواد ستــــم زپــــلې ښځــــې ومــې بښه
زه درته بيا د خــــوشــــالــــــيو ډالــــــۍ نــه لرمه
بيا د زخمي زړه څو زخــــمي هيـــلې در لېږم درته
د بېغـــــميــــــــو د غــمــــــيو ډالــــــۍ نـــه لرمه
*  *  *
تاته د کـــــومـــــې آزادۍ مــــباره کــــي ووايــــم
تاته د کــومــې تــــورې شپــــې د سهار زېری شمه
تاته د کومې غمـــلړلـــې قصـــــې پـــاي وليـــکم
تاته د کومې شــــنې بـــاغچــې د بهار زېری شمه
*  *  *
لا دې په پښو کې د پېــــړيـــو زنځيـــرونـــه پـــراته
لا دې زړه ډک دی له ناکـــامه ارمــــانـــونـــو ځنې
لا دې قفس کې د عمــــرونـــو تـرانې بنـــدې دي
لا دې خالي دی د ژوند باغ ، لــــه سرو گلونو ځنې
*  *  *
لا دې پر وچـــو شـــونــــډو گـل د خندا نه غوړيږي
لا دې د تـــانــــدو هيــــلو للمه بــــاران نـــه پېژني
لا دې د مينې گلغوټۍ پـــسرلــــــنۍ نه ښـــــکاري
لا دې ژونــــدون د نېــــکمرغـــــيو جـانان نه پېژني
*  *  *
که ته آزاده شې نو رسم د « سنگسار » به څه وي
د « نـامردانو » د پېـــړيـــو افـتـــــخار بـــه څه وي
که تــــه آزاده شې نـــو دېـــو بـــه د ستم څه کوي
د طـــالــب لښــــته ، د مـــلا د ږيرې دار به څه وي
*  *  *
که ته آزاده شې ، د دين ټيــــکه دارانـــو تـــه بــــه
څــــوک د رټــــلو ، زورولــــو بهـــــانـــــــه ورکـــوي
که ته آزاده شې نو څوک به د « غيرت » په نامــه
ستــــا د وهـــلو ، د وژلـــــو بهـــــانـــــــه ورکـــوي
*  *  *
ويښه شه ، پاڅېږه له پښو دې زنځيرونه مات کــړه
د اســـــارت د تــروږمـــيو زنـــدانــونــه مـــات کړه
نـــاکــامــو هيـــلو تـــه وزر د الـــوتـــلـــو ورکـــــړه
پــــاڅېــــږه ووځــه لــه ځــانـه ، قفسونه مات کړه
*  *  *
اوس خو اسيره يې ، زهــيره يـــــې ، آزاده نه يې
د خـــوشــــالـــيو د رڼا پــــر ښـــار آبـــــاده نه يې
اوس خــــو بـــــاران د ماتــمونـو دې پر سر وريږي
د غمو پېټی پر اوږو گــرځـــوې ، ښــــاده نـــه يې
*  *  *
نو... د وطن غمو خوړلې ښـــځې و مـــــې بښه
تــاتــــه دکـــومـــې آزادۍ مــــباره کــي درکړمه
د استبداد په قفسونو کې اســــيرې مــــرغــــــۍ
زه به د کومې نېکمرغۍ مباره کي درکــړمه ؟؟؟ .

د اغزو په سر

خپل رانه پردي شول، د پردو په سر
ګل راته اغزي شول، د اغزو په سر
نن څومره راټيټ شولو آسمان په ما
ستوري مې ځليږي، د بڼو په سر
ژبې يې د سترګو راتهه وويل،
ژوند دی تېروه يې د لمبو په سر
تېر شولو بلبله د ګلونو وخت
اوس دې زنده ګي شوه د اغزو په سر
ګوره د اشنا پسرلنی ښايست
خاندي يې ګلان، د اننګو په سر
خير دی که يې سترګې درواغجنې شوې
پالمه يې مينه، د لېمو په سر

المان، سپتمبر ۹۲

ميکدې ته يې محشر په اوږو راووړ
چې زاهد د توبو غر په اوږو راووړ

څه تاثير دی د ډېوې په سره لمبه کې
چې پتنګ ورته خپل سر په اوږو راووړ

د اشنا په غم مې کسي داوړه سپين شول
سېل د اوښکو مې نظر په اوږو راووړ

د زړه شمه به يې بله کړمه لار کې
که د شپې مړی سحر  په اوږو راووړ

د شبنم ښيښه هينداره د ږلۍ شوه
يوه څاڅکي سمندر په اوږو راووړ

د اُفق لمنه سره په وينو ښکاري
تورو ورېځو زخمي لمر په اوږو راووړ

دلته، جوړه قتلګاه، ده د غوټيو
سره غاټول ورته خپل سر  په اوږو
راووړ

کابل، غبرګولی  ۱۳۷۱

غلې نغمې

په بڼو ستوري زنګوم د اشنا کلي ته ځم
سترګې په لاره غوړوم، د اشنا کلي ته ځم

کلی خاموشه، ګودر شړ، کوڅې له دوده ډکې
رقيبه، کډې باروم ، د اشنا کلي ته ځم

په شپو لړلي سرګردانه مسافر وختونه
ورو، ورو له سسره تېروم ، د اشنا کلي ته
ځم

ريښې ريښې ګرېوان مې لاړو د رقيب ګوتو کې
د ننګ ځولۍ پيوندوم ، د اشنا کلي ته ځم

بلبل له غږه بېکانه، ګل له بلبله پردی
غلې نغمې مې ژړوم د اشنا کلي ته ځم

آلمان، فبروري/ ۱۹۹۴