ګل پاچا الفت

ګورم جهان
کې څوک کعبه  ځنې بوتان جوړوي
غلطه پوهه له سړي ځنې شيطان جوړوي

د سړو کار
دی چې د خپل وطن کارونه کړي جوړ
نجونه او پېغلې سينګارونه کوي ځان جوړوي

تهذيب ضرور
دی نظافت او ښه لباس دی په کار
فېشن چې زيات شي له ځلمو بازينګران جوړوي

د ودانۍ
اميد له هر چانه کېدلی نشي
له خاورو ګټو ښه کورونه معماران جوړوي

چې انساني
رڼا پيدا شي په مغزو کې د چا
هغه کوښښ کړي په عالم کې انسانان جوړوي

ډېر تفاوت
شته په انسان کې د معنا په لحاظ
واړه مشغول دي ځينې ځان ځينې جهان جوړوي

نه مې د چا مال خوړلی نه
مې څوک وژلي دي
نه مې چاته ورک شه يا ګم شو  کله ويلي دي

نوره ګناه نلرم پدې ګناه
مې مه نيسئ
زړه کې مې چې پټ ظالم ته بد غوندې کتلي دي

وخت د اعتراف دی ګناه
خپله درته وايمه
نه يمه منکر په مظلومانو مې شړلي دي

نه ومه خبر پرده مې لږ
غوندې چې جګه کړه
نه دي د ويلو هغه څه چې ما ليدلي دي

زه يې په  ليدلو او
ويلو ګناهګار شومه
نور يې په کولو او عمل باندې غاښلي دي

نه يمه خاين په خيانت د
خلکو پوه يمه
پوهه که ګناه ده خلک ټول اوس پوهيدلي دي

دا چې ډېر کاږه درته
ولاړ دي ټيټ سرونه هم
ستا مخ کې چې سم نه شول سم کله چليدلي دي

هيڅ اميد ترې مکړه که
څوک ځان دې تا غلام بولي
ما غلامانه ذهنيتونه پېژندلي دي

لوړ مقام ته رسي چې
بوټونه پاکوي د بل
ډېر پدغه شغل رياست ته رسېدلي دي

د پښتون حال

باغ او بڼ
يې بې بلبل بې عندليبه
رنځوران يې بې دوا او بې طبيبه

څه په لوږه څه په تبه څه په تېغ مري
ورک شه ورک شه د پښتون خواره نصيبه

که يې ښه پوره په حال باندې خبر شې
خدايږو ته به هم پرې وژاړې رقيبه

ناپوهي خواره خواري ده او پښتون دی
کور يې وران کار يې ګډوډ او بې ترتيبه

لاس يې يو ځای، پښه يې بل ځای، سر يې بل ځای
پښتانه ټوټې ټوټې دي بې ترکيبه

نه ډوډۍ لری ، نه پوهه نه تعليم څه
بې له تورې بل له هر څه بې نصيبه

چې ريښتينې خادم يې وينم بېنوا دی
پښتو ژبه ده په ژبو کې غريبه

که غمخور، همدرد ، خواخوږی او دردمند يې
ژاړه ژاړه د پښتون په حال حبيبه
 

چې پلو له مخه لېرې د هر
چا شي
دا رنګينې جامې څيرې د ريا شي

حقايق ټول رابهر شي له
حجابه
پټ کارونه راڅرګند زما او ستا شي

که رازونه که رمزونه که
اسرار دي
لکه ستوري د اسمان هسې رسوا شي

مقصدونه ، غرضونه ،
عملونه
بې پردې او بې سيرته برالا شي

د تلبيس ښايسته رنګونه
ټول شي محوه
پخپل څېر ښکاره روا او نا روا شي

د هر چا زړه کې چې هر څه
وي ليکلي
دی پخپله د هغه نقش ګويا شي

هغه دغه ښه او بد مخونه
لوڅ کړي
توره شپه له منځه لاړه شي سبا شي

ليک د حق او حقيقت وي په
هر لاس کې
د تيارو شپو واقعات واړه رڼا شي

ډېر ښايسته او سپين
مخونه به تک تور وي
ډېر غاښلي به په دغه ورځ سرتور وي

ظ¾ظ‡ ط±ښطھظٹط§
ظ‡ط؛ظ‡ ظ…ظ„طھ ظˆظٹ ط¨ط®طھظˆط±
ع†ې ظ„ط±ظٹ ظ…ظ„ظٹ ظ†ط¸ط§ظ… ظ…ظ„ظٹ ط±ظ‡ط¨ط±

ظˆظٹ ط§طµظ„ظٹ
ط­ط§ع©ظ…ظٹطھ ط¯ ط®ظ„ع©ظˆ ظ„ط§ط³ ع©ې
ط­ع©ظˆظ…طھ ظˆظٹ ط¯ ظ…ظ„ظٹ ظ‚ط¯ط±طھ ظ…ط¸ظ‡ط±

ط¬ط§ظ…ط¹ظ‡ ظ¾ط®ظ¾ظ„ظ‡
ظˆظٹ ظ¾ظ‡ ځط§ظ† ط­ط§ع©ظ…ظ‡
ط¯ ط¹ط§ظ…ظ‡ ط§ظپع©ط§ط±ظˆ ظˆظٹ ظ‚ظˆظٹ ط§ط«ط±

ظ†ظ‡ طھط¨ط¹ظٹط¶ ظ†ظ‡
ط§ظ…طھظٹط§ط²  ظˆظٹ ظ†ظ‡ طھېط±ی
ظ¾ظ‡ ط­ظ‚ظˆظ‚ظˆ ع©ې ظˆظٹ ط®ظ„ع© ط¨ط±ط§ط¨ط±

ط¯ ظ‡ط± ع†ط§
ط§ط¹طھظ…ط§ط¯  ظˆظٹ ظ¾ظ‡ ط¹ط¯ط§ظ„طھ
ظ‚ظˆط§ظ†ظٹظ† ظˆظٹ ط¯ ظ‡ط± ع†ط§ظ†ظ‡ ظ…ط¹طھط¨ط±

ط¢ط²ط§ط¯ظٹ
ط¯ظٹظ…ظˆع©ط±ط§ط³ظٹ ظˆظٹ ظˆط§ظ‚ط¹ظٹ
ط®ط·ط± ظ†ظ‡ ظˆظٹ ع©ط±ط§ظ…طھ طھظ‡ ط¯ ط¨ط´ط±

ظ…ط®ظˆط± ظ…ط³ظ„ط·
ظ†ظ‡ ظˆظٹ ظ¾ظ‡ ظ†ط¸ط§ظ…
ط§ظ‡ظ„ظٹطھ ط§ظˆ ظ„ظٹط§ظ‚طھ ظˆظٹ ظ…ط®ظˆط±

ط³ط± ط§ظˆ ظ…ط§ظ„
ظˆظٹ ظ¾ظ‡ ط§ظ…ط§ظ† ظپع©ط± ظˆ ظ†ط¸ط± ظ‡ظ…
ط²ظˆط±ظˆط± ع†ې ظ¾ع©ې ظ†ظ‡ ظˆظٹ ظ¾ط®ظ¾ظ„ ط³ط±

وران کار به ودان ګڼې

وران کار به
ودان ګڼې دلته که اوسيږې ته
حق ويل به زيان ګڼې دلته که اوسيږې ته

ورځې ته به
شپه وايې چا که ورته شپه وېلې
تور په به سپين شان ګڼې دلته که اوسيږې ته

هيڅوک ملامت
نه دي وران که ټول کارونه شي
خپل قسمت به وران ګڼې دلته که اوسيږې ته

ټيټ خلک به
جګ ګڼې ناست که په جګ ځای کې ؤ
ځمکه به اسمان ګڼې دلته که اوسيږې ته

هر چا چې هر
څه ويل ته به صفتونه کړې
هر يو به لقمان ګڼې دلته که اوسيږې ته

وربل يې ما
په خوب کې پرېشان ليدلی دی
ستا بخت خو مې رقيبه دغه شان ليدلی دی

د ګلو هار
په غاړه محبوبا شوه راحضوره
بلبله دا وطن مې ګلستان ليدلی دی

کارغان به
پکښې نه وي بلبلان به پکښې وي
باغونه به سمسور وي ما باغوان ليدلی دی

دا توره شپه
به خدای کاندي په مونږ باندې سبا
سپين مخ مې چې سبا غوندې روښان ليدلی دی

تعبير يې
کړی ما ــ په ظالمانو به چپه شي
چپه کاکُل مې خوب کښې د جانان ليدلی دی

مهار به دې
په پوزه شي د سرو زرو خاونده
په سرو شونډو دپاسه مې پېزوان ليدلی دی

زه پټې
سترګې نه يمه په هر څه اوس پوهيږم
په خلاصو سترګو باندې مې جهان ليدلی دی

له دامه که
دې خلاص کړم په قفس کښې دې بندي کړم
صياده! ما خو څو رنګه زندان ليدلی دی

که هريو
رانه وژنې خيال او فکر مې مه وژنه
په دې کې مې وطن ته لوی تاوان ليدلی دی