عبدالله مجبور مومندزاده

څومره خوږه- خوږه فضا وه چې يوځلې لاړه
دا خو له مينې نه په غلا وه چې يوځلې لاړه
له اداګانو، فرېبو او كرشمو نه ډكه
ما ته ښكارېږي بېوفا وه چې يوځلې لاړه
دا خو د حسن ذمه وار ما ته ښكارېږي ګله
د پشكال غوندې هوا وه، چې يوځلې لاړه
چې ما مجبور يې د دې شونډو پر سر شونډې كښېږدي
خدايږو چې بل رنګه ښكلا وه چې يوځلې لاړه.