ظفر کریمي

ناز کتو دې راله کړه لمبه لمبه زړه

په بدله کې رابېرزو کړه يوه شيبه زړه

دهر چا په غم کې ځان غمشريک بولی
خدای مې ايښې په سېنه کې
عجيبه زړه

چه پتلون کلتور کې خپل پښتانۀ وينی
شنۀ لوخړه شی توبه،توبه،توبه زړه

دا چه سترګو کې ېې غټی غټی ګرځي
چاوهلې دکابل دی په نېزه زړه

اتلان چه ځان ته وای دا
،،هغوي ،،دي
ملالۍ چه ترې ايستلی و په ټپه زړه

د،ظفر،قلم په ګتو کې شور جوړ کړه
څه په خلۀ يم
دا مې غږ دې دکعبه زړه

غزل
ﻻېې حسن يو په دوه شي چه ګل وټومبي اوربل کې
ﻻېې سرې منګلې سرې شي چې بنګړي کړي په منګل کې
که موټراوکه جاېداد،او که بنګلې وي بې له تا نه
ماته ټوله دنيا هېڅ ده ستا ددو سترګو بدل کې
خنداګانې اداګانې او سپوږمئ ګوته په خوله شو
هم بې واره بې ترتيب شو ستا ديو نظر کتل کې
اوس به حورې اوحسېنې ځانله سرې لوپټې ګوري
ځکه ستا مخ ېې لېدلی په پړونې د ململ کې
تاته هېڅ په ائېنه کې د کتو ضرورت نشته
راشه وګوره ښايست خپل د ،ظفر، په دې غزل کې