حمدالله حليميار

  

 وږي نهـــــــاره دي يوه ګـــوله مــړۍ نلـري
 دورځې ګرځي يبلې پښې دشپې شړۍ نلري

 ټول دي په يوبل کي مدغم لکه کړۍ د زنځير
 خو بس وروستۍ دپيوستون ورکه کړۍ نلري

 پر خپلواکۍ باندي مين او بهادر ولس دي
 دامي باور ده چي جوړه پـه دې نړۍ نلري

 دژوند څپو په سراخيستي دي څو داسي کسان
 څوک ماڼو نلري، څوک ګرسره بيړۍ نلـري

 هغه مشران حليميار خود تلي په سپکو کاڼـو!
چي پرسر تاج دپښتنو (کږه پګړۍ ) نلـــري 

داچي غلي يم پېغور مي په خوله لاس ږدي
چي ريښتيا وايم خپل ورور مي په خوله لاس ږدي

دبيــــــان دازدۍ شعـــــار دروغ دي
که څه ليکمه سانسور مي په خوله لاس ږدي

هسي نــه وي چي رازونــــه يې افشا شــي
راتړلي سترګي په زور مي په خوله لاس ږدي

ته به وايي چي دوي ټول په کي شريک دي
څو واي ووايه! څو نور مي په خوله لاس ږدي

چي غله نه دي له باچــا نه، نه ويريــږي
داپه شر اوفساد تور مي په خوله لاس ږدي

 

  ﺩﺧﭙﻠﻲ ﮊﺑﻲ ﻟﻪ ﻭﺑﺎﻟــﻪ ﭘښﺘﻮﻥ ﻧﻪ ﺩﻱ ﻭﺗـــــﻲ
ﻻ‌ ﻟﻪ ﺟګړﻮ ﺍﻭ ﻟﻪ ﺟﻨﺠﺎﻟﻪ ﭘښﺘﻮﻥ ﻧﻪ ﺩﻱ ﻭﺗـــﻲ
ﭼﻲ ﻫﺮﻩ ﻭﺭځ ﻳﻲ ﺩ ﻣﺮګی ټﻐﺮ ﭘﻪ ﻛﻮﺭ ﻫـــﻮﺍﺭ ﺩﻱ
ﻟﻪ ﺩﻱ ﻭﻳﺮژﻟﻲ ﺯﺑﻮﻥ ﺣﺎﻟﻪ ﭘښﺘﻮﻥ ﻧﻪ ﺩﻱ ﻭﺗــﻲ
ګﻮﺭﻱ ﺩﻭﺧﺖ ﺩﺍﮊﺩﻫــﺎ ﭘﻪ ﺧﻮﻟﻪ ﻛﻲ ﺩﺍړﻲ ﺷﻤﺎﺭﻱ
ﻟﻪ لﻭړ ﻫﻤﺖ ﺍﻭ ﻟﻮﻱ ﻛﻤﺎﻟﻪ ﭘښﺘﻮﻥ ﻧﻪ ﺩﻱ ﻭﺗــــﻲ
ګﻮﺭﻩ ﭘﻪ ﺩﻱ ﭘﺮ ځﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎ ﺍﻭ ﺍﻭ ﺩ? ﻣړﻪ ﺩﻧﻴﺎﻛـــﻲ
ﺩﺑﻞ ﻟﻪ ﻓﻘﺮ ﺍﻭ ﻟﻪ ﺳﻮﺍﻟﻪ ﭘښﺘـــﻮﻥ ﻧﻪ ﺩﻱ ﻭﺗـــــﻲ
ﺩ ژونـــــدانه ﺩ حســـــن ﻧﺎﺯ ﻭ ﺍﺩﺍ څــــﻪ ﭘﻴﮋﻧـــــﻲ
لا خوﺩﻣﺮګ ﻟﻪ ﺧﻂ ﻭﺧﺎﻟﻪ ﭘښــــﺘﻮﻥ ﻧﻪ ﺩﻱ ﻭﺗــــﻲ
ګﻮﺭ ﭘﻪ ﻛﻮﻣﻪ ﺷـــﻮﻣﻪ ﻣﻴﺎﺷﺖ ﺩﭘښﺘﻮ ﭘﻴﻞ ﺷـــﻮﻱ
چی ‌ﻳــــﻲ ﻟﻪ ﺑﺮﺟﻪ ﺍﻭ ﻟﻪ ﻓﺎﻟـــﻪ ﭘښﺘﻮﻥ ﻧﻪ ﺩﻱ ﻭﺗـــــﻲ
ﺑﺲ ﭘﻪ ﻏﻴﺮﺕ ﺍﻭﭘـــﻪ ﻣــــﻴړﺎﻧﻪ ﻧــــﻮ ﺩﻧﻴـــــﺎ ﻣﻨﻠـــــــﻲ
ﭘﻪ ﻣﻴﻠﻴﺘﻮﻧﻮ ﻛﻲ ﻟــــﻪ ﺳﻴــــﺎﻟــﻪ ﭘښﺘﻮﻥ ﻧﻪ ﺩﻱ ﻭﺗـﻲ