رڼا مومند

 

یو نا څاپه یو اثر په زړه را خور دې
تنګوي مې دردوي مې ژړوي مې
کله ورک شي، کله بیا راکې پيدا شي
کله اور شي، کله سوړ شي لکه واوره
په خوړو د زړه د سر مې روږدې شوې
د دردو په مازدیګر مې روږدی شوې
زما اوښکو نه اوبه د قوت اخلي
په ځګیرویو د پرهر مې عادت شوې
دا د ژوند دښمن زما د هرې ساه دی
سم په ورکه د بشر مې رضا شوې
په سور رنګ د زړه د وینو مې اختر کړي
په سلګو او په زارو مې همیش غواړي
د وجود په څړیکو چیرته زما موړ شو
سم دننه مې ګوګل کې راته ژاړي
په شیبه شیبه دې یاد کې رانه غواړي
دا عجیبه یو احساس را پرځیدلې
دا زما دزړه آواز دی چې راغلې
ځوروي مې کړوي مې دردوي مې
یابه مړه زما د زړه هره ناره کړي
یابه جوړه د وختونو افسانه کړي

دوحشت په زولنو کې بندي پاتي یو
مونږ ته تیاري د ظلمتونو لا تمامې نه دي

زمونږ د زړونو له نارو نه اسمانو وژړل
بیلتونه ستا خو په مونږ سخې لا تمامې نه دي

موږ لا ټکرې د نادودو له طوپان سره خورو
دلته، پيرې په مونږ د اوښکو لا تمامې نه دې

زمونږه سترګو کې مین ګلاب غوټي پاتې دی
دلته د ظلم ترانې چیرته خزانې نه دي

مونږه په سکروټو د اورونو کې هر یو ګام جږ کړې
دلته تګ لارې د ژوندون دومره اساني نه دی

مونږه د غم ګریوان کې زانګو او سندرې بولو
دلته په شوڼډو د خندا کیسې روانې نه دي

دلته مو شک په یو او بل ده څه دهشت چلیږې!
دلته په زړه د اعتبار خونې ودانې نه دي

دلته مالت د انديښنو اود دردونو شو نن
دلته د چا سترګې وحشت پوري حیراني نه دي

خدایه راپیښۍ کړه څه نوۍ پريښتې د سولې؟
دا چې راغلې دي، په مونږه مهربانه نه دي

که په سر کې دې سودا وي د وژلو
که په زړه اوبه کوي د نفرت زړي
که مرام دی د ژوندون نابودول وي
که هدف دی د سرو وینو تویول وي
زه منکره یمه ستا له دی مذهبه
فاصله غواړمه ستا له جهالته
ته که مینه او خندا لیدلي نه شي
که په بم او په باروتو کې انسان ته
پیغامونه د خپل خدای رارسوې نن
که دې زړه کې میلمنه بلا د کرکي
که وطن مې تل ټپونه ستا په شا وړي
هره ساه وي بنده بنده په سلګو کې
ته چې ښځې که ماشوم که هر انسان ته
په ډالې کې سور کفن ورته ادا کړې
تاته کوم جنت چې هلته منل شوي
تا ګټلي دا جنت وایه په څه دی
دا انعام د ژوندانه د ختمیدو دي؟
دا د کوم مذهب دستور دی راته وایه؟
ځان وژنه، د ولس وژنه ګوره
ستا ژوندون به هله پیل شي چې بل وژنې؟
اې اغیار د هري ساه د بشریته
زه منکره یمه ستا له دی مذهبه
فاصله غواړمه ستا له جهالته
ای د وینو تویولو ستر جلاده
ته روږد شوی په څټلو د زخمو يي
ته په نوم د ناپوهي او په مذهب کي
پلورل شوي د غلیم د تماشو يي
په مذهب زما اسلام کې بې غیرته
تویول د وینو نشته په انسان کې
ځورول د خزنده هم لا حرام دي
دا مذهب کې چې اسلام ته ورته وایې
ماته مینه او صفا ده ډالي شوي
ماته سوله او ښکلا ده ښودل شوي
زه به اوښکې د بل چا ته ځوابګویه
زه به غواړمه بښنه زما ربه
تر عبده تر قیامته ملامته
خوته؟ خوته!
ته په بل مذهب لوی شوي یی خونخواره
نوم زما د مذهب مه اخله غداره
نن زما او ستا مذهب دی جلا شوی
زه منکره یمه ستا له دې مذهبه
فاصله غوامه ستا له جهالته

نن مې د سترګو په شینکې انځور کې
د شپو په زړه او د خیالو په وزرو
ستا د نظر دتورو شپو غیږې ته
ښکلې محل ښکلې مکان لټوم
ځانته صنم ځانته جانان لټوم

نن مې جامونه د ارمان ګډیږي
د چا د سترګو په نشو مست شوې
واه، چې زخمونو د خوږلن زړګي ته
رنګ د شرابو کې درمان لټوم
ځانته صنم ځانته جانان لټوم

دا د فکرونو مسیر نه غواړم نور
زړه مې هوا د الوتو کړی ده
چیرته به لیري له دی ښاره، هلته
د مینې لاره کې اسمان لټوم
ځان ته صنم ځان ته جانان لټوم

للمو د زړه چې ګیله منې نشي
دواړه لیمې درسره مل ګرځوم
نن په جنون د ارماني مینه کې
له خپلو اوښکو نه باران لټوم
ځانه ته صنم ځان جانان لټوم

عالمه، پریږده چې هرڅه مې بولې
زه په لټوڼ کې د اشنا ورکه یم
نور دی ورکیږي د دنیا په مینه
رڼا زه ورکه یم خپل ځان لټوم
ځانته صنم ځانته جانان لټوم

مورې لاسونو نه دې جار شم تا انسان روزلې
تا په یوه لاس کې زانګو په بل جهان روزلې
دا دنیا سترګې ړندې دې دا لیدلې نه شي؟
تا مو تاریخ د حماسو ته میرویس خان روزلې!
مورې قربان دی له زړګي شمه لوګې دې شمه
تا له دردو سره په غیږه کې درمان روزلې
ته مو د مینې عاطفه ته یې ګیډی د ګلو
تا مو احساس د ارمانونو ته جانان روزلې
ته ېې هوا، ته ېې ناهیده، ته نازو د مینې
تا د تاریخ په لمن سور ګوره افغان روزلې

سر ببره په نارو زه ماشوم یم د افغان
په ژړا او په سلګو زه ماشوم یم د افغان

په دی لویه دنیاګی کی زه یم وږې زه یم تږۍ
په والا چې په سوالو زه ماشوم يم د افغان

زما هر وزر د هیلو دی له بیخه رامات شوی
ولی، ولی بی تالو زه ماشوم یم د افغان

ما دعمر په رنګو کی سور او شین لیدلی نه دی
رنګ می ورک دی د سپرلو زه ماشوم یم د افغان

زه محکوم د ګنهکارو په جرمو یم ځوریدلی
نن لوی شوی په جګړو زه ماشوم یم د افغان

واه، ترکله به په تمه د انصاف اوعدالت کی
ناست په کور دناکردو زه ماشوم یم د افغان

پرون د خیال په وزرو ناسته ومه
څه لرۍ لرۍ له دنیا نه لرۍ
ځان ته می جوړه وه دنیا د مینه
څه عجیبه غوندی تصویر ځلیده
یواځی زه وم او یوته په کی وی
د خندا ناوې مو میلمه په کور وه
اسمان په کټ کټه خندا کوله
دغم تصویر تری کوچیدلې ونه

پرون د خیال په وزرو ناسته ومه
جامې د حورو می په تن کی وینه
د اوښکو جام ټوټې ټوټې ښکاریده
مینه ښکلا زما په خوا ګډیده
د لمر په سترګه کی د نیا ځلیده
سولې صفا واړه فضاه نیولې
اسمان په کټ کټه خندا کوله
دغم تصویر تره کوچیدلی وونه

پرون د خیال په وزرو ناسته ومه
ماشومی هیلۍ لوبیدلې داسې
ما له شمتلو نه چارګل جوړاوه
ته له خندا نه تش په ځمکه پروت وی
تا د غنمونه ګیډی جوړه کړه
ما درته سره غوټې دګلو پورته
ستا په شمله ستا په پګړی کیښوده
تا راته سترګو کې دنیا راکړله
هغه دنیا کې چې دردونه نه وو
هغه دنیا کې چې دنیا خندیده
هغه دنیا کې چې غمونه نه وو

پرون مې زړه نغمه د ژوند بلله
پرون مې خوند د مینې رنګ درلوده
څه بې پروا د غم سودا ښکاریده
څه لالهانده بې پروا ښکاریده
څومره سپیڅلې مې ادا ښکاریده

نن عجیبه ده، چې هرڅه بدل دي
نه مې دنیا سره خندا پاتې ده
نه مې دخیال هغه فضا پاتې ده
نه مې وفا د خپل اشنا پاتې ده
هر څه،هرڅه بدل بدل ښکاریږي
ورانه د مینی مې دنیا ښکاریږي
څه په ژړا ستا په جفا ښکاریږي

اې ماشومتوبه ماله بیا راشه ته
اې دزړه خوبه ماله بیا راشه ته
داسې په لوبه یوځل بیا راشه ته
زه دا ریښتینی دنیا نه غواړمه
اې لیونتوبه په ما بیا راشه ته

ماشومه ښه وم له دنیا لیرې وم
غمه له تانه له سودا لیری وم
د یار له ظلمه له جفا لیری وم
بس ده یادیږي مې وختونه هغه
د زړه په رنګ سره ګلونه هغه
په للمو اورې بارانونه هغه

په کړاس خندا به وه ژړا به هلته
هره شیبه هیره له ما به هلته
وعده دزړه وه په ریښتیا به هلته
څومره رنګه مې وې شیبې د ژوندون
د زړه په تل هغه لمحې د ژوندون
رڼا چې تا په کې خاپوړې کړلې
ورانې دی نه شي دا کوڅې د ژوندون

ستا غمونه ماته څه اشنا ښکاري
چیرته که روا او ناروا ښکاري
زړه مې ستا د زړه کیسه په غوږ اوري
څومره که کڼه دغه دنیا ښکاري
بیا مې د ارمان ناوي ناري وهي
خدای چې نیمخوا راته دنیا ښکاري
(ماوې زه به مخکې درته وژاړم)
سترګي خو د تا نن په ژړا ښکاري
ژونده! ماویل زه دی قرباني یمه؟
دلته خو هر څوک راته سودا ښکاري؟
بیا دزړه ټوټې په لاس را ټولي شوۍ
ورانه مې د هیلو ډولې بیا ښکاري
ستا غم او زما غم سره یو دی نن!
شوڼډو دا وعده نن د رڼا ښکاري!

ګرانه بیله تانه زندګي ښکاري
څومره مې حیراته زندګي ښکارې
چاته لاس په غاړه د زړه راز کړمه
واه، چې بې ګریوانه زندګي ښکاري
ولې به کاروان د هیلو ګوډ نه وې؟
نن چې بی ساروانه زندګي ښکاري
بیا مې ګنهکار زړه ملامت کړلو
خود به مې بې شانه زندګي ښکاري
هر ځلې چې مینه زړګي کړي ده
هومره پښیمانه زندګی ښکاري
هر قدم په لار زما په زړه خیژي
څومره مې نا ځوانه زندګي ښکاري
ماته دې یوه شیبه شي ټول عمر!...
داسې چې بی تانه زندګي ښکاري

د زړه ګیله می چاته رسی او ترچا رسیږي
دومره می بس ده چی روانه تر اشنا رسیږي
زما باران د ارمانونو سیلابی غوندی شو
داسی شر،شر یی نن په غوږ کی د دریا رسیږي
زما وطنه زما خوار کلی دمینی جارشم
ستا د سلګو هره ناره نن تر دنیا رسیږي
بیا می پیالی د دواړوسترګو خالی شوی ښکاري
څو به ساقی د زړګی وینه تر مینا رسیږي
ښکاري لاپاته توره شپه د کاروان مخته لرم
پاتی چی غږ د نصیب هسی تر سبا رسیږي
ما دی شفق زرینی څڼي لالیدلی نه دی
ټپی ځګیروي یی هر قدم کی نن تر ما رسیږي
وایه قسمته تاته چا دغه دستور درکړی
چی هرڅه رسی مستقیمه په رڼا رسیږي