ستانه زی

د کرکې کرښه

حبیب جان ستانه زی

ور پورې چې بورا ته ارغوان شو
غاړه غاړه
ولا چې مې په خیال کې را جانان شو غاړه غاړه
چې تورې تیارې واوښتې د ځان په ویره خپله
آه! ستړی
سپین سهار او شین آسمان شو غاړه غاړه
رقیب راته ښکاریږي شو به سترګو ړوند ملګرو
په لاره چې یو بل سره کاروان شو غاړه غاړه
په کاڼو چې ویشتلو نور هغه لیوني نه شته
دې ښار کلي کوڅو کې هر افغان شو غاړه
غاړه
سپوږمۍ ستورو د کرکې کرښه ماته کړه مینځه
له ښکلو سره بیا چې حبیب جان شو غاړه غاړه