غفور “لېوال”

کله چې ته خپه شې
زه مې له ځان سره دا پریکړه وکړم
چې څه موده دې له لیدلو نه زړګی
صبر کړم
ووایم پریږده چې ته خپله را پخلا
شې ،زما لیدو ته راشې
کله چې ته خپه شې
زه مې ټوټه ټوټه غرور راټول کړم
ووایم پریږده چې ستا سترګې له ژړا
ډکې شي
او په بند ستوني راته ورو ووایې :
ګرانه ما مه هیروه
کله چې ته خپه شې
زه مې د اوښکو چینې وتړم د غم په
تیږو
او خپلې سترګې له غوسې ډکې کړم
څو تا په دې پوهه کړم :
(چې دا ځل ټوله ملامته ته یې )
کله چې ته خپه شې
زه په خالي لارو کې ستا د ګام
آواز لټوم
چې ګوندې بیا به راشې
پوهیږم نه، چې ولې
ستا په راتلو باندې باور لرمه
کله چې ته خپه شې
ځمکه ځای نه راکوي
غواړم چې راشې ، یو او بل ووینو
زه مې د سترګو په ګیلو باندې تا
وپوهوم
(چې دا ځل ټوله ملامته ته یې )
او ته د سترګو په ګیلو باندې ما
وپوهوې
( ګرانه ما مه هیروه )

\r\n

aw daa ye ham ghazal.

\r\n

\r\n

ظ…ظ‡ ظˆط§یظ‡ ع†ې ط³طھط±ګظˆ ع©ې ظ…ې طھط´ ط¯ ط®ظ…ط§ط±
ط³ط±ظ‡ ط§ظˆط³ظٹ
ط¯ظ„طھظ‡ ط®ظˆ ط²ظ…ط§ ظ‡ظ… یظˆ ظˆړظˆع©ی ط؛ظˆظ†ط¯ې
ط²ړظ‡ ط§ظˆط³ظٹ

څظ‡ ظ¾ظ‡ ط¯ط±ط² ع†ظ…ط¨ظ‡ ظˆظ‡ظٹ ط§ظˆ ګډې ط´ظٹ
ګیډۍګیډۍ
ط¯ظ†ګې ع†ټې ظ¾یط؛ظ„ې ع†ې ط³ط± ط®یظ„ې ط¯ ظˆط§ط¯ظ‡
ط§ظˆط³ظٹ

ظ„ظ…ط±ظ‡ ط¯ط¹ط§ ظ†ط´ظ… ع©ړط§ی ع†ې ع©ظ„ظٹ طھظ‡ ط¯ې
ظˆط¨ظˆظ„ظ…
ط¯ظˆظ…ط±ظ‡ ط§ظˆط± ط®ظˆ ط±ط§ع©ړظ‡ ع†ې ظ„ط§ط³ظˆظ†ظ‡ ظ…ې
طھط§ظˆط¯ظ‡ ط§ظˆط³ظٹ

ط³ظ… ط¨ظ‡ ظˆظٹ طŒ ط®ظˆ ع©ظ… ط¨ظ‡ ظˆظٹطŒط²ړظ‡ ط³طھط§ ط¯
ظ‚ط¯ ط¯ط±ط¨ط§ط± ظ†ظ‡ ط¯ې
ط³طھط§ ط¯ ط¨ڼظˆ ع©ظˆط± ط¯ې ط¯ظ„طھظ‡ ټظˆظ„ ظ¾ع©ې
ع©ط§ږظ‡ ط§ظˆط³ظٹ

ط³یظ†ط¯ ظˆط±ظ†ظ‡ ط±ط§ظˆړظٹ ط³ظ¾یظ†ظˆ ط§ظˆط¨ظˆ ع©ې
ط³ظˆط± ط¯ ظˆیظ†ظˆ ط±ظ†ګ
ښع©ط§ط±ظٹ ع†ې ط¨ط± ع©ظ„ظٹ ع©ې ظ„ط§ ط§ظˆط³ ظ‡ظ…
ظ¾ښطھط§ظ†ظ‡ ط§ظˆط³ظٹ