رحمن الدین اکبري

ستا څومره غوسې دي چې ختمېږي نه

پوه شومه اوږدې دي چــــې ختمېږي نه

 

وایـــــــي چــې د اوښ کیـــــــنه درازه ده

ستا د اوښ کیـــنې دي چې ختمېږي نه

 

زه هم کــــــه راوســــــپــړم د زړه دفــــــتر

دومره مــــــې ګیلې دي چې ختمېږي نه

 

ډېرې نـــــــاکـــر دې دي چې ختمېږي نه

بس دی حــــوصــــــــله مې نوره ختمه ده

 

ستا دومره نــــخرې دي چې ختمېږي نه

عمر یو څو ورځــــــې دی او تېـر به شي

 

دا اوږدې کیسې دي چې ختـمـــېږي نه

راشه اکبري سره تــــــــــر غـــــــاړې شـه

مینه کې مزې دي چې ختمـــــېـــــږي نه

دم په دم لړزېږي زړه مې څـــــــه وکړم

تا ته هوسېږي زړه مې څـــــــــــه وکړم

 

بیا چې ستا ښکلا نــــــظر تـــه پریوته

اوس راته ژړېږي زړه مــــې، څه وکړم

نن مې دزړه مینه را ژونـــــــدۍ شوله

ځکه نو درزېږي زړه مــــــــې څه وکړم

ستا ګوزار د ستــــــرګو رسا وویشته

نور هم زخمي کېږي زړه مې څه وکړم

ستا دا یارانه څـــــه چــــــا دوګـــــره ده

بیا چې خوشالېږي زړه مې  څه وکړم

 

ته داکبـــــــري د زړه پـــــټۍ شــــولې

تا نه نه صبرېږي زړه مې څه وکـــــړم

په خیال کې چې مې ستا خواږه یادونه ځي راځي

په سترګو کې مې ښکلي تصویرونه ځــي راځي

خیالونه شي ټالونه ستا په مخکې ځــــــــم راځم

سینه باندې دې څه ښه امېلونه ځــــــي راځــــــي

دهجر توره شپه کې کله کله چې برېـــــښـنـا شي

په مخ دې تورې زلفې ولونه، ولونه ځـي راځـي

خمار دې د ملالو سترګو یمه نېــــــشه کــــــــړی

لېمو کې دې د میو ډک جامـــــونــــــه ځي راځي

وعدو کې بې وعدې یې بې وفا یې کـــــــبرجنې

په خوله دې ډېر نا ترسه قسمونـــــه ځـــي راځي

محفل کې چې دې وینم غمازان درنه چاپېروي

په زړه مې دغمون غرونــــــه غرونــــه ځي راځي

ګیله نوره ونـــــــه کـــــــړې اکـــــبري د بېلتانه نه

دونیا کې لږ او ډېر داسې وخــــتونه ځي راځي

ما هم پــــــــه تــــــار د زلـــفـــو ګـــــرفتــار که کنه !

بیا هم لکه دزرکې دي رفـــــــــــتار کـــــــــه کــــنه !

 

ګلونه مې دمې دمینې ستا لـــــــــــپاره دي راوړي

داهم دې په وربل بـــــــانــــــــدې کتـــــــار کـــه کنه

 

چې ستا خمارو ســـــترګو مې زړګی خماري کړی

لاهم په سرکو شونــــــــډو مې خمـــــــــار کــــــــنه !

 

یا لرې شه چې هجر کې دې وسوزم ایـــــــــــره شم

یا هم سپین مړوندونه راتـــــــه هـــــــــارکــــه کنه !

 

یاچوپ شه چې دې نه اورم خبرې ستغې سپورې

یا هم راتــــــه پـــــه میـــــــنه کــــــــې ګفتار که کنه

زما دزړه تسل شه زه بـــه ستــــــــا د زړه ټکور شم

ومې یو څو ورځې سکونت د یار په کـــــــــــلي کې

ډېر شومه ستومانه عاقبت د یار پــــــه کـــــلي کې

 

زه دیار دکلي نه په لرې ځای کې پــــورت ومــــــــه

ومې دا څو ورځې قسمت د یار په کـــــلـــــــــي کې

 

ماویل د وخت وحشتګیرۍ نه به دمـــــــه شمـــــــه

کړم په ګوزاره په شرافت د یار پـــــــه کــــــــلي کې

 

راغلم په صفا او صداقت او محبت بــــــانــــــــدې

نه ومه خبر په شرارت د یـــــار پـــــــه کــــــــلي کې

 

هلته د یار کلي کې روزلي وخت بچـــــــــــوړي وو

ګوته ورته غاښ شوم په حیرت د یار پــه کلي کې

 

هلته نامردي ، تنـــګ نــــظري ، کیــــنه او کبر وو

وامې خیست د ټول عمر عبرت د یار په کلي کې

که دې لږ نظر په ما کړې څــــــه بـــــــه وشــي

که زخمونه مې دواکـــــــړې څـــــه بــــه وشي

ستا خندا زما دعــــمـــــر زیـــــاتېــــــــده دي

په رښتیا که دې خنداکړې څـــــه بـــــه وشي

څه به وشي چې وصال باندې مې ښاد کړې

یا په ناز که مې تـــــــرخوا کړې څه به وشي

سودایي شومه پــــــه میــــــــنه کې دې ګله

که مې لرې دا ســــــــــودا کړې څه به وشي

سوی سوی یمه ستا فـــــکرو یــــــــم سوی

که دوصل پیاله راکـــــــړې څه به وشــــــي

دروازې تـــــــه دې ولاړ لاس پـــــه زارویم

که قبوله مې دعـــــــا کــــــړې څه به وشي

لاس راښکل په عاجزانو لوی ثواب دی

که رحمت په بی نوا کــــــړې څه به وشي

که دوا د اکبري د زخـــــمــــي زړه شــــي

که مې غوږ ته دا وینا کوې څه به وشي