اجمل تورمان

د شنو سترګو رګ دې راکړه

چي ژوندی شم

کنه

څنګه به سپرلي شم

زه مي د قبر شناخته خپله لیکم

ځکه ډاریږم چي دوخت له وېري

زما ژوند لیک به

پښتو ونه لیکي

چي له شرمه تکه سر شي

زه پوهېږم چي څه وایي

پېغلتوب دپ راته ټوله کیسه وکړه

خو ارمان دی

چي حا لاتو مې تړلي

د ځوانۍ دا شوخ لا سونه

تابه دعا کوله

چي خداي دي ماته کړه د زړه هنداره

راشه

قسمت په کاڼو ویشتي ده ،اوس روغه نه ده

دا فغاني کمیس ټبر ته دي

ټو ټي یو سه

دا زړه دی د سګرېټ او اورلګېدو ډبی نه دی

په زور يې رانه واخله چې يې څنګه رانه اخلې

 

تسبو نه مې هم پاک کړلو دا ستا د شوندو رنګ

ته نور يې رانه واخله چې يې څنګه رانه اخلې

 

په کور کې مې ويلي تصويرونه مې خوندي کړئ

له مور يې رانه واخله چې يې څنګه رانه اخلې

 

بس مينه مينه ختمه ده ځېګر خاورته وړم

په ګور يې رانه واخله چې يې څنګه رانه اخلې

 

ما تاته په ليکلي غزل هم رحم ونه کړ

له اور يې رانه واخله چې يې څنګه رانه اخلې