د قرآن کریم پښتو ژباړه

79-16 كله چې ده ته خپل رب په پاكې دَرې (ناو) ’’طُوٰی‘‘ كې اواز وكړ

79-17 ته فرعون ته لاړ شه، بېشكه ده سركشي شروع كړې ده

79-18 نو ته (ورته) ووایه: ایا ته دا خوښوې چې ته پاك شې

79-19 او دا چې زه تا ته ستا د رب په طرف ښوونه وكړم، پس چې ته ووېرېږې

79-20 نو ده (موسٰی) دغه (فرعون) ته تر ټولو لویه نښه وښودله

79-21 نو ده تكذيب وكړ او نافراني يې وكړه

79-22 بيا يې شا كړه (او) په ډېره بيړه سره لاړ

79-23 نو ده (جادوګر) راجمع كړل، پس اواز يې وكړ

79-24 نو ويې ويل:زه ستاسو رب یم، تر ټولو اوچت (رب)

79-25 نو دى الله راونیوه په عذاب د اخرت او دنیا سره

79-26 بېشكه په دغه (غرقولو او سوځولو) كې یقینًا د هغه چا لپاره عبرت دى چې (له الله نه) وېرېږي

79-27 ایا تاسو د پیدا كولو په لحاظ ډېر سخت یئ، یا كه اسمان، دغه هغه (الله) جوړ كړى دى

79-28 د ده چت يې اوچت كړى دى، نو دغه يې ښه برابر جوړ كړى دى

79-29 او د ده شپه يې توره تیاره كړې ده او د ده رڼا يې راوېستلې ده

79-30 او ځمكه يې له ده نه وروسته غوړولې ده

79-31 ده له دغې (ځمكې) نه د دې اوبه او د دې واښه رااېستلي دي

79-32 او غرونو لره، ده دغه محكم كړي دي

79-33 ستاسو او ستاسو د څاریو د فايدې لپاره

79-34 نو كله چې تر ټولو لویه بلا (قیامت) راشي

79-35 په هغه ورځ چې انسان به هغه څه یادوي چې ده كړي وي

79-36 او دوزخ به هغه چا ته څرګند كړى شي چې يې ویني

79-37 نو هر چې هغه څوك دى چې سركشي يې كړې وي

79-38 او دنيايي ژوند ته يې ترجیح وركړې وي

79-39 نو بېشكه چې هم دا دوزخ (د ده) استوګنه ده

79-40 او هر چې هغه څوك دى چې د خپل رب په وړاندې له ودرېدلو نه وېرېدلى وي او نفس (ځان) يې له خواهشاتو نه منع كړى وي

79-41 نو بېشكه چې هم دا جنت (د ده) استوګنه ده

79-42 (اى نبي!) دوى له تا نه د قیامت په باره كې پوښتنه كوي چې د ده واقع كېدل به كله وي

79-43 ته د ده له یاده (علمه) په څه كې يې

79-44 خاص ستا رب ته د دغه (قيامت) انتها ده

79-45 بېشكه ته خو يواځې د هغه چا وېروونكى يې چې له ده (قیامت) نه وېرېږي

79-46 ګویاكې دوى به په هغې ورځې كې چې دوى دغه (قیامت) وویني (داسې به وي لكه چې) دوى (په دنیا، یا په قبر كې) نه دي ایسار شوي مګر د ورځې اخر، یا څاښت