په ايينو د نرګس ستا د انځور رنګ را درومي
خود به د وخت د ښايستونو تر منځ جنګ را درومي

بلا دې واخلم زېرى واخله د فطرت ښاپيرۍ
ستا د سندرو په ځونډي بوى د لونګ را درومي

زاهد دې وپيي تسبې د حورو شنو خالونه
مونږ ته دا بس دي چې په لوړ غږ دجام كړنګ را درومي

هر مازديګر زما د زړه د وينو تږى جانان
د خپل قلنګ په غوښتو بې كچې بد رنګ را درومي

په سرو ګوتكيو د جلان د زړه ټوټې ټولې كړه
د روح لاسو ته يې د مرګ د زنځير شرنګ را درومي