ستــــړى ددې ژونـــــد لـــه هـره چاره يم

يار مې شته عجيبه ده بې يــــــاره يـــــم 

بيا بيا چې دا ستا لمـــــــنه نيــــــسمــه

عشقه تا ايستلى له بل كــــــــــاره يــــم

ښكلـــــى يــــوتـړون مې دى ولس سره

دې مينه كې لــــــرې لــــه ســـركـاره يم

كار د زړه كې پام چې مې ونه پوښتئ

دى مجبورئ ويــــستى لــه اختياره يم

لويه ده د خداى دنيا خــــو زه پــــه كـې

بې كــــوره بــــې كـــلى او بـــې ښاره يم

ډېر بـــه وايــــي ډېـــر بدره مئين نه دي

زه خو هم روان پـــــه دغــــــه لاره يــــــم

1383-2-30