وخت چې له غوسې نه سور تکل ته شونډې وسپړي
ژوند په اوښکو لوند شي او اجل ته شونډې وسپړي

مينې سمندر د سپينو اوښکو په ځير ونه ليد
اوس به نو زړګى د چا تسل ته شونډې وسپړي

تاوه شي ترخو کې د احساس د فرياد چغه پرې
دا د غم قلم مې چې غزل ته شونډې وسپړي

ډوب چې وي زړګى د اورني غم په سيندونو کې
چېرې به حسينې ستا وربل ته شونډې وسپړي

ورغړي تڼاک هوس ماحول د اغزيو کې
عقل او اميد چې مستقبل ته شونډې وسپړي

تاوه کړه لمبه د ګرمو شونډو په سينه کې مې
وريت ويده زخمونه به يې ځل ته شونډې وسپړي.