مجيد خان بابر – امريکه

١٣٨٤ دغويي شلمه

غــــزل

شيـــــــــــــــــــــــــــــــبې دبارانه چې ورېدې رايادېدې

دګل غوندې مې زړه کې ټوکېــــــــــــــــدې رايادېدې

دستـــــــــــــــورو په ځلا کې را نه ورکه شوې ملګرې

سپوږمۍ غوندې په وريــــځ کې پټيدې رايادېدې

يو ﻻس يې په منګي بل يې په ډوډي د سيند غاړه

د نجونو لوپټې چې رپـــــــــــــــــــــــــــــــــيدې رايادېدې

دسروګلونوباغ ته بيګاه ســـــــــــــــــــتا په تکل وﻻړم

کلۍ دبلبـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلانو شرميدې رايادېدې

خزانه! دبيلتون ترخه وختـــــــــــــــــونه دې راياد کړل

له ونو نه چې پا ڼــــــــــــــــــــــــــــــــــــې رژېدې رايادېدې

دمينې په مذهب يې مرتبه دمجنون راکړه

شعوره چې جنون ته پسـخيدې رايادېدې

غـــــــــزل

په سورسالوکې لکه ګل ښکاريده

ښکلې والۍيې ځل وبل ښکاريده

چې له بڼوﻻندې يې پټ پټ کتــــل

زما دميــــــــــــنې په تکل ښـکاريده

په مرمري غاړه دســـرو تاويز کې

سپيــــــــنه کوتره د کابل ښکاريده

يوه غوټۍ لکه دګل دلښــــــــــــــــتې

خوره وره په چارپيرچل ښکاريده

په حنا سرهﻻسونه تورې سـترګې

دبوډۍټال ګل سنبل ښـــــــــــکاريده

چې مې دخيال ورشو کې ورکه شوله

هوسۍ پريشانه دځنګل ښــــکاريده