ح نان حبیب زی

خوب
د تنهاييۍ په زوړ پالنګ كې
سترګې پټې چې په خوب وكړم
ها تصوير دې

په نخرو كې را روان
راته له لرې
ځوروي مې كړوي مې
نه پوهيږم چې جادودی
او كه هسې خوب
خيال
يا احساس د خوږې مينې
چې ګرځيږي راګرځيږي
زما د ذهن پر ګنبزو