سيدعبدالباري روحاني

چــې مې په زړه كـې دى جهـان دمينې
اوښكې مې څاڅې پرګريوان دمينې
لـكه مجنو ن ســوم سـرببــرلا لهاند
قېس په كوڅوكې يم ستومان دمينې
خيـالات مـې
ځكه تريـنـه تاوراتـاودي
خيـال كـــــې راواړوي چشـمان دمينې
مـيــن زړګــى مې مـينه ځـكه سـتايــې
مـيـنـناك زړه يـادكـړي مژګــان دمينې
لـــــكه بــــــوراد شـــګو فــــې دپــــا ســـه
هســـــي تـــپـــېـــږم پـــرګـــلــــدان دمينې
خاونــــده څـــومـــره بــخــتوردى هـــــغه
زمـــارقــيــــب
دى اوس جــانــان دمينې
لكــــــــــــــه يتـــيم دقصــابـــــۍ مــخـې ته
هســــي ولاړيــــــــــم
پـــــردكـــــــان دمينې
چې جدايې مې وه تقديرلـيكلې
اوس راتـــــــه پاته دى ارمان دمينې
ورځ دحساب
اودكتاب كه راغله
روحاني نيسم به ګريوان دمينې

څلوريځه

خالقه دادي دازميښت نښه ده

چي کله ښاد کله غمګين
اوسيږم

ګاهي غمي غوندي په مټ کي ځاي سم

خوکله غيږه کي هم نه ځاييږم

سيدعبدالباري (روح
اني)

په تير ټول ژوندانه کي مي دشريکي ميني څوک نه درلوداونه مي هم دچاسره
دزړه له خلوصه مينه کړې وه .
هو: مينه مي درلوده خوله ځانه سره مي ټينګه نيولې وه،چي ناببره يوه ښايسته کوتره
راغله اومينه يې راڅخه په خپلو منګلوکي ونيوله،خپل دزړه ټول رازونه يې راته هموارکړل، مينه ناكي
اوجادوګري سترګي يې راته نېغ په نېغه ونيولې، بس دسترګوپه رپ کي، يې دهغې بلي دنيا (ميني ) ور راته پرانست
اوزه يې دسمندرپه تل کي دپراته کاڼي غوندي ورلاهوکړم،له ځانه بې ځانه سوم ،مجنون سوى لانه وم خوجنون غوندي وم .
نولږه شېبه پاتي وه، چي زه هم ددې مينه زما دميني په څېردخپل جال په مدار کي راټينګه كړم ،چي ناڅاپه دهوانه
يوظالم شاهين په قهرجنه څپه راکښېوت اوخپله مخکني ښکارسوې کوتره يې په منقارکي ونيوله اوزه دغشي د څلي
په څېر په سپېره ډاګ کي هسک ودريدم.
ماويل اه خدايه! ما خو داسي نه غوښتل

&nbs
p;