شهزاده عاصم

څومره چه ځاييږې كي هغومره مي په ز ړه كي يې
ته مي زندګي يې ، زمادژوندهره شيبه كي يې
ګرانه نورمي هيريې ، خوبس دومره راته ياديې چي
ته مي په لمانځه كي يې ، بس ته مي په سجده كي يې
كله كله فكركوم ، دې پايلي ته وَرَسم
چه: زه لكه ز ړه نلرم ، بس ته مي په سينه كي يې
داچه شپه ارامه ده ، اوداچه ورځ روښانه ده
ته په لمرلويده كي يې ، هم ته په لمرخاته كي يې
داچه سترګي دومره په احتياپورته كومه زه
آي پښتونه ! ګران يې راته ، ته مي په ليمه كي يې
ځكه مي عاصمه ژبه خوله كي دَرَنه آو ړي
تا باندي تَلَمه يې ، هم ته مي په تا له كي يې

څلوريځه

دموسكاخواږ ه يادونه چه دي پنګ شي

دفراق ټول طوفانونه دي په څنګ شي

دوصال شوخي شيبي چه دي رايادشي

دازړه نه ده
! ليونو غوندي په جنګ شي