عبدالولی خان سرتور

را روانه وه ګولی و زما کورته
چی رالنډه شوه کتل یی زما لورته
راته وه یی وی در کوم د ژوند شیبه
په خبرو شوه، شروع یی کړه قیصه
وی رازه چی اول ځان در معرفی کړم
بیا به وروسته دی ټټر زخمی زخمی کړم
زه لمسی د انګریزانو د ټوپک
پلار می روس و ولی شولی ته هک پک
پلار نیکه به می کول حیکایتونه
ډیر کول به یی له تا شکایتونه
کومه ورځ چی می شو نیت د ستا پر لور
ټول ټبر می شو خبر جوړ شورماشور
چی ټول پوه شول یم روان نه پاتی کیږم
هر چی کیږی هه به کیږی نه ستنیږم
نو نیکه می راته وکه نصیحت
هم می پلار چی کله را یی غلو نوبت
ګوره دلته ازمایلی مو خپل زور دی
پر غرو دښتو په هر کلی په هر کور دی
مخامخ یی وی سینه موږ ته نیولی
هر بچی یی د ی ملالی روزولی
د میوند د لور د خلکو په ځان ساتی
چی پیغور یی لا تر ننه پر مونګ پاتی
د مشرق د خوا ټول خلک شاعران
په قلم به دی کړی ځان پوری حیران
بیا می پلار راته د ستانه په ژړا شو
غیږ یی راکړه لاس یی پورته په دعا شو
ویل یی زه ته دی هم وه ازمایه زور
په هر کلی په هر کورکی بل کړه اور
‌ډیر په بیړه باندی لاړم میوند لورته
د میړانی د غیرت د شملی کورته
میندی بوری ښځی کونډی می کړی ډیری
ټول وو چپ وی د غیرت خبری هیری
دی نه پس شوم د مشرق په لور روان
ډاریدمه چی دا ټول دی لیکوالان
خو چی راغلم دلته هم چپه چوپتیا وه
د لیکوالو شاعرانو وتی ساوه
ماوی زه به دلته ډیره بی پرده شم
د پښتون کلکه سینه کی به کږه شم
تاسو ټول د جهالت په خوب ویده
هم د لر او هم د بر می ولیده
که زه ستا ددی غفلته وای خبر
لټوه می ځان ته بل ځای کی ځګر
چی په توره نه شوه پری ستا کلکه غاړه
نو زه جوړه شومه ستا سینی لپاره
زه یم اور خوښ می د اور پشان زړګی
چی هیڅ ‌ډار ور سره نه وی د مرګی
نور دی نه نیسمه وخت ستا د ژوندون
تل به مری که سره یو نشی پښتون
په بی ننګه ژوند به څه وکړی سرتوره!
ته زما نه ګیله مه کوه زما وروره!

وریځی دی کمان ستا تور باڼه د غشو چم کوی
نښه یی د خوار لور ته وارونه دم په دم کوی

ستا سره څلور شوی اوښکی لاړی د ګریوان په لور
سترګی می ړندی شه چی وخت نه ګوری او نم کوی

دا زړه دی په خوښه په رضا ترینه قربان کړلو
اوس دی نو خوله ماته شه چی ناسته ده ماتم کوی

دا د عشق ملا قاتل زما د بیګناه زړګی
ځان ورته پاک ښکاری اودسونه په زم زم کوی

اوښکه د آسمان د سترګی راغله په ګل پریونه
لاړله خود سره شوه چمونه د شبنم کوی

څوک چی روان شوی ستا کوڅی ته د وصال په نوم
بیا نو کله زړه یی اندیښنه د جګ او خم کوی

ستا د زولفو تار یی اوس د زړه رباب ته واچوه
ناست ورته سرتور دی اوس یی سوچ د زیر او بم کوی

- روسیه د روستوف ښار

ما ترینه یو جام د اوبو سوال وکړو
تا سمندر دا هم ښی تروی راکړی

ما درنه په سپینه ورځ خوله وغوښته
تا راته د هجر توری شپی راکړی

ماوی څه آزاد به یم ستا مینه کی
تا راته بی شماره زولنی راکړی

ما که دا خپل سر له تا قربان نه کړ
تا راته جانانه خولګی ښی راکړی

ما خو د انګور اوبه غوښتلی وی
تا په پیمانه کی ښی ترخی راکړی

دا سرتور به ټول عمر تا هیر نه کړی
تا چی دا د مینی څو شیبی راکړی

ډیر می ای جانانه په زخـــمو کی ګــوتی مه وهه
شی به سره سکروټه سرو لمبو کی ګوتی مه وهه
دا چیچل د مار او د لــړمـــه زهــــرنـــاکــــه دی
یاره پــاړو ګــــره پــه بــڼــو کـی ګـوتــی مه وهه
لــری دی ډیــوی کـــړه د رڼـانـه می تیاره خوښه
دا د هجران تورو تـــورو شـپــوکی ګوتی مه وهه
سرمی له تـا جار شــه خو سجدی راباندی مه کوه
دی نــه زیــات می یاره په پښتو کی ګوتی مه وهه
ښه دی چی قیدی یــی هــمـیشـه د تــورو زلفو یم
زه پکی خوشاله زولــنــو کــی ګــوتـی مـه وهـــه
دا د مینی تپ په سترګو نه ښــکاری خو پـام کـوه
اور یی پټ ایرو کی وی سکرو کی ګوتی مه وهه
کله به می سر در باندی سل ځــایه مات کړی وی
ډیر مـــــی ای رقــیــبه اوسـیلو کی ګـوتی مه وهه
داغ بـه دی د ګوتی باندی پاتی شی لاس لری کړه
مـــه کـوه سـرتوره شونډو سرو کی ګوتی مه وهه

د یـــوی خــــاوری بــچـیـان یــو زه او تــه
بــیا نــو ولــی ســـره وران یــــو زه او تــه
ځــان پری سیزو تر څو بله وی موږ دواړه
ددی شـمـعــی پــتــنــګــان یـــــو زه او تــه
تل په غشو مــو ویـشــتــلــی هـر غـلـیم دی
نــنـګـیـالـی د هـر مـــیـــدان یـــو زه او تــه
هــر ســفـر مــو هـمـیشـه کړی یو ځای دی
مسـافـــر د یـــو کـــــــاروان یـــو زه او تــه
لـــــــر او بـــــــر دواړه په خټـه پـښـتـانه یو
د یوه نـیکه لــمــــسیــــان یــــــو زه او تــه
ســــتــا ســــوری ټـــټر نــور نـه شمه کتلی
د یــــوه بــــدن زړه ځـــــان یــــو زه او تــه
خـــدای مو یو رسول مو یو کتاب مو یو دی
چــــــی په څه باندی بیا وران یو زه او تــه
زه پښتون یم تـــه پښتــون پښتـــانه وژنــو
چی دا ولــــی دښـــمــنــــان یـــو زه او تــه
راشه ورکــړو کلکــه غـیـږه یو او بــل تــه
پــه سرتور باندی ډیر ګــران یـو زه او تــه