خالدهادي حیدري

ارواښاد خالد بارګامي ته !

ای د مســـــــــتو نغـــــمو غـــــــره

غــــم خـــــــوړلې مســـــــــــافـــره

ای پـــرديسه ځـــــــــــوانيمرګــه

ای د تــــــــــورو شـــــــــپو سحره

------------

که تــــــه هر خواتــــه روان سې

او لـــــه موږ څخه پنــــهان سې

موږ دي پـــــــېژنو ته نه مـــــرې

که پــــــه زر ځله هــــم وران سې

-----------

ځـــــکه ته خـــــو يو هــــــــمت ئې

يـــــو احساس ئې يو غــېرت ئې

تا اجــــــــــــــــل نشي خـــــــوړلای

تــــــــــــه غښـــــــــــتلی محبت ئې

-----------

مرګ دي نه ســـــــــــي ختـمولای

ژونـــــــــــــد دي نه سي هــېرولای

زمـــــوږ له زړونو څـــه ستا مينه

قسمت نـــــــــه شي پاکــــــــــولای

---------

ته خــــــــــو مړ نه ئې ژونـدی ئې

يو اتــــــــــل ئې يو زمـــــــــری ئې

د پښــــــــــــتو د بڼ ګلابــــــــــــــــه

زمـــــوږ د هيلو پسرلـــــــــــی ئې

----------

ستا مــــــــــورکۍ وهـي چغاري

هره اوښکه کې خدای ښکاري

ته خـــــــــو مړ نه ئې ( خــــــــالده )

دا پرڅــــــــــــه درپســـــي ژاړي

-----------

يــــــوار خپل سر کړه راپـــــورته

ورتـــــــــــه ووايه خپل مـــــــور ته

چه مـــــــــور جاني راتــــه غوږ شه

دا زمــــــــــــا د نغـــــــــــمو شور ته

----------

دغــــــــــه ستا شـــــــــــيرينه مــينه

ما مـــــــــــرګي ته هيڅ پرېـــــږدينه

زما رګـــــــــــونو کي لا غـــــورځي

پښـــــــــــــــتنه سپېڅلې ويـــــــــنه

---------

زمـــــا احساس او زمـــــا شعرونه

ويښوي مـــــــــــــــــړه اولســــــــونه

تل تـــــــــــر تله به ژونـــــــــــــدی يم

لـــــــــــــــــــــړزوم بـــــــــه تاريخــونه

-------------

پاڅــــــــــــوم به بــــــــــيده زړونـــه

چه پـــــــــــــوره کـــــــــــړم ارمانونه

مــــــــــوري ستا کـــــه باور نسته

يو وار وپــــــــوښته دا غــــــــرونه

-----------

دا کـــــــــــــــــوڅې دا ربـــــــــاتونه

دا دخــــــــــــــــاورو خـــام کورونه

دغه خــــړ خــــړ ديــــــــــــــــــوالونه

دا ګـــــــــــــــــودرها چـــــــــنارونه

دغــــــــــــــه مست مست کنړونه

-----------

دغــــــــــــه ټولـــــــــه شاهدان دي

دا زمـــــــــــــــــا د زړه يــاران دي

ته بـــــــــــــــاور وکړه مــــورجاني

تر ايمان راباندي ګــــــــــران دي

------------

تــــــر هغو چي وي دا پــــــــــاته

زه ژونــــــدی يمه وتـــــــــــــــــاته

مــوري ستا (حيدري) زړه کي

تــــل دعا کـــــــــوه و مـــــــــــــاته

نيويارک د جولای اته ويشتمه د ٢٠٠٤ ل کال

د ګـــــــــــــــناه زېرئ

څولـــــــــــــــــــــــــــــــــيوني ددغه کلي له توهمــــــــــــــته وځي

لکه ادم چي د خــــــــــــــــيالــــــــــــــــونو د دجنـــــــــــــته وځي

خدايـــــــــــــه منصور ته دي د کمي ګـــــــــــــــناه زېرئ ورکړ

چه ئې د حــــــــــــق نارې تر ستوني له غــــــــــــــــــيرته وځي

دا شرينو ښکــــــــــــــل کړه په شونـــــــــــــډو د شفق لاسونه

که خوار فرهـــــــــــــــــــــــاد د کولنګونو د زحمـــــــــته وځي

بيا د سپوږمۍ پــــــــــــر مخ پراته دي کوم خــــيرن لاسونه

چه هـــــــــــــــــــــــر مجنون د خپل لــــــــــــــيلا د محبته وځي

چه ئې سجدې پر هسک تـــــــــندي قسمت ليکلي نه وي

خود به سنګسار له دې کوڅــــــــــــــــــــو څه بې عزته وځي

دې کربـــــــــــــــــلا ته ناسوري زخمونه چــــــــــــــــــا راوړي

چه څو پـــــــــــري کړي غاړي مرګ ته بې حسرتـــــــــــه وځي

ښائې فلک پــــــــــــــــــه سپېرو ګوتو وي تش جـــام نيولئ

چه ميخانـــه کي نن ساقي له سخــــــــــــــــــاوتـــــــــــه وځي

نن چه مُريـــــــــــــــــد سو حــــــــــيدري وطـــــنه ستا د ميني

نـــور به فريب کاره پــــــــــيران ټول له دې خلوتـــــــــــه وځي

نيويارک ٢٤ / ٢ / ٢٠٠٣

ای ملګرې !!!

ولي شهيد ارمان ته ژاړې په بربنډو اوښکو

تر څو به شمارې دځوانۍ غميزي

تر څو به غم لکه ماشوم ويده وې

تر څو به ژوند ته ارمانونه کرې

---------------------------------

راسه چه دواړه بيا نغمه نغمه سو

او

د خپل زړه رازونه يو او بل ته

لکه لاله پر سره دسمال وشندو

راسه چه وستايو ها څيري شملې

هغه تر خاورو لاندي سوي کوڅې

او

هغه سرکښ بادونه

چه زموږ په کلي کي ډبري وژني

چه زموږ سپوږمۍ په سرو سکروټو ولي

چه زموږ په اوښکو زندانونه مينځي

------------------------------------

راسه چه جګي کړو څو سټري شناختي

و هغه ستر او طلا ئې قبرو ته

چه ليونتوب تې ګريوانونه څيرل

چه د دار پړي ته مسکي مسکي شو

چه ئې کولنګ د قتل چغي وهي

---------------------------------

راسه چه وسپړو د زړه زخمونه

او

دتنکۍ ميني څو پټ رازونه

چه زموږ وه اوښکو ته لا زور ورکوي

چه د پرهر پاڼي په ګوتو شماري

او زموږ د ژوند دښت ته زقوم زيږوي

---------------------------------

راسه چه وژاړو ګودر ګودر سو

دحسرت چغي به تقدير ته سر کړو

او

دشپو په غيږ کي به يو لمر وکرو

------------------------------

راسه چه ستورو ته غزل غزل سو

او

خپل احساس ته خاطرې وليکو

چه معصوم روح مو تل غوټۍ غوټۍ وي

خو

داور باران به مو تر ګوتو څاڅي

دزړه پر درد به مو سحر ويده وي

زموږ پر لحد به شناختي جګي ناڅي

او

زموږ خيالونه به جهان ويښوي

خو زه او ته به يو دقبر خاوري

نيويارک: متحده ايالات

پردي لاسونه

زمــــوږ تقدير ئې لـــــيونۍ کړ راروان پر مـــــوږ توپــــــان دئ

ټوله ســـــولو تاک له تــــاکه ستړئ ستړ ئ مو کـــــــاروان دئ

--------------

نن ربــــــــاط پر ربــــــــاط ګرځــــــــــو نا اشــــــــنا ږدو قدمــونه

چه کـــــــــنعان په مــــــــــنور سو راڅــــــــه ورک هغه جانان دئ

پر تـــــــــندي چه ئې ليــــــــــــــکلئ د قسمت د تــــــــــــــبر وار و

هــــــا تــــــندئ ســو خاوري خاوري هغه سر د غم داستان دئ

چه پــــــردي لاسونه راغله زموږ پـــر شناخته باندي تاؤ سول

دا قــــــــبرونه ئـــــــې در پاته هسي ورک زموږ قـــبرستان دئ

چه د شـــــــــپو زامنو چور کړو زموږ کوڅې ئې کړې پايمالي

ځوانيــــــمرګي مو سوې هــــــــــيلي نيمخوا مو هر ارمان دئ

جـــــــــــلادان که راته تــــــــــاؤ کي په تيرو چــــــــړو بـــــرېتونه

څه ګــــــــــيله له مرګي نسته موږ ته خپل کلی زنــــــــدان دئ

چه پـــــــه سپېنو سترګو پـــــــــــاشو د الحــــــــــق توري پر ژبـه

خود وســـــــــيل ته د فانسۍ مو راوتلئ ټـــــــــــــول جهان دئ

چه ملالــــــــــــــه مو نن سوله دپردو کوڅـــــــــــــو سوالــــــــګره

له مـــــــوږ پاته ها مــــــــــيوند دئ له موږ پـــاته ها نښان دئ

لا تـــــــر څو به حـــــــــــــــيدري خوار له پردو زړونو ګيله کړي

موږ پــــــــــــــــه خپله تباه کړئ تر ځان ګــــــران افغانستان دئ

لندن : ١٦/ مارچ / ٢٠٠٣

شرر

شپې راته ژړيــــــــــــــــــــــــــــــــــږي سحر نه يو

لمر غوندي ړنــــــــــــــــــــــــــــا يو خو لمر نه يو

بل راباندي اور دئ خو ســـــــــــــــــــــوځيږو نه

خلګو موږ بچـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــي د اذر نه يو

زړونه مو چاودلـــــــــــــــــــــــي دي په مينه ستا

سره لکه شفق يو پــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرهر نه يو

اوښکي سو ګريوان سولو درياب ســـــــــــولو

څنډي مچوو خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــو ګودر نه يو

ساندي مو را وپـــــــــــــــــــــــــــاڅي غمونه سي

ژوند ته کربلا يـــــــــــــــــــــــــــــــــو محشر نه يو

پړئ وړو په غاړه تر مــــــــــــــــــــــرګ مخ کي لا

تېر تر خپل ســـــــــــــــــــــــــــــــــرو يو شرر نه يو

بيا به حـــــــــــــــــــــــــــيدري خپل ديدنونه کړو

ژوند ته يو پخــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلا مرور نه يو

نيويارک ١٢ /١٢ /١٣٨٠

نګــــاره!

نګاره ستا دغه سپېڅلئ ښايئست
او دځوانۍ وختونه
لکه کوبۍ د اوبه خور د پاسه
چه ئې ډولۍ د څو شېبو لپاره
اوبو را خيستې د سکوت په ژبه
چه د څپې له بيري ورکه سي ژر
نو
ستا به هم تېر سي د ځوانۍ وختونه
ها د هوس او د مستۍ کلونه
بيا به دي ستر ګو کي اورونه نه وي
بيا به دي زلفي ماښامونه نه وي
بيا به دي شونډي سره جامونه نه وي
نور به دي نه وي نني نازونه
او بيا به ستائې پروني وختونه