خالدهادي حیدري

ښکلی بهار مي بيا اغـــــــــــــــــــــــــــزو وخوړئ
دژوند کــــــــــــــــــــــــــــاروان مي زولنو وخوړئ

پاره ګريـــــــــــــــــــــوان مي نور ټوکر ټوکر سو
غمجن زړګۍ مي جـــــــــــــــــــــــــوابو وخوړئ
څنګه به ښکل کړم د هــــــــــــــــــوس شاپېرۍ
چه الفتـــــــــــــــــــــــناک زړه مي غمو وخوړئ
پيدا به څه کړم د ســـــــــــــــــــــــــــکون په ژبه
ياغي جنون مي تلاښـــــــــــــــــــــــــــو وخوړئ
لا به مي ولې په سکروټــــــــــــــــــــــــــو تر څو
ماشوم ځيګر مي سرو زخـــــــــــــمو وخوړئ
ولي مجنون سوې د خــــــپل شعر په ځوانۍ
حـــــــــــــــــــــيدري ژوند دي زندانو وخوړئ

کندهار ٨ / دلو / ١٣٧٧

ناصحه !! بيا دي د منـــــــــــــــــــبر په غيږ کي
د مات بنګــــــــــــــــــړيو څو ښيښې پرتې دي
ددغه ښــــــــــــــــــار په هر طرف کــــــي نن بيا
ستا د نــــــــــــــــڅاو اوازې پرتــــــــــــــــي دي

بيا دي په پښـــــــــــــــــو کي د خلوت پر ټغر
دسرو شرابو ډک جامــــــــــــــــــــــــونه ايښي
تسبيح دي بيا د چا په غــــــــــــــاړه ځانګي
دادي پر څه د چـم دا مـــــــــــــــــــــونه ايښي

ته په خپل وعظ کي شراب څنګه غندې
زه دي په سترګـــــــــــــــــو کي نشې وينمه
تا حـــــــــــــــــــــــــــــــــيدري ته د توبو ويله
اوس دي په لاس کي پېــــــــــــمانې وينمه

کندهار ٧ / ٥ /١٣٧٩

خاموش اور

زما تقدير کي تغير ښکاري + چه هميش وړمه غمونه
پر ما جوړ د غم بازار دی + غمازان کړي هوسونه

د زاهد په لاس کي جام دی + په محراب کي ورو ورو ناڅي
مردار څاڅکی ئې له ميو + تر ناپاکو ليچو څاڅي

ټول دفتر د عشق ئې وسو + د ريا په خاموش اورکي
دټګۍ پر ټغر ناست دی + د نفاق په زاړه کور کي

بيهوده و هر خوبروی ته + په اميد د وصال ګوري
تر ناولي خولې ئې ناړي + د محراب پر حرم اوري

په امان له دا تقوا کړې + يا الهي حيدري خوار
د کينې تر جنت تير دی + خوښوي لوړ دوږخي دار

کندهار ٩ حوت ١٣٧٦

دميني جنازې

په کاڼــــــــــــــــــــــــــــــــــو مه وله جذبې د ميني
دا پاريدلي ولــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــولې د ميني

پريږده چه ستړي روح ته عشـــــــــــــــق وکري
مه سړوه ګرمـــــــــــــــــــــــــــــــــــي لمبې د ميني
ښه دئ چه طـــــــــــــــــــئ کي د اوږده خيالونه
او پرسر وشندي ايـــــــــــــــــــــــــــــــــرې دميني
ګوندي بيا مات کي د فلک کــــــــــــــرغښي
پر اتــــــــــــــــــــــــــــــــــــڼ راولي شغلې د ميني
ژر به لاهــــــــــــــــــــــــــــــــو کړي د غمونو دنيا
نوش به کړي سر پر سر پيالــــــــــــــې د ميني
بيا به کړي پورته حــــــــــــــــــــــيدري پر اوږو
د شعر په ژبـــــــــــــــــــــــــــــــــــــه جنازې دميني

غزني ١٧/قوس/١٣٧٧

بــــــيا دي دا چــــــغي د تقوا له کـــــــوم جـــــــــــــهته راځي
شيـــــــــخه چي بــــــــــوی دي دشرابـــــــــــو له خلوته راځي
-----------
ماتــــــــــــه لمبې او سرې سکروټــــــــــي د دوږخ يــــادوې
تاتـــــــــــــــــــــــه نو ولي پيغامونــــــــــــــــه د جنــــــته راځي

پـــــــــــــــــــرون دي ستړئ کۍ ذاهده خپل نفس په تــوبو
نن دي شرنګئ د سرو جـــــــــاموخاص له صحبته راځي

ما خو په وعـــــــــــــــظ او په تسبو ؤ په سجدو غولوې
خو تاته پټي تنــــــــــــــکۍ پېغلي باشهوتــــــــــــه راځي

نن حـــــــــــــــــــــــــيدري ته دي د کومي ګناه زېرئ ورکړ
چـــــــــــــــه مکرناکه اوښکي نن ستا بې حسرتــه راځي

کويټ ١٨ / مارچ / ٢٠٠٣

ليك دي راورسيد
اي ناليدلي اشنا
داڅومره ښكلي و
لكه دعرش دروازي
چي تري انوارراوزي
داسي سپيڅلي و
لكه دنورصحيفي
چي په لووستويي
دهرزړه زنګ پريوزي
ته بايد پوه سي اشنا !
ستا ها وروستي خبرو
ها دووخوږوسندرو
چي تاليكلي ماته
هاستا دميني داظهارپه بڼه
هغه دليك په پاي كي
هغه دووغبرګ دميني ډك آياتو
هادادراك كليمو
ته زما په زړه كي
په معبود ومنلي
ته خودرب په شان يي
نورمي سجدي دتندي
اودايمان سرليك مي
ستاپه نامه كړه ياره
ته مي بادارشوي
ته مي نګارشوي
اوس نويواځي اشنا
ستا دديدن په طمعه
ستا دښايست په ارمان
زه دخپل ژوندهره شيبه شميرمه
زه په ضروردرځمه
اي ناليدلي اشنا
ماته دي لاروښايه
هادقران غوندي سپيڅلي لاره
ستا دجنت كلي ته تللي لاره
زه دي بس يوځلي ليدل غواړمه
ستا په ښکلاكي تميدل غواړمه
خو:
هادښايست اودجمال شغلي دي
ګوره لامخكي پوه كړه
چي مابيهوښه نه كړي
لكه موسي چي دخپل رب په ليدو
بيهوښه پريوته دطورپه ځمكه

نيويارک
پنجشنبه د ١٣٨٤ لمريز کال د زمري ١٣

دا تــــياره تــــــياره وختونه به سبا سي

يوه ورځ به شمله ورپښــــــــــتانه راسي

د پښــــتو د مخ پلو به کړي ور پــــورته

هنګامه به د شــــــــيربريتو پر دنيا سي

له آمــــــو تر اباسيـــــــنه به نـــــارې ســـي

سره يـو به دواړه غاړي پښتونخوا سي

دغه بلاربــي بــــــــلاګاني به پردۍ شي

د ښـــــــکلا انځــــورګران به راپيدا سي

د رشاد او حبـــيبي روح به ژوندی شي

بېـــــــــنوا به په ځوانانو بېــــــــــــــــنوا شي

زما هــــډونه به در وړي تر خپلي مېني

ها وږمـــــې د کندهار به مي په خوا سي

چي خارپـــــوړي مي په مينه باندي کړي

هغه ځمـــکه به د مــــــــور غيږه زما سي

نيويارک

دکابـــــــــــل دردونه

معیوبه ژوند ته خوار نفس یم نور به څه ووایم

بندي د جـــــــــــــــبر د محبس یم نور به څه ووایم

دړندو ملک کښي د بینا په جرم دار ته خېـــژم

دلاس تـــــــړلي منصور وس یم نور به څه ووایم

ما هم کابل غوندي دردو کي ځــــواني وبایلله

ټوکر ټوګر بـــــــــــــډا هوس یم نور به څه ووایم

زه د قسمت یاغي سېلاب و دې پردي مالت ته

غمو را اخیستی لکه خـس یم نور به څــه ووایم

له خپلي میني څخه لیري د هــــــندارو ښار کښي

پروت د یتیم غوندي بې کس یم نور به څه ووایم

حـــــــــــــېدري نور مي و زخمو ته ملهم مه رالېږه

څنګه چــــــي یمه داسي بــــس یم نور به څه ووایم

نیومکسیکو ۶ / مئ / ۲۰۰۵

پښتنه هيله

زما دزړه په لوي جهان کښي

له وختونو

له کلونو

خدای جوړ کړی سلطنت دی

لوی دربار دی

لوی رياست دی

پکښي ګرځي او راګرځي

زر سرتيري د خيالونو

زر شېربريتي د دردونو

زر مينځياني ارزوګاني

زر مريان د ارمانونو

* * * * * *

يوه دنګه ښاپېرۍ ده

څوارلسم غوندي سپوږمۍ ده

ملکه د سلطنت ده

د احساس تاج ئې په سر کي

لکه لمر داسي ځليږي

د سکون تخت ته چي خيژي

ته به وايي چي بريښنا ده

پاس له ځمکي هسک ته خيژي

د سرو وينو يو سور فرش ئې

تر قدم لاندي غوړيږي

سپين د اوښکو سمندر ئې

و راسته خواته روان وي

د زخمونو سور انګار ئې

و چپه ته خواته روان وي

په پسې ټول وزيران وي

د جانان ښائسته خيالونه

په سلام ورته ولاړ وي

جنرالان ښکلي فکرونه

* * * * *

ملکه نه ده يو نور دی

يو ښائست دی يو سرور دی

په سپين مخ کي ئې دوه سترګي

لکه غشي په کمان کي

چي يوازي ويني ژاړي

چي يوازي وژل غواړي

سپين لاسونه ئې دوه ستوري

سپين بدن ئې کهکشان دی

چي پاس وګوري لږ پورته

خوار اسمان ورته راکوږ سي

چي پر ځمکه نظر خپور کي

ټول جهان ورته راکوږ سي

* * * * * *

زما په ذهن کي هنداره

دې سوالو ته ځواب غواړي

اخير دا ملکه څوک ده ؟

دا زما د زړه واکداره

او

ددې نامه به څه وي ؟

خلګ وايي شاعري ده

ستا پر زړه ئې پاچهي ده

ستا خيالونه ئې رام کړي

ستا دردونه ئې خپل کړي

ستا په اوښکو ئې غزلي

ستا زخمونه ئې سندري

کائناتو ته ويلي

خو

زه وايم دغه ښکلي هسکه پيغله

چي زما پر زړه حکومت کړي

دا يو مينه پښتنه ده

په فطرت کښي مي اخښلې

يوه هيله پښتنه ده

٢٤ جنوري ٢٠٠٥

نيوجرسي ،متحده ايالات

زما يوې هيلي يو اميد ته

يو د انځرګل ته

ناز دي وړم هـــــــر غم ته به دي خاوري شم

ښــــــــکل مي کړه کرم ته به دي خاوري شم

بيا دي د وعــــــــــــــدو کاروان ته مخه کړه

پام کوه و چــــــــــــــــــــم ته به دي خاوري شم

راســـــــــــــــــه زړه مي وسپړه طبيب مي شه

زخـــــــــــــــــــــم يم ملهم ته به دي خاوري شم

کش مي کړه سينې ته چـــــي سپرغۍ شمه

بنـــــګ غوندي ودم ته به دي خاوري شم

زلفي دي زنځــــــــــير کړه ما پـــــــــــري وتړه

ځار دي شــــــــــم ستم ته بـه دي خاوري شم

يـــــــــو واري راوګـــــــــــوره ، چي وګورې

تور د بـــــــڼو خـــــــــــم ته به دي خاوري شم

څومره راته ګـــــــــــــــــــــران ئې د انځر ګله !

راسه وقــــــــــــــــــدم ته به دي خاوري شم

حيدري

نيويارک 20 جنوري 2005