جاوید احمدزی

چې مې رایاد شی خپل وطن سوکه سوکه ژاړمه
لکه بلبل دبل ګلشن سوکه سوکه ژاړمه
د بلتون تناره کې په رنګ د ډوډۍ سوزم
اوس لوغړن يم پر سوختن سوکه سوکه ژاړمه
د يعقوب په شان تل يوسف،يوسف چيغې کړمه
بخت کې مو نشته دی ديدن سوکه سوکه ژاړمه
وریځو زما پر هېواد خيټې تشې نکړي
سپيره پاتې شو خوار چمن سوکه سوکه ژاړمه
سپينې واورې د سالنګ په قبر انبار غواړم
شنختې ته هم سپين کفن سوکه سوکه ژاړمه
نمرود لره ابراهيم، فرعون لره موسی وو
داسې به مات شی هر دښمن سوکه سوکه ژاړمه
که زما وینا ستا زړه کې مينه زياته نګړه
بيا نه پښتون يم نه تورزن سوکه سوکه ژاړمه

د کوچيانو ميلې

د غرونو لمنی کې کوچيان اوسيدل
تل په يوه خوله په ښه ښان اوسيدل
ما ليدلی هسی د دوی درې میلې دي
چه يو بل ته سره ورته او نژدې دي
پيغلو به يوه نانځکه جوړوله
په ښايسته کاليو سينکاروله
ډول،ډول ګاڼه به وراچوله
سم کيږدۍ په کيږدۍ به يې کرځوله
د دوو دغه نانځکه (پاتو) نوميده
شهزادکې غوندی په رښتيا ښکاريده
جونو به د هر يو خيمې ته ورتللې
د پاتوکۍ مخ،جامی به ورښودلې
کوربنو هم بيا لاس غوټو ته سمه ول
جوا،غوړي،کورت،غوښه به يې ورکول
دا هر څيز به يې بيل،بيل لوښوکې وړل
سهاربه يې خلک خيرات له ورغوښتل
پيغلوټو ټوله شپه سندری کولې
چا به اور بل کړه چا به وریځی مينځلې
په سبا به ښه لوی خيرات ورنه جوړ شوو
زاړه،واړه هر يو پکښې سم موړ شوو
هو!دغه رنګی د پيغلو ميلې وولې
قسم دی هغه شيبې هم خوږې وولی
هلکانو به کولي ځانته نخرې
ټولو به هو وکړه په یوې خبرې
وويل راځی چه جوړ کړو ميله يارانو
مونږ هم له نجونو نه څه کم يو ځوانانو
يو اوړ چه خندا نه ورتله په نښه کړه
څهره يې پر وړو نور ښه ورسپينه کړه
د ځوانانو مشر ( سپين ږیرک) نوميده
دغه هلک به له هيڅ چا نه شرميده
شاډوبۍ او خيټه به هم ورسمه کړه
کيږديو پر لور به يې وربرابره کړه
دوی به له ټولو خلکو شيان ټولول
وړه، غوړي،غوښه پريمان ټولول
په بله ورځ به د دوی خيراتونه کول
بيا نو د سپين ږيرک سپتونه کول
سپين ږيرو به ځان سره سوچونه کول
زلمو له به دوی ورنونه ټپه ول
ویل راځی مونږ هم خيراتونه وکړو
خپل زور معلوم د زړو هډونه وکړو
دوی يو لوښی چه (پاوکی) باله واخيست
ټولو نه يو،يو پاو غنم ، اوړه واخيست
بيا نو خپل خيرات ته خوشحالي کولي
زلمو او پيغلو سره سيالي کولي
دا وو يو شعر چه مې وليکل يارانو
اوس ارمان کوم ميلې ته د کوچيانو
بلجيم دانتورپن ښار

ږمونږ کلی کې يوه غټه ونه وه
د ډیرو عمرونه ښه پلنه وه
هلکانو په کې زانکل بې غمه
چا به ترې پټ خس څنډل بې غمه
جونو به سيوری لاندې دمه شوې
ځينې،ځينې ګودر ته په غوسه شوې
چا به ویل دا لاره څومره اوږده ده
نورو ویل شکر ونه خو شته ده
هر چا د سيوری نه يې خوند اخيستل
وړو به له خبرو پند اخيستل
غرمو کې به چه لمر سيزل پيل کاوه
مرغانو به ونې له سېل تل کاوه
هو دغه ونه د ټولو تمځای وه
په رښتا چه ښايسته او سمځای وه
که نړۍ وه ودانه يا به شاړه
زمونږ ونه له سدو نه ولاړه
مدام به سيوری د کلی پر سر وو
خلک هم په دې نعيمت ښه خبر وو
ناڅاپه پاڼې په رژيدو شولی
هر يو،يو رکې په ژړيدو شولې
څانکو کې وينې ټوپونه نه وهل
نور توپان سره زورونه نه وهل
چم والا به حيران سيلونه کول
چا به دغې ناورین نکلونه کول
يو شپه توپان وو باران وریده
ونه خواره کې هم ديره لړزیده
سهار چه خلک لمانځه ته ويښيدل
ښاخونه هر يو بند په بند ماتيدل
هره څانکه يې هر چيری پرته وه
ګرده خپه او هم په تماشه وه
چا به وويل دا د توپان له لاسه
چا به وويل را ر باران له لاسه
ناګهانه د ټولو چينجو ته پام سو
کليوالو فکرونه لږ ارام سو
که د سودا چينجی مغزو ته لار شی
عاقبت به دی لکه ونې خوار شی
بلجيم د انتورپن ښار

دا څه ژوند دی تيرومه بس زندان کې
يو څو کاله مې تیر کړ واړه خپکان کې
د خپل خوږ هېواد هر يو چم مې ياديږی
ځوريږم د فکرونو دغه تو پان کې
ما وویل به وګټم څه به ولیکم
اوس خو زه ګډ یم سراسر په تاوان کې
لکه ماشوم زړه خوشحالم په خوږو
اخرسر مې سپين شو د وطن په ارمان کې
لویه ربه ورحميږه زما په حال
ګڼه نو احمدزی مړ به شی هجران کې

بلجيم د انتورپن ښار

ښاغلی جهاني صاحب ته

پرهیواد مين جهاني په خير راغلی

ستا ليکنی روښانوی تياره زړونه
هر یو شعر دې ويښه وی ويده قومونه
ولس ته ورسپړی مدام پټ رازونه

په خپله خاوره قرباني په خیر راغلی
پر هیواد مین جهاني په خیر راغلی

مسرې کړی جوړې څنک په څنک کتار کتار
ساز شی ترې هسی د بیتونو ښکلې هار
په کمال سر ته ورسوی دغه کار

پښتو د ادب ارماني په خير راغلی
پر هیواد مين جهاني په خير راغلی

د لر او بر په غم غمجن يې زوریږی
پښتون په تباهی خپه يې ژړیږی
د ګلانو په سوزولو ګړیږ

ټبرونو دي ځان ځاني په خیر راغلی
پر هیواد مين جهاني په خير راغلی

بيلجيم د انتورپن ښار