محمدالله ساپی

ورانه ماشوړه شوله
 حل یی نشته خدایه دا څرنګه معظله شوله
 ورانه ماشوړه شوله
 کال په کال غزیږی دا جګړه څومره اوږده شوله
 ورانه ماشوړه شوله
 حل یی نشته خدایه دا په څه جنجال کی ګیر شولو
 څومره ډیر دلګیر شولو
 درد او که غمونه دي زموږ نه را چاپیر شولو
 څومره ډیر دلګیر شولو
 په ټوله نړی لمر دی خو په مونږه توره شپه شوله
 ورانه ماشوړه شوله
 هر یو بدرنګ فکر دلته یو په بل په زور منی
 مرګ منی او ګور منی
 دلته دی وطن کی نه څوک پلار منی نه ورور منی
 مرګ منی او ګور منی
 ډیر ددښمنانو خپله خوا په موږ سړه شوله
 ورانه ماشوړه شوله
 خلقیان که پرچمیان وو تیر دظلم یی دوران ګړلو
 ټول وطن یی وران کړلو
 ددین ټیکه دارانو هم په موږ ښکته اسمان کړلو
 ټول وطن یی وران کړلو
 څه به کیږی خدایه زموږ زیاته اندیښنه شوله
 ورانه ما شوړه شوله
 یو مشکل خو نه دی لکه بحر مشکلات لرو
 نه لار د نجات لرو
 ورکه له موږ لار ده جنجالونه څومره زیات لرو
 نه لار د نجات لرو
 ګرانه خپله خاوره په موږ باندی سره لمبه شوله
 ورانه ماشوړه شوله
 نه ویښیږی خلک که پری رنګ په رنګ ظلمونه دی
 مړه یی ضمیرونه دی
 څوک چی هر څه کاندی پټه خوله پری ولسونه دی
 مړه یی ضمیرونه دی
 شمعه مو دهیلو امیدونو لاړه مړه شوله
 ورانه ماشوړه شوله
 رنګ په رنګ دا خلک تل دا یو بل غولوی دلته
 هر ظلم کوی دلته
 ما او تا پری وژنی مشران ښی مزی کوی دلته
 هر ظلم کوی دلته
 وګوره ساپیه دلته سخته ګ‌‌ذاره شوله

ګرانه وطنه زه په کوم غم کی دا ستا وژاړم
 په نن دی وژاړم که غم دی د سبا وژاړم

 حیران یم پاتی چی دا څه کارونه کیږی دلته
 ولی خاونده ناروا ظلمونه کیږی دلته
 د بی ګناه خلکو هر خوا مرګونه کیږی دلته
 د حکومت ظلم که په ظلم د ملا وژاړم

 دا د پردو دسیسی دلته کامیابیږی ولی
 دغه مظلوم ولس ټول عمر ازاریږی ولی
 دا وران وطن زموږه نور پسی ورانیږی ولی
 چی کیږی دلته زه په کومی ناروا وژاړم

 ای دنیا والو دی مظلوم افغان نه څه غواړی نور
 دی در په در او خوارو زار انسان نه څه غواړی نور
 چی دی خپل ځان ته دی حیران حیران نه څه غواړی نور
 په بد نیتی د پاکستان که امریکا وژاړم

 

 موندلی څه تور دې چی خپل ورور سره نه جوړیږی
 پرون وی هم په وینو سور او نن پری هم لمبیږی
 د ځان پوښتنه وکړه ولی ته په څه قتلیږی
 د دی لویانو په رشوت او که په غلا وژاړم

 یو غم خو نه دی ډیر غمونه را چاپیر شو رانه
 د هیواد غم کی می دا خپل غمونه هیر شو رانه
 د ا ښکلی عمر می په جنګ جګړوکی تیر شو رانه
 ساپی وایی خدایه زه په کومی ما جرا وژاړم

 

 هر ما ښام په غم لړلی سور په وینو هر سهر دی
 خلک وایی چی اختر دی خلک وایی چی اختر دی
 نه په امن هدیری دی نه حوجره او نه منبر دی
 خلک وایی چی اختر دی خلک وایی چی اختر دی
 سور په وینو ټول هیواد دی پکی رنګ په رنګ فساد دی
 چی حق وایی وژل کیږی مجرم مست ګرځی آزاد دی

 د څو کسو به اختر وی نور وطن باندی محشر دی
 خلک وایی چی اختر دی خلک وایی چی اختر دی
 د مکتب ور تړل کیږی جرم ورځ په ورځ ډیریږی
 د څو کسو پاچایی ده حق حقدار ته نه رسیږی
 انصاف کډه کړی ورونو قام می وږی در په در دی
 خلک وایی چی اختر دی خلک وایی چی اختر دی

 چی وطن ټوټی ټوټی وی نه په امن کی مو شپی وی
 هر سړی پکی قاضی وی د هر چا چی محکمی وی
 نه انصاف نه عدالت وی ظالم ډیر زیات معتبر دی
 خلک وایی چی اختر دی خلک وایی چی اختر دی

 هره خوا لوټ ا و وحشت دی ژوند ټول دلته مصیبت دی
 غریب نور هم غریبیږی وخت د ظلم او ظلمت دی
 نو ساپیه په دی وخت کی چی ژوند بد نه هم بد تر دی
 خلک وایی چی اختر دی خلک وایی چی اختر دی

  

 د ظالم څنګه دې له چنګه یوسو
 چیرته وطنه تا له جنګه یو سو
 ټول ګاونډیان دې خاماران شو درته
 اوس دې نو موږ د چا تر څنګه یوسو
 کله سور سور شې ته د سرو دلاسه
 کله ستم د تور بد رنګه یوسو
 ټوله دنیا درته رقیب رقیب شوه
 بلې کوری ته دی کو م رنګه یوسو
 کله چنګیز کله انګریز له لاسه
 کله نادودې د اورنګه یوسو
 څومره چې کاندی امریکا ظلمونه
 تری زیات په سله د فرنګه یوسو
 د ډیرو خپلو هم خیرن دي زړونه
 څنګه د زړونو نه دې زنګه یوسو
 ساپیه یو غم د وطن خو نه دی
 دومره غمونه به یې څنګه یوسو

 

مجددي چې د ارګ څه وخت واکدار شو
یو څو ورځې چې خاوند د اقتدار شو
دا بل چا وو تر کا بل رارسولې
با دارانو همیشه وو لوبولې
یوه ورځې په دوره لاړو مزار ته
حق حیران شو ددوستم ډیر اقتدار ته
سم دستي یې ورته ستر جنرالي ورکړه
د اتل پګړی بیا ده ورته په سر کړه
چې واپس راغی کا بل ته د مزار
یوه ورځ په چکر ووتو د ښار
مجددې چی څه وخت ښار کې تیریده
قومندان یو ورته مخ کې ودریده
په ډیر قهر یې تری نه وکړله پوښتنه
ټول وجود یې د ډیره قهره لړزیدنه
د وطن لپاره موږ سرونه زار کړه
ډیر ځوانان موږه قربان په دغه لار کړه
د وطن نه نزرانه موږ سراو ما ل کړو
او تا ولې دا دوستم دې ستر جنرال کړو
په وطن دي زموږ ویني بهیدلي
ډیر روسان مو جهنم ته دی لیږلي
نه مو خپل نه مو پردی دی پریښوستلي
دسرونو مناری مو درولي
تا زموږه حق دوستم ته ولې ورکړ
داتل پټکی دې ولې ورپه سر کړ
چې خبری خلاصی شوی د قومندان
مجددي ورته بیا وویل په دا شان
که زما په امر څوک ستر جنرال کیږي
که می امر دی وطن کې ټول چلیږي
نو ددی نه پس زموږ ته یې مارشال
زه د ی وینم چی دې نشته هیڅوک سیال
مبارک دی مارشالې شه قومندانه
ښه خوښ ګرځه نور ګیله مه کوه مانه
هم کرزي په امر نه څوک اتل کیږي
د پردو په مټ حکومت دده چلیږي
دده خوښه چی هر څوک مارشال کوي دا
د قاتل ملی اتل که جوړوي دا
د کا بل که بربادی د چا په یاد وي
که یې زړه کله درد کړی په هیواد وي
د اتل په نوم به هیڅوک یې یاد نه کړي
اتل کله به وطن خپل برباد نه کړي
د قاتل نه قهرمان کله جوړیږي
خیانتونه یی دخلکو نه هیریږي
که تاریخ ددی وطن نور شرموي څوک
د قاتل نه که اتل اوس جوړوي څوک
د څو کسو په خولی څوک نه اتل کیږي
داتل نوم ډیر پری بدی معلومیږي
اتل هغه وي چې زړونو کی اوسیږي
ټول ملت یې په نامه باندی خوښیږي
د تاریخ قضاوت هیڅ بدلیدې نه شي
دا نقلي اتلان تل ځلیدې نه شي

 

د وطن دډیره غمه ولې نه مرم
ددی وخت دډیر ستمه ولې نه مرم
ددی ستر ناورین په غیږه کې رالوی شوم
سترګی تل ډکی له نمه ولې نه مرم
نا کردی د ظالمانو چې په زړه کړم
په دردمندو شم بی دمه ولې نه مرم
رڼایې شوله په موږ باندی حرامه
تل له لاسه د تور تمه ولې نه مرم
د هیواد می ډیر ملي افتخارات
چا کړه خرڅ په څو درهمه ولې نه مرم
هر یو چا توری په موږ وازمایلی
د عرب نه تر عجمه ولې نه مرم
موږ ساپیه چې د سوال لاس غزولی
چې د بل نه کوو تمه ولې نه مرم

 

 

که می د ژوند ختمه کیسه وه زه به تا یادوم
مینه دا ستا ډیره خوږه وه زه به تا یادوم
تا ګیله کړی وه چی زه دی ګوندی هیره کړمه
که زما مینه پښتنه وه زه به تا یادوم
که د اجل پرښتی راشی نوره ساه می اخلی
که هم په خوله می کلمه وه زه به تا یادوم
ډیوی د حسن دی بلیږی اوس د بل په محفل
ددروغو ستا هره وعده وه زه به تا یادوم
هجران دی نه دی لکه غرونه را په شا شو راته
وصال دی نه وو یوه لمحه وه زه به تا یادوم
د ساپی دا رنګه وعده ده په ما ګرانه یاره
که می د حورو منځ کی شپه وه زه به تا یادوم

 

راځې چې ســـره كينو او خپل زړونه سره يو كړو
خبــــــــر شــــو يـو دبله او غمونه ســــــره يو كــــــړو
ژونـــدى به ملي فــكر كــړو په لار به يې روان شو
دښمن پــــه مقابـــل كې به ځانونه ســــــره يو كــړو
وحدت تړون به وكړو او ګوندې نه به نور تير شو
منـــزل ته رسيــــدې شو كه فـكرونه ســــره يو كړو
هـــيڅ خنډ بــه پاتې نـــه شــي قافله رسـي منزل ته
روان كـــه پــــه يــــوه لار شـــو هدفونه سـره يو كړو
د ښمن سترګې به وبــاسو كه وګــوري بيا موږ ته
ســــــاپيه پښتــــانـه كه مـــــوږ لاسونه سره يو كړو

 

 چی وصال مو په هجران باندی بدل شو
 د خوښی ساعت خفګان باندی بدل شو
 چی د نورو وو نو ښه پری مهربان وو
 چی زموږ شو په اسمان باندی بدل شو
 حیران پاتی یو د پاڼ او پړانګ تر منځه
 ټول وطن مو په نیران باندی بدل شو
 څنګه خوب په بی غمی به دلته وکړو
 چی رهزن مو په څاروان باندی بدل شو
 ډیره لویه بدبختی وه موږ لپاره
 سند پنجاب چی پاکستان باندی بدل شو
 د کلونو امیدونه مو ساپیه
 دا هر څه په لوی بحران باندی بدل شو

 

چې خپل هـــــيواد كې مې بل اور وينمه
دې كــــــــــې دوزخ د لمــــــبو زور ويــــنمه
چـــــې څــــــومره شوى دى دنــــيا كې ظلم
نن هـــــــــــــــــــغه واړه پخپل كـــــور وينمه
پـــــــــــرون مـــــــــــومن تــــــه يې كافر ويلې
نــــــــن يـــــې كــافر پښو كې نسكور وينمه
چې څوك وايې څوك كوي ظلمونه په ځان
تـــــــــر هر چـــــا مخكى پښتون ورور وينمه
چـــــــې يــــــــې لاســــــونو نه نن ويني څاڅي
ســــبـــــــا يې بــــــــل پـــــــه مرې سپور وينمه
د نن قـــــــــــاضي چې كړي حكمونه د مرګ
راتلــــــــونكې ورځ تـــــه يې كور خور وينمه
څنــــــــــــګه د زړه دنـــــيا بـــــــه وكړې خوښي
ساپـــــــى وطــــــــن چې ســــوى سكور وينمه