سیداحمد پیمان

 که داور په سرو لمبووي ژوند به تير شي
 که په څوکوو دازغو وي ژوند به تير شي

 دوطن په پسرليـــــــو خزان ګــــــــډشــــــو
 دسورګل او شين چمن رنګ به مي زيړشي

 ستا نادودي به وي تل تر تله پاتــــــــــــــه
 خوله به چپه کړم هو زړه باندي به تيرشي

 که زخمونه دي په يو بل پسي جوړ کړه
 ټول دردونه به په يو مرگي مي هير شي

 ورځ دبلي نه بدتره راروانــــــــــــــــــــه
 دازل ليکونه ټول راته گنډير شـــــــــــي

 دپيــــــمان غزل دي زخم باندي کيږدي
 څوک چه واړه ليونيو کي راگير شـــــــي

دمور دورځ په مناسبت

دمور غیږه زانگو وه یو تحفه ی راکوله
پخــــپله په ژړا وه حوصلـــــه ی راکوله

ارام په ده حرام و هو زما دژوند لپاره
دی ستړی دنیاگی کی ښه دمه ی راکوله

د اوښکو سره تل به ی همیش ډوډی خوړله
هو ماته دشیدو سپینه پیاله ی راکـــــــــوله

په ورو ورو ی دمینی غیږ کی داسی لوبولم
ما ویل گنی جنت دی چی وعده ی راکـــوله

غلیم نه به همیش وطن ازاد ساتی بچوړیه
همیش زما غوږو کی دا نعره ی راکولــــه

هم اوښکی به کړی پاکی دمظلومو چه رالوی شوی
د پلار او دنیکونو کارنامه ی را کـــــــــــــــولــــــه

هم هره مور نازوده چی بچی ی میرویس خان شی
ځانگو کی ورته پروت لویه تمغه ی راکـــــــــو لــه

پیـــــمانه دخدمت نه ی ته نشی لږ غافل
دا مور وه چه دپوهی یو وعده ی راکوله

شونډی دی سری کړه ته دخپل حسن قلنگ واخله
ځما دزړه دپرهرونو نوی رنگ واخلــــــــــــــــــه
رڼا دی نورو ته ده ماته خوتیاره ښــــــــــــکاری
شمعی ښایست بدل کی ته ژوند دپتنگ واخــــله
ما درقیب په مخ کی مه وژنه په خپلـــــــــه گناه
روسته دی خوښه هم دی توره هم دی سنگ واخله
ماته دی راکړه دسرو شوندو په جامونو گلــــــــــه
خوښه دی خپله ته پیاله یا خو څه بنگ واخـــــــله
چه دی دغشق دبی وسی نه ځان ته وکړه گـــــــټه
شمغی پتنگ دسوزیدونه نوی خوند واخلــــــــــــه
دازادی کبتری نه پریږدی چه وکــــــــړی وزر
پرون ټپوسه نن شاهین دی نه ژوند واخــــــــله
دعدالت دیوته فریاد کوی دچین ښاپــــــــــــیری
هم ی قاتل هم ی قاضی دی دی نه پند واخلــــــــــه
نن دغرور په نیلی سور چه می کوڅو کی گرځی
ټوکړی ټوکړی بدنه ته هم لږ پیوند واخلـــــــــــــــه
که می پرونی دسر کوز کړه نو ملاله نـــــــــــــــه یم
ځما تاریخ نه هغه نوم بیا دمیوند واخـــــــــــــــــله
څومره بهانی دی راته جوړی کړی په نن پرون کی
خیردی یو څه وخته ته راج دسمرقند واخــــــــــــله
دازادی لیلا به تل په پیســــــــــــــــــو نه خرڅیږی
اخر به زهر شی اوس خوند تری ته دقند واخــــــله
وکړی پیمـــان چه دا بایللی نوم به بیا ژوندی کړو
لاس دی کړه پورته احمد شاه غوندی سوگند واخله

وینم رقیبان چی راته گرځــــــی په کوڅو کی نن
نور راته دروس اود فرنگ خبره مکــــــــــــــوه
مړاوی شوه ملاله خزان راغــی دمیرویس په بڼ
نوره دبهار دښکلی رنـــــــــــــــگ خبره مـــکوه
هغه سترگی پټی شوی چی دوی به لوړ کاته کاوه
نوره دهر چانه دقلنـــــــــــــــــــــــگ خبره مکوه
پریږده چه غلیم می دحیا جونگړه ړنگه کـــــړی
نور دسرو لاسو دبنگړو شرنگ خبره مه کـــــوه
پری شو نن حجاب دازادی لیلا ژړا کــــــــــــوی
نوره دموسکا او دپالنـــــــگ خبره مه کـــــــــوه
اوس راته دکیــــــــــنه پاڅه امر دجدا نه کــــړی
نور دخپلواکی دهسک سالنگ خبره مه کـــــــوه
تا خو ستر غلیم ته فتواگانی په لاس ورکړلـــــی
ورک شه ای نادانه ته دجنگ خــبره مه کــــــوه
توره بلا راغله ټول هر څه ی مانه یوړلــــــــــه
نوره دزمرو او دپلـــــــــنگ خبره مـه کــــــــوه
تا چی څه گټلی و قمار دی کـــــــړه افـــغـان نن
نو راته دتوری او دننـــــــــگ خبره مه کــــــوه
شمه شوله مړه او مینان ایری ایری شـــــــــوله
نوره درڼا او د پتنگ خبره مــــــه کـــــــــــــوه
توره دبابا ی رانه یوړله دځان ســـــــــــــــــره
نوره ته دجنگ او دغورزنگ خبره مـــــــکوه
ووایه پـــــــــــیمانه دنازو پړونی چیـــرته دی
نوره دغلیم نه ته د څنگ خبره مــــه کـــــــوه