پوهنمل محمد وارث

 

څومره که اوږدیږي د ژوندون لاره
 هومره رالنډیږي د بيلتون لاره
 مينځم د غزل توري راڼه به شي
 جوړ به کړي احساس کی د بدلون لاره
 اوس چی د سکرټو په سيند اوړمه
 خیال کی می انځور شي د پرون لاره
 څومره په تلوار له غره راکوزی شوی
 پری به ږدي مزل کی د سکون لاره
 پرښه د سهار نور تم کیدای نشي
 وریځو کی بيا مومي د خلاصون لاره
 دلته سپرغۍ ټولی سرګردانه دي
 ځکه ئی نیولی د جنون لاره

 
   څو څاڅکو د باران رانه ګل يووړ
 توفان نه وه خزان رانه ګل يووړ
 وږمو چی سحر پاڼی رپولی
 په وخت ئي د اذان رانه ګل يووړ
 ما زوکړی د سپوږمۍ ته وه ساتلي
 د ستورو ډک اسمان رانه ګل يووړ
 په شنه اسمان ږلۍ له کومه راغله
 سيلۍ او خړ توفان رانه ګل يووړ
 صياد دلته د بڼ په ننداره وه
 کوم غشې او کمان رانه ګل يووړ
 سپرلی زمونږ په کلې کی لږ تم شو
 د بر کلې باغبان رانه ګل يووړ
 قانع يم امانت يی وه راکړی
(وارث) وائې يزدان رانه ګل يووړ