پوهنمل محمد وارث

وې دزړونو ترجمانه زمامورې
 له هرچاوې مهربانه زما مورې

 ستا سپیڅلو ارادو ته مې سلام دی
 جار لوګی دې شم حیا نه زما مورې

 ستا په غیږ کې مې مکتب دغیرت ولوست
 ځکه ته یې قدردانه زما مورې

 تا دمینې فلسفه باندې زه پوه کړم
 وې ښوونکې مهربانه زما مورې

 کاشکې ژوند مې دربخښلی شولو تاته
 زړه مې ډک دی له ارمانه زما مورې

 ستا ګاللي کړاوونه په ما پور دي
 خوب مې نشته له خفګانه زما مورې

 د اسمان سترګې لمدې او ګریوان لوند شو
 پرښتو چې کړې روانه زما مورې

 لکه لمر دمازدیګر له غرو پناه شوې
 زړه مې ډک دی له ژړا نه زما مورې

 که هروخت دا ستاچوپړ کې حاضر نه وم
 ګیله ونکړې له مانه زما مورې

 پرهر نشته پټ دردونو نه کړیږم
 له ژوند ځکه یم ستومانه زما مورې

 تصور کې مې چې هره لحظه راشې
 لپې ډکې کړم دعانه زما مورې

(وارث) وايی د سکون علاج مې دادی
 سترګې پټې کړم دنیا نه زما مورې

 

کله مو یواځې د خپل ځان سره ژړلي دي
 یا مو نیمه شپه کې لوند ګریوان سره ژړلي دي

 نشته داسې زړونه چې حالاتو نه په امن وي
 ټولو وار په وارې خپل ارمان سره ژړلي دي

 ما خو ګردچاپیره داسې نخښې پیدا نه کړلې
 چاچې پټ په پټه خپل وجدان سره ژړلي دي

 ټال د بوډۍ څومره ډیر رنګونو نه جوړشوی دی
 دې ټولو رنګونو داسمان سره ژړلي دي

 ماتو اوښکو لارې تر لمنې پورې جوړې کړې
 دلته ټول مظلوم ولس جهان سره ژړلي دي

 ستا شډل لاسونو د غوټیو مرۍ پرې کړلې
 ځکه ګل صحرا کې د باران سره ژړلي دي

 احساس دپټ دردونو ټول عالم ته ښکاره ندی
 هسې زخمي زړونو د درمان سره ژړلي دي

 خود به ستایل کیږي د ( وارث ) غوره اشعارو کې
 چاچې په رښتیا د هر انسان سره ژړلي دي

 اوسلوـ ناروې

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دستورو شړاسمان سره مې شپې شوې
 داوښکو لوند ګریوان سره مې شپې شوې

 لارې د منږل کږې وږې ښکاري
 تیاروکې د کاروان سره مې شپې شوې

 دلته هستي ټوله دګواښ لاندې ده
 بیا څومره سخت ګذران سره مې شپې شوې

 خیاله ماته ارته دنیا جوړه کړه
 داهسې تنګ جهان سره مې شپې شوې

 څړیکې د پرهر مې هیڅوک نه اوري
 بیا ټول عمر درمان سره مې شپې شوې

 ژوند مې په سلګیو کې لاهو شولو
( وارثه ) د توپان سره مې شپې شوې

 

 دامړې څانګې راژوندۍ کړه
 خوشبویي د مشکو راوړه
 داوطن غوټۍ غوټۍکړه

 د بلبلو په چغهار کې
 مستې مستې نغمې راوړه
 د لمر وړانګو سره یو ځاې
 په زولیو وږمې راوړه

 سپیرې دښتې کړه ګلونه
 چې میلو ته زلمیان وځي
 څڼې واچوي اتڼ ته
 چې د ټولو ارمان وځي

 جونو پرانستلې څڼې
 خپل اوربل ته ګلان غواړي
 د بلیو په سر ناستې
 کشمالو ته باران غواړي

 چې د لمر په پلوشو کې
 نري څاڅکي د باران شي
 بوډۍ واچوي ټالونه
 ټول وطن جانان جانان شي

 پیغلې ګرځي سپین لاسونه
 د نکریزو پریماني کړه
 چې یې غاړو ته امیل کړي
 د لونګو ارزاني کړه

 پسرلیه راشه راشه
 بیا د سولې پیغام راوړه
 د زخمي زړونو ټکور شه
 ورورولي د هر قام راوړه

 دلته ساندې ډیرې شوې
 هره ورځ ویر او ماتم دی
 له ازله دي بدبخته
 چې په برخه یې تل غم دی

 نفرتونه ټول راټول کړه
 بیا د زړونو ترجمان شه
 کرکې وریبه له بیخه
 ددې دور قهرمان شه

 راشه راشه پسرلیه
 دې ولس کې شور پیدا کړه
 دلته ټول هیبت وهلي
 دوې کې زر او زور پیدا کړه

 اوس چې راغلې نو لږ تم شه
 له حالاتو ځان خبر کړه
 مشوره له ( وارث ) واخله
 هره پریکړه په هنر کړه

 

 وختونه تیر کلونه تیر شول
 ما د ژوند د کتاب
 ډیرې پاڼې
 یو پر بل واړولې
 زه ېې د ستونزو ، کړاوونو
 او لوړو ژورو سره ښه بلد کړم
 خواږه ترخه مې ډیر وڅکل
 ساړه تاوده مې ډیر ولیدل
 دکوچنیتوب په خو ند ېې پوه نکړم
 نه مې د خټو نه ډوډۍ جوړې کړې
 نه مې دشګو کوټنۍ جوړې کړې
 نه مې په ډکه خوله خندا وکړه
 نه مې په حال کوم چا ژړا وکړه
 د کلي ټول هلکان
 د ښوونځي په لوري
 بیا لیکې، لیکې روان
 زه به څارویو سره
 دغره لمن ته روان
 لیکل لوستلو باندې نه پوهیدم
 خو د څاروو په ژبه ښه پوهیدم
 ٭٭٭
 تیر وختونه چې را یاد کړم
 هم همزولي را په یاد کړم
 تصور کې
 د ژوند مات تصویر ته
 په ژړا شم
 په ژړا شم
 په ژړا شم

 له ستړي ژونده ګیله مند یم
 بې کوري نه یادوم
 جونګړه نه یادوم
 هرڅه په ځاې پریږده
 د ولږې تندې درته نه وایمه
 څه چې تیرشوی ها په ما تیر شوي
 دستا د زړه دردونه نه ډیروم
 نه دې په سترګو کې اوبه ډنډوم
 بس دومره وایم
 دا ولږه نده
 عجیبه خوند وي پکې
 ډیر ځل مې په ولږه خیټه
 له خوبه خوند اخیستی
 څنګل به مې د سر لاندې راتاوه کړله
 په وچه درینګه
 شین اسمان لاندې به پریوتلم
 خوب به راغلی تر بڼو پورې وه
 او
 سمدلاسه به ویده شوم
 د هیڅ شي غم راسره نه وه
 نه به په ډډه اوښتلم
 نه په اسانه ویښیدلم
 خو !
د وطن درد به له خواږه خوبه راویښ کړم
 دوطن درد به
 له خواږه
 خوبه
 راویښ کړم

( اسلوـ ناروې)

له نیکونو میراث پاتی
 یادښه کلتور بلګه ده
 دمیلمه قدر همیش کړو
 چی ساتلی مو دیره ده اوحجره ده
 په چم اوپه ګاونډ کې
 لا دخپل سر له قاتله هم غچ نه اخلو
 او
 اشرکار مو ښه دود دی
 په ګډ کار کې څومره خوند وي
 ټولې ستونزې کړي اسانه
 ډیرې سترې مسلې د خلکو منځ کې
 په جرګو او مرکو باندې هوارې
 درناوی دخپل مشرانو
 د کشرانو وجیبه ده
 دوطن په ننګ سرونه بیاډالۍ شي
 هره پیغله دوطن بیا
 په میوند کې
 ملالۍ شي
 خو!
یو دود مې د خپل قوم هیڅ خوښ نه شو
 ګناه کار به ورور او پلار وي
 خو خورلڼه به سوره بدو کې ورکړي
 په کم عمرکې واده شي
 هوسا ژوند ېې
 د بدیو قرباني شي
 تل د غم دپټي لاندې
 له ژوندونه وي بیزاره
 ماڼیجنه وي له وروره او له پلاره
 که ښکاره په خوله خندا کړي
 ولې زړه ېې له درد ډک وي
 له غم ډک وي
 له پټ درده
 هم رنځیږي
 هم کړیږي
 هم په کم عمر زړه شي
 هم په رنځ باندې اخته شي
 بدي پاتې په خپل ځاﺉ وي
 زیږوي نورې بدیانې
 په خپل کور کې وهل کیږي
 رټل کیږي
 سپکې سپورې ورته کیږي
 دا کلتور که ناپوهي ده
 دا د ټولو ناداني ده
 نه قانون کې صراحت شته
 نه په دین او په مذهب کې اجازت شته
 نه پوهیږم !
رواجونه یاغي شوي
 که فکرونه باغي شوي
 دا نو کوم ډول انصاف دی
 ددې کار به څه انجام وي
 اوس تجویز نیول په کار دي
 لږ ګریوان کې سر کړﺉ ښکته
 قضاوت ضمیر کې وکړﺉ
 دا ناوړه دود په سیند باندې لاهو کړﺉ
 دا ناوړه دود
 په سیند باندې
 لاهو کړﺉ

 اسلو ـ ناروې

ددې کلي ډیوې مړې دي
 رڼا نشته دی تیارې دي

 هره خوا ېې خاموشي ده
 ګونګې شوې ترانې دي

 له ګودره زګیروی خیژي
 پرې مرګونې نښانې دي

 مازدیګر هم مرور دی
 له ژړا يې سترګې سرې دي

 تقصیر نشته د ګلانو
 د غوټیو مرې پرې دي

 دا د کوم ظالم له لاسه
 چې پرې ډکې هدیرې دي

 د غیرت پدې ټاټوبي
 نڅولې چا چړې دي

 څه غدۍ ده راپریوتې
 شاړې شوې چې حجرې دي

 د شملو سرونه نشته
 پرې انبار خاورې پرتې دي

 دا د کوم شهید مزار دی
 چې ترې پاتې خاطرې دي

 د غیرت مورچله وران شوې
 لیلام شوې دې دیرې دي

 له شپونکي پوښتنه وکړه
 چې په برخه يې میرې دي

 زما کلي اور اخیستی
 هره خوايې سرې لمبې دي

 دا حالات به وي تر کومه
 د هر چا په زړه ګیلې دي

 اوس سپرغۍ نه ستوري جوړ شوه
 ټولې لارې مو رڼې دي

 امیدونه را ټوکیږي
 دا د ټولو تلوسې دي

 تر منزله به رسیږو
 لنډې شوې فاصلې دي

 له تیار ونه اوس راوځو
 خپرې شوې پلوشې دي

 نور ډاډه اوسه ( وارثه )
مو سپیڅلې ارادې دي

 

 

دلته په رڼا ورځی اسمان ليونی شوی دی
 خمکه ئې سره کړې هم انسان ليونی شوی دی

 وخته تا د ژوند له کږليچو سره اشنا کړو خو
 ستړو ستړو زړونو کې ارمان ليونی شوی دی

 اور د ټولې ځمکې لر او بره خوا نيولې ده
 خپله هم انسان او هم جهان ليونی شوی دی

 سپرليه تا وعده په خپله خوله د راتګ کړې
 پام کوه را نه شې چې خزان ليونی شوی دی

 ستا ياغي څپې اوس له ساحله انتقام اخلي
 ګوره سمندره چې توپان ليونی شوی دی

 کاڼو باندې نخښې د تندي ( وارثه ) ماتې کړه
 ستا له بده بخته اوس زمان ليونی شوی دی

 

 

وايم رښتيا چې له وختونو ژاړم
 ځان سره تل له نفرتونو ژاړم

 تورتم کي ښه يم څراغ مه لګوه
 چي ټوله شپه بيا له غمونو ژاړم

 زمونږ قسمت کې خوشحالي چيرې ده
 ژونده د ستا له کړاوونو ژاړم

 له ويرې سترګې پټولی نه شم
 بيا د خوبو له تعبيرونو ژاړم

 لکه ائيني په څير زړه صاف ساتمه
 ستا له ګيلو او له شکونو ژاړم

 وائي ( وارث ) چې اوس ئې زغم نلرم
 ځکه په زړه کې له دردونو ژاړم

 

وايم رښتيا چې له وختونو ژاړم
 ځان سره تل له نفرتونو ژاړم

 تورتم کې ښه يم څراغ مه لګوه
 چې ټوله شپه بيا له غمونو ژاړم

 زمونږ قسمت کې خوشحالي چيرې ده
 ژونده د ستا له کړاونو ژاړم

 له ويرې سترګې پټولی نه شم
 بيا د خوبو له تعبيرونو ژاړم

 زما په زړه کې خو ټګي نشته دی
 ستا له ګيلو او له شکونو ژاړم

 وائي ( وارث ) چې اوس ئې زغم نه لرم
 ځکه په زړه کې له دردونو ژاړم