پوهنمل محمد وارث

چې یې مینه په رښتیا کړه هغه مور وه
چې رڼا یې دا دنیا کړه هغه مور وه

هم خاپوړې هم لفظونه یې درزده کړل
دژوند لاره یې رڼا کړه هغه مور وه

کړاوونه یې په چوپه خوله ګاللي
بیایې هم په خوله خندا کړه هغه مور وه

ته ناروغ وې ستا له غمه ویده نه شوه
ټوله شپه یې بیا سبا کړه هغه مور وه

تا به کله په ناحقه ورټله
دې به ستا سر ته دعا کړه هغه مور وه

ته به لیرې چیرې تللی په سفر وې
تاپسې به یې ژړا کړه هغه مور وه

ترهغو چې به د کور په انګړ نه وې
نرم زړه به یې درزا کړه هغه مور وه

هغه سختې شیبې پام کوه هیر نه کړې
چې پالنه یې دستا کړه هغه مور وه

خوبیاهم که چا ازار یې وي اخیستی
لا فرصت لرۍ پخلا کړه هغه مور وه

( وارث ) لپې کړل لاسونه ذالجلال ته
مغفرت یی استدعاکړه هغه مور وه

اوسلو ـ ناروې

یاغي درد او د پرهر سره اوسیږم
 د شپو غیږ کې د سحر سره اویږم

 بغاوت مې ددنیا له ژونده کړی
 په خلوت کې د کوثر سره اوسیږم

 نوک او ورۍ له بله کله جلا کیږي
 لکه واورې د سپین غر سره اوسیږم

 ما خو هر څه له جانانه سپیلني کړه
 اوس ملنګ تنها خپل ور سره اوسیږم

 له خپل کلي او رواج وتلی نشم
 مات منګي په څیر ګودر سره اوسیږم

 تا ویل ژوند ټولې سکروټې دي ( وارثه )
شوم تڼاکې د مجمر سره اوسیږم
 اوسلو - ناروې

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چې په خوله دې ده خندا ای لیونیه
ته به کله کړې ژړا ای لیونیه

دلته ګل د ازغو غیږه کې ویده وي
نه پاڅیږي شي سبا ای لیونیه

چې پیاله دې اوس په مورګو باندې اوړي
ساقي ډکه کړله بیا ای لیونیه

چې له غمه د دنیا هیڅ خبر نه یې
تا ته شوې ده دعا ای لیونیه

تا د مینې مفهوم دومره عمیق درک کړ
چې اوس ګرځې په صحرا ای لیونیه

ته چې ټوله ورځ د ورکو پسې ګرځې
زه په لاره یمه ستا ای لیونیه
اوسلو - ناروې

دلته پلونه په ګردونو کې ورک شوي
کاروانونه سهارونو کې ورک شوي

دې حالاتو خلک داسې لیوني کړل
چې د وخت په ګردابونوکې ورک شوي

ویرې خپلې ریښې دومره ځغلولي
چې تنزري اوس په غرونو کې ورک شوي

ما دپلار نیکه کور کلی پیدا نکړ
د بارودو توپانونو کې ورک شوي

کلک عزمونه شړیدلي راته ښکاري
رغیدل یې په فکرونو کې ورک شوي

بورو میندو تورې خاورې په سر باد کړې
چې بچیان یې په جنګونو کې ورک شوي

لاسنیوی د هغه چا وکړه ( وارثه )
چې په ستړو ارمانونو کې ورک شوي
اوسلو - ناروې

ګوره هرماښام په سر راواړوه
ډک دمیو جام په سر راواړوه

تم به د ژوندون دغه شیبې نشي
ستړی جام مدام په سر راواړوه

یوځل د خیالو ټال کې وځانګه
ډک ډک یې د بام په سر راواړوه

لومې یې له بیخه بیا راوریبه
مه ویریږه دام په سر راواړوه

کله که ( وارث ) په دغه لار تللو
وکړه بیا سلام ، په سر راواړوه

اوسلو - ناروې

حسن او غرور دواړه بقا نلري
 کله هم دا ښکلي وفا نلري

 راز د محبت سترګو کې پوه شومه
 خیر دې که شرمیږې پروا نلري

 ګوره د رقیب په خوله تیر نه ووځې
 خدایږو پیرزوینه په چا نلري

 څومره ډیر خالونه دې وهلي دي
 دومره ډیر ګلونه صحرا نلري

 پیڅکی د پوړني خوله کې مه نیسه
 مه شرمیږه مینه ګناه نلري

 پام کوه طبیب ته یې ونه وایې
 مینه داسې رنځ دی دوا نلري
 اوسلو - ناروې

 

 

په سپرلي کې هم له بڼه ګلان تښتي
 بې له شکه له خزان بلبلان تښتي

 دلونګو بو ټي چا کړه له نظره
 ځکه اوس خو نیمه خوا شو باغوان تښتي

 په هنر او تدبیر کله راستنیږي
 دا قانون دی چې به روح له انسان تښتي

 چې له خټې غیرتي وي پیدا شوی
 چا ویلې چې له جنګه افغان تښتي

 مونږ دوخت په انتظار سرونه سپین کړه
 امیدونه خو زما په ګومان تښتي

 که د مینې کر دې وکړ ای (وارثه )
نفرتونه به د هر چا له ځان تښتي

 اوسلو ـ ناروې

احساس مې بوګنوي دا ستا یادونه ځي راځي
پرهر مې نه جوړیږي چې دردونه ځي را ځي

ځینې مټکورې كکرۍ دي یاغي شوې
په ذهن کې یې کرلي نفرتونه ځي راځي

لاس په کتاب کیږده، ایمان په ګمان مه بایله
انسان چې بدګمان شي عذابونه ځي راځي

هسې تخیل کې له جهانه لیرې تښتم
د سترګو رپیدو کې مې خوبونه ځي راځي

تږی وم ( وارث ) راته کنډول د کوثر راوړ
اوس پروت یمه په ځمکه اسمانونه ځي راځي
اوسلو ـ ناروې

دښته کې کیږدۍ باران وهلې وه
لاړله جینۍ باران وهلې وه

ټوله رپیدله توده نه شوله
ځکه چې شړۍ باران وهلې وه

نه وه په ګدر کې نن ناسوبه وه
ګوره لیونۍ باران وهلې وه

بره غره لمن کې رمه نه څري
خدایږو سیلانۍ باران وهلې وه

هلته د همزولو شورماشور منځ کې
ناسته وه بدرۍ باران وهلې وه

( وارثه ) د قاف غر څنګه چوپ ناست وه
نن خو ښاپیرۍ باران وهلې وه

ما د خپل ځان کیسه کوله، څومره درد وه پکې
 چې مې ستا چیغه اوریدله، څومره درد وه پکې

 دلته شمیره د پرهرونو له حسابه وتې
 له هر پرهر څړیکه وتله، څومره درد وه پکې

 د ویر ماتم د کاروانونو لار سوره ده په مونږ
 لار د خلاصون مو لټوله، څومره درد وه پکې

 دسیند په شور کې پروني خوندونه کله شته دی
 نن یې بیا مړه څپه وهله، څومره درد وه پکې

 دلته هر چا کمیس اغوستی د دوزخ د لمبو
 ما د هر تن لمبه شمیرله، څومره درد وه پکې

 زه د ژوند مات تصویر ته ناست وم چی پیوند یې کړمه
 ټوټه ټوټه مې ټولوله، څومره درد وه پکې

 په لپو لپو دې د خپل ولس د حق لپاره
( وارثه ) تادعا کوله، څومره درد وه پکې
 اوسلو ـ ناروې