قرار اندړ

 

غزل

قرار اندړ

بيا له تانه كډه شوى ترتا راغلم
د پرون توبه مې هېره ده بيا راغلم
له دې وروسته به مې خپل زړګى بلېږي
تردې ځايه ستا د مخ په رڼا راغلم
تمامي عمر مې لاره شوه په ښكلو
زه چې يو چكر دښكلو په خوا راغلم
ټولو خلكو ته باران د رحمتو وم
په خپل ځان لكه د تورې بلا راغلم
د غزلو په وربل مې لوبې وكړې
لكه مسته سندريزه هوا راغلم
هغه اوښكه يم د چا مينو سترګو
چې په ياد د كومې مړاوې مسكا راغلم

ښایسته دی دا غزل، څومره مرغوب دی دا غزل
واه واه ته وا په شاتو کې دې ډوب دی دا غزل

د مینې حرارت او لطافت د عاطفې
د حسن په خوله باندې مرطوب دی دا غزل

په خود نه و په عقل نه جوړېږي دغه کار
ویلی کوم زما غوندې مجذوب دی دا غزل

بدنامه ده یادېږي د یاغیانو قبیله
دې کومې قبیلې ته چې منسوب دی دا غزل

پرې پام نه شي د بدو بدو بدو نظرو
د رسم جلادانو ته مطلوب دی دا غزل

پلورلی مه شه هیڅ په دربارونو د عزیز
ورک شوی نازولی د یعقوب دی دا غزل

محبوب ته ډالۍ مه شه، خدایزده و ارزي که نه
شاید چې خپله ښکلی تر محبوب دی دا غزل

ټپه د ملالۍ ده، خو که دا نه وه نو بیا
شرنګی د سپینې تورې د ایوب دی دا غزل