عبدالستار سعادت

غزل

عبدالستار سعادت

د ازل وېش و الفت او زړه زما شو
غرور ستا برخه شوه دنګ ښایست د تا شو
زه او زړه به دا طلسم څنګه مات کړو
چې هر څومره درنه تښتو درته راشو
ستا په سترګو کې ورکېږو چې راګورې
څنګه وکړو چې په زړه کې دې پیدا شو
چې د زړه امام د حسن آیت اوږد کړ
د ماښام لمونځ غوندې لنډ عمر قضا شو
تاسې دواړو نه د مینې جمله جوړه
ته خبر شوې سعادت دې مبتدا شو

 

د دې سترګو په پردو کې دې تصويرر دى
که په ټولو آئينو کې دې تصوير دى

زه ترې لپه اوبه نه څښم نه چې وران شي
د چينې سپينو اوبو کې دې تصوير دى

پاس له بامه راکتل دې را ته ياد شي
د سپوږمۍ په راختو کې دې تصوير دى

ښکاري ته هم زما قتل لوى اتل کړې
د دې ښار په منارو کې دې تصوير دى

غير له درده په بل ښار کې نه چلېږي
دا منم د زړه سکو کې دې تصوير دى

دا هماغه ده زمانه! را نږدې شه
ښکلوم دې په شېبو کې دې تصوير دى

زړه نا زړه مرګ قبلول دې په بېلتون کې
سعادته په سلګو کې دې تصوير دى

عبدالستار سعادت

څراغونه وو رڼا وه يو ته نه وې
سر تندى وهل ژړا وه يو ته نه وې

ملائيكې پاس له عرشه وې راغلې
خو په خلكو كې غوغا وه يو ته نه وې

ستا د تورو زلفو رنګ و ستا غوسه وه
شپه وه تالنده برېښنا وه يو ته نه وې

سپوږمۍ كله، كله لږه ښكارېدله
ستا څېره وه ستا ادا وه يو ته نه وې

ستا ښېرو ښكلې د ناز جامې په تن وې
لپه، لپه دې دعا وه يو ته نه وې

هم انجام او هم آغاز د زنده ګۍ و
ابتدا وه انتها وه يو ته نه وې

جنازه مې د نور سپين امام كوله
ټولو كړې اقتدا وه يو ته نه وې

عبدالستار سعادت

ستا كوڅه كې يوه ساه اخلمه ځمه
نور نو خپل د زړه ګناه اخلمه ځمه

هر يو خاپ د هر قدم مې ورانومه
خپله هره اشتباه اخلمه ځمه

ستا د مينې له دې ښكلي خيالي ښاره
خاموشي اخلمه آه اخلمه ځمه

دا له نوره ډكه ورځ دې هم د تا وي
زه تيارۀ غوندې بېګاه اخلمه ځمه

ستا د مخ د رڼا ګانو له ستمه
كومو زلفو كې پناه اخلمه ځمه

چې قانع پرې ضدی زړه د سعادت كړم
تنفر دې د نګاه اخمله ځمه

عبدالستار سعادت