شیرین اغا جهانګیر

ړندې آینې 

زمانه ټوله ړنده ده، د دنیا سترګې ړندې شوې 

آینې دي ړندې سوي، که زما سترګې ړندې شوې  

له رقیب سره ملګری، لاس په لاس اوړي را اوړي

زه هم نشت یمه منم خو، د آشنا سترګې ړندې شوې  

بیا چینار ځوانیمرګ شوی، بیا ګودر په وینو سور دی

بیا سالو ده د چا سوې، بیا د چا سترګې ړندې شوې 

شپه به خدایګو چې تمام شي، د ازغنو تیارو لارو

تیندکونه خورم غورځیږم، د سبا سترګې ړندې شوې 

شیرین اغا جهانګیر

رباط سنګي هرات 

۳۰-۰۳-۲۰۱۰

یو خوب وې ته یو خیال وې یو تعبیر وي راسره وې

مرید ومه منلې مې وې پير وې راسره وې

 

همزولو کې مې غاړه غړۍ هستکه ګرځوله

په غاړه کې د سرو زرو زنځیر وې را سره وې

 

۱۱-۰۴-۲۰۱۱

شیرین اغا جهانګیر

 

 

سلام ستړی مشې!

ښه شو په خېر راغلې

د لرې لرې وطنونو مسافره آشنا

چې د مور غېږې ته ځان واچوئ دمه دمه شې

او زما د فکر تنابونه سره بېرته ورشي

خو...

ته که لږ نور وای زنډېدلای

مابه کچکول پترې کاوه درپسې تلمه

****

کلونه ډېر ووتل

چې ته له کلي مسافر وې او له ما مرور

زما د وران ښار له کنډرو کوڅو چېرته لاړ وې؟

مونږ درته نه یادیدو؟

تا ته چا نه ویل چې دلته مونږ په ویر ناست یو؟

ته خبر نشوې چې زما، زمونږ د همزولو د ژوند

زرین زرین کلونه

په سرو لمبو کې تېر شو

ته خبر نشوې چې زه ستا په لټه

پښې ابلې ښکته پورته وګرځېدم

ما ستا پوښته له هر کس او له ناکسه وکړه

خو ما ته چا هم دا ونه ویل چې

زما د عمرونو د خیالونو او د ستړو شېبو

هغه زما ملګری چېرته لاړ دی؟

هغه چې ما به ورته خپل د زړه غوټۍ څپړلې

او هغه به غېږ کې ټینګولم هڅولم به يې

ماته يې هیلې رابخښلې او خوشحال به يې کړم

هیچا ونه ویل چې کومه لاره ونیسمه

 چېرته لاړ شم

له کومې ستوري يې تپوس وکړمه

او د سپوږمې په کوم یو کونج کې یې تصویر وګورم

هیچا ونه ویل چې هغه زما د خیال ملګری

زما د سوچ هغه زما د ارادې ملګری

ما یادوي او که به هېر ورځني یمه

****

ګرانه! زه نه پوهېږم

چې تا ته اوس زه د اشنا ویلو حق لرمه؟

او که دې دا حق هم اخیستی لما

چې درته یار ووایم

او ستا په سترګو کې د ژوند

د ځوانیمرګو سپرلو

 د نندارې لپاره

نظر نظر شم تماشه شمه لوګی لوګی شم

ته وارخطا شې ما ته وګورې او ومې پوښتې

چې په ما څه وشو حېران ولې شوم؟

زه درته ووایمه

پرېږده چې ښه دیدن دې کړم

سبا مرګی دی بیا به نه وي دیدنونه

****

زه چې خبر شومه چې تا د خپل وطن په لور تکل کړی دی

او لیونی زړه دې زمونږ د ښار هوس کړی دی

غواړې یوه شېبه زمونږ سره د تورو لوږو سیل وکړې

او د بدرنګو راکټونو کړنګ ته غوږ ونیسې

او دا په وینو سور سپرلی راسره ولمانځې

زړه مې زاري راته کولې چې دې مخ ته درشم

او خپل لیمه درته د ګل پر ځای دروغوړوم

غېږ کې دې ونیسم په لپو لپو وژاړمه

غوږ کې دې خوله کښېږدم او ودې پوښتم

مسافرۍ نه په خېر راغلی

زه درته یاد وم که دې هېر ومه مینه

****

خو دې ظالمې زمانې او دا بدرنګ وختونه

ما ته مې خپل ضمیر، د کس او د ناکس مخونه

د مادیت غلامان

د زما د پاکو ارادو قاتلان

د مجبوریت په زنځیرونو کې تړلی ومه

اجازه رانکړه چې درشم درته ووایمه

مسافري دې روزي مه شه

زه دې په نیمه شپه ویده پرې ایښی وم

****

زه خو ستا لارې ته ونه وتم او ښکل مې نه کړې

خو زما سترګې ستا په لاره وې شنې شوې قسم

زما نظر او زما خیال تاسره مله راتللې

زما له ژبې نه بې واره راوتل لفظونه

زما په زړه درته ګېلې دلۍ دلې پرتې وې

زما په مخ زما له سترګو تړمې تړمې اوښکې

را څڅېدې مې په ګریوان لکه د اوړي باران

خو بس مجبور وم چې درنشم او په کور پاتې شم

اوس بس دا تش لفظونه واخله د راتلو په قیمت

په لویه لار د ودرېدو په قیمت

زه بس همدا زما له وسې دي همدا کوی شم

چې درته ولیکم او ووایمه

دا ستا به یاد یم که به هیر یم

د خدای دې هېر شمه چې تابه هېرومه

****

خو ای! زه مړه دا خو ډېره ښه شوه

چې ته راستون شوې د ډیوو د رڼا ګانو له ښار

بېرته د هغه ښار کنډر کنډر کوڅو ته راغلې

چېرته چې ما او تا د خپل د کوچنیوالي د وخت

د هغه دور پسرلي تېرې کړې

چې ته ماشوم وې او زه هم ماشوم وم

دواړه د یو بل سره لاس په لاس اوږه په اوږه

جوړه به لاړو تر مکتبه جوړه بېرته راتلو

چېرت چې زه او ته

د وخت په سترګو کې ازغي ازغي و

د ما ښامونو د تیارو غېږ به مو وڅیرله

د خپل منزل په طرف

په خندا ګانو په چک چکو نڅاګانو تللو

او په یو دروند خوب د ویده ماهول په غوږ کې به مې

د زړه له شوقه به مې دغه زمزمه کوله

ځکه له تیارو نه مو ډار تللی دی

ستوری مو د لمر پر مدار تللی دی

****

مونږ لا د خپلو ارادو د بشپړتیا لپاره

ازغنو لارو ته د ګل جامې اغوستې نه وې

چې د حالاتو د کېنې بادونه ولږېدل

او ارادې مو د سپرلي د ګل غوټیو په شان

هسې غوټې پاتې شوې ګل نه شولې

زمونږه مینې د زمان د نفرتونو ښکار شو

زمونږه خیال د ماښامونو په رنګ، رنګ رنګ شو

او زه..................................

۲۷-۰۳-۲۰۱۱

شیرین اغا جهانګیر

جلالکوټ

ګرانې!

ما ګرم مه ګڼه

چې اوس دې نه ستایمه

زه بې قصوره یمه

ځکه چې

ماسره اوس هغه لفظونه نشته

چې تا پرې وستایمه

 

 

۲۲-۷-۲۰۱۰

د صفا راډیو اداره

جلال آباد ننګرهار

شیرین اغا جهانګیر

 

بیګا مې خوب ولیده

چې د یو لوي او بې پایانه سمندر په غېږ کې

زه یم او ته یې د لرګو یوه وړه بېړۍ کې

درومو او درومو پسې مخ ته درومو

هیڅ پرې پوه نشم چې ترکومه پروې ورسیږو

او

بیا چې ویده شم

بیا مې بوځې یوې بلې خواته

د لوړو غرونو سرته

چې پرې د سپینو واورو

لمن خوره وره وي

خو د ایوریسټ څوکه بیا

د سپینو وریځو په لمن کې ځان تاو کړی نه وي

د لمر د وړانګو انعکاس د سپینو واورو څخه

سترګې راوبرېښوې

ستا لوپټه سترګو ته ونیسمه

ته مې پلو کې پټ کړې

 

شیرین اغا جهانګیر

د صفا راډیو اداره

۱۶-۰۷-۲۰۱۰

پرون يې چې شمله د ټول افغان ګټلی دی

نن هغه بیا زما د زړه میدان ګټلی دی

 

ښودلې يې د خپلو مټو زور ټولې دنیا ته

مغرورې امرېکې ته آیرلینډ او کاناډا ته

قسم په پټو سترګو يې بوتان ګټلی دی

نن هغه بیا زما د زړه میدان ګټلی دی

 

سکاټلینډ به زړه کې تل وساتي درد ددې حالاتو

پټۍ به په زخمونو کښیږدي څوک د اماراتو

زما د غرو زمرو عربستان ګټلی دی

نن هغه بیا زما د زړه میدان ګټلی دی

 

د خوار کویټ به خود لمبې شي پورې په بدن

چې بال په لاس کې ونیسي زما حمید حسن

صادق، اظغر، نوروز، شاپور ځدراڼ ګټلی دی

نن بیا هغه زما د زړه میدان ګټلی دی

 

رقیب يې له میدانه مخ تورن بیرته شړلی

وطن ته يې بري پسې بری مدام ګټلی

یوې نه؛ ددې ډلې هر یو ځوان ګټلی دی

نن هغه بیا زما دزړه میدان ګټلی دی

 

شیرین اغا جهانګیر

رباط سنګي، لرغونی هرات

۰۹-۰۵-۲۰۱۰

ځناورې قافلې

 

لوټ شوي په دې لاره دي اکثرې قافلې

خپل سري قافلې او زورورې قافلې

 

سرکشو ته دې چم کې د قدم اجازت نشته

سر ښکته ستانه شوي مروروې قافلې

 

زمونږ د توري غږ ورته تر غوږه رسیدلی

دا ښکتې قافلې وې که دا برې قافلې

 

زه نه وایم سپین غر او هندوکش به درته وايي

داړلي دې زمرو دي ځناورې قافلې

 

شیرین اغا جهانګیر

رباط سنګي هرات

۰۷-۰۵-۲۰۱۰

 

د ظلم جبر هر زنځیر ته مې خپل لاس نیولی

د وخت څپيړو ته مې سر او تندی پاس نیولی

 

د اور پر کرښه مې دی ایښی هر قدم ځکه چې

د تاریخونو فیصلو ته یم حراص نیولی

 

۰۴-۵۰-۲۰۱۰

شیرین اغا جهانګیر

د هرات لرغونی ښار

د زنځیرونو شور

هغه مرید یمه چې پیر مې زړه کې پټ ساتلی

د خپل جانان د مخ تصویر مې زړه کې پټ ساتلی

 

د پښو تل مې د ازغنو لارو تږ ته جوړ دی

پړی د دار شور د زنځیر مې زړه کې پټ ساتلی

 

وخته دا ژبه به ګونګۍ نکړئ ځان مه ستړوه

جنګ ته د خپلو بچو ویر مې زړه کې پټ ساتلی

 

ما عبادت د خپل ضمیر د آینې کړی دی

د فوقیت هر یو توپیر مې زړه کې پټ ساتلی

 

اوس د نیزې د ګذار ټپ مې په سینه کې نشته

د خپل ماضي ویشتلی تیر مې زړه کې پټ ساتلی

 

۰۴-۰۵-۲۰۱۰

شیرین اغا جهانګیر

د هرات لرغونی ښار

ما د ګلونو د رنګو عبادت شروع کړه

د آینو سجدې ته پرېوتمه

د ډیوو پل مې ونیو

شومه ملګری د نغمو د کاروان

لاړم د وريځو سره

لکه د څاڅکو د باران پرېوتم

د یوې وچې دښتې

پر لمبه شوي لمن

زه د یو نور په تلاش

د سرو لمبو غېږې ته پرېوتمه

زه هم لمبه لمبه شوم

ولې خپل هر درد ته مسکی مسکی وم

ځکه چې

راته په سرو لمبو کې

خپل جانان غاړه راکړه

 

شیرین اغا جهانګیر

رباط سنګي هرات

۲۸-۰۳-۲۰۱۰