امیل همدرد

 

د زیږدو نیټه مې

کټ مټ د دې کلي د جنګ په شانې

راته معلومه نه ده

د ښوونځي لاره مې

په لوګو وموندله

اولومړنۍ زده کړې مې

د راکټونو د درزا په بدرګه کړي ديٍ

 

تر منځني ښوونځي

مې د ماینونو تر منځ لار وهلې

او لوړې زده کړې مې

د بل اسمان تر سیورې لاندې

پردو کوڅو کې کړي

 

ما بې کورۍ کې تجربه کړې ده

بې وطني مې فلسفه ده د ژوند

ما د کړاو او له دردونو څخه زده کړه کړې

تنها ژړا مې تجربه ده د ژوند

 

زما تاریخ هم ټول په وینو سور دی

زما کاري تجربې

ټولې تړلې له جګړو سره دي

 

ماته ژړا، لکه خندا داسې ده

زه مې د اوښکو په باران کې لویه

له ما نه مه غواړئ چې ښه اوسمه

د تش په نوم ملي غرور سندرې

هسې وایم

 

مورنۍ ژبه مې د ځان دښمنه

پردیو ژبو سره کار لرمه

خپل دین مذهب مې اوس

په خپله وژني

د بل مذهب سره روزګارلرمه

زما احساس هم اوس پردی احساس دی

د غم مضمون کی دوکتورا لرمه

زما نورحال بیا په ګمنامې پتې

له یوې ورکې پلورل شوې نجلۍ

او یوې بې وسه ځوریدلې مور نه

یتم خانې سره نږدې

او د کډوالو کمپ کې

له یوې کونډې واخلئ

 

زما اوس داسی پیغمبر پکار دی

چی سرتر پایه مې شهرت بدل کړي

له مرور ځان سره ما پخلا کړي

زما د ټول ژوند واقعیت بدل کړي

 

ماته ډیوه د معرفت بله کړي

زما د کرکې ذهنیت بدل کړي

ما له نړۍ سره په لار سمه کړي

زما د وینی بیه لږ لوړه کړي

زما له نومه د وحشت ټکي پاک کړې

زما له سترګو اوښکې بل ځای یوسي

او ماته وښيي چې

ژوند کی رڼا څنګه وي

ژوند کی ښکلا څنګه وي

ژوند کې خندا څنګه وي؟

د سبا د انقلاب دا زړي خــــــــــلــــــک

د دې وږو ولسونو غړي خلــــــــــــــک

يوڅو سپي ولس خواره دې ورته پريږده

هسې څه تړي د دار په پړي خـــــــــلک

د غربت تر تورو ليکولاندې پــــايـــــي

ستا دوير وچغ په غاړه ستړي خــــلــک

د تاريخ په هديرو کې به خښــــــيــــږي

ستا د تور سيلاب دا مړه راوړي خلــک

غزل

زما د زړه خبره کله د زړه سر ته رســـــــــــي

زه چې ګلاب وشيندم بوى يې بياهم  شر ته رسي
تر سترګو لاندې د راڼه ښار نندآره کوي څوک

يو ليونۍ له خپله درده دې جوهر ته رســـــــــي

زه د وجود هينداره پټه کړم چې نه ويني څوک

خو احساسات ترېنه راووځي او بهر ته رســـي

هغه چې خداى يادوي خداى ته کړي دمينې سجده

هغه به رسي نو ضرور حوض کوثر ته رســـي

د فريادنو انعکاس چې ترتا نه رســــــــــــــيږي

ستا دې خيرن وجدان نه رسي خو غر ته رسي