اتل “وردګ”

اه



چې
مو د مينې...
 

اه چې مو د مينې
ځمكه شا ړه شوه
وچه مو په خو له
كې د ژوند لا ره
شوه
ورو ورو مې لا
سونه  ښكته
پرېو تل
وركه را نه سپينه
نرۍ غاړه شوه
ته چې د لېمو په
ژبه  پوی نه
شوې
مينه مې شعرونو
كې نن ژباړه شوه
هومره مو د تيګو
بارا ن وليدو
نن چې مو پخه د
صبر داره شوه
پوه نه يې اشنا
چې ستا په يو نظر
زما د ژو ندانه
خونه ويجاړه شوه

كندز ۱۳۷۳

راته نن واړوه
سترګې

را ته نن واړوه
سترګې
چې معلومه ده سبا
ورځ
وبه مرم ای كبر
جنې
زما خو توره ده
رڼا ورځ
راشه رحم پر ما
وكړه
تل به نه وي پا
تې ستا ورځ
نه لري ستا زړه
با يللی
ستا په غم كې د
خندا ورځ
خپل مين كړه نن
خوشحا له
چې معلومه ده سبا
ورځ
 

زاهده ...
تاته د عشق خبره

زاهده سپكه ښكاري
ما ته خو هيله د
ژوند
بې عشقه وركه
ښكاري
قسم زما معشوقه

ښه تر ملكه ښكا
ري
ها د بهشت تقدس
راته په ځمكه
ښكاري
نن را ته ستا
نصيحت
بيهوده ځكه ښكاري

ټوكې...

سپين مړوندونه يې
تاو كړل زما له
غاړې
او خپلې مستې
شرا بي سترګې يې
زما سترګو كې ښخې
كړلې
" تا سره مينه
كوم "
ما يې ددې لوظ ا
نتظار درلود
چې يې نا څاپه را
ته وويلې اه:
"در سره ټوكې
كوم"