پښتو ادب · شاعران
ميوند قرار
د ميوند قرار پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.
له شعري ټولګې سره مل متن
شعرونه
36 خپاره شوي شعرونه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
په يو او بل پسې بې واره وريده څاڅکې
لکه شبنم د يار په مخ به ماتيده څاڅکې
چې مې اېئن کې ځان ته وکتل ومې ژړل
لکه باران زما د سترګو نه لويده څاڅکې
بيا هم هغسې باران دى پکې ستا يادونه
چې به په مونګ راڅڅيده له دالانه څاڅکې
عجب منظر ٶ له اسمانه رالويده څاڅکې
تنده يى ماته شوه او بيرته ټوکيده څاڅکې
موټر کې زه وم شړک باران وو اوږده لاره وه
ما پاکول او په شيشه پاتې کيده څاڅکې
قراره ستا انځور مې داسې وخت کې واخيستو
چې د چترې له هرى څڼډى څڅيده څاڅکې
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
پۀ اسمانونو کښې الوات له مانه نۀ هېريږي
ته چې دۀ زمکې تلې اوچت له مانه نه هيريږي
زۀ بۀ ټوټې ټوټې وجود خیر دى څادر کښې ټول کړم
خو ستا نيمګرى محبت له مانه نه هيريږي
زما کۀ زړۀ پۀ څېر د کاڼې پۀ سينې کښې هم شو
ستا د څهرې معصوميت له مانه نه هيريږي
د اوښکو ډکې ډکې سترګې او په شا شا کتل
قیامت بۀ څۀ وي دا قیامت له مانه نه هيريږي
د خپل خاموش نظر په شور دى څو څو ځله مړ کړم؟؟
دغه یو سوال ئې مصیبت له مانه نه هيريږي
په خوله خندا او بيا په سترګو کې د اوښکو راتلل
قراره ستا د يو عادت له مانه نه هيريږي
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
شراب شراب نظر دې رانه واړه وه خماره
ما مه وژنه ما مه وژنه په دې نشه کې ياره
تاب ستا د قاتل نظر په خپل وجود کې نه لرم
بس لګه غوندې ساه مې په وجود کې ده ايساره
په ډک مخفل کې ړنګ شومه رسوا شومه غورځيږم
لګ رحم وکړه رحم په ما وه ياره خونکاره
لارې او سرک مې تنهايۍ پورې خانده کوي
اوففف شړکنده باران خالي سرک او تنها لاره
پوهيږم بې ازرښته يم نا چله يم سِکه يم
ليلام مې که ما وپلوره مجبور يمه بازاره
زه په دې ديوال زوړند تصوير سره کېسې کوم
دا چا ويل چې کوټه کې زوړند کړې مې هنداره
شمعې لرى که نه؟ زما دې زهر نه دي پکار
ليکمه ورته ټوله شپه غزلې دوکانداره
درد کوه شړېږه زه دى څړېکو نه خوند اخمله
نو نوم د جوړيدو دې راته مه اخله پرهاره
په زيړ مازيګري د ناز ښيرې مې درته وکړې
او زر مې پسې ويل الله مه کړه قراره
ستوريبشپړ شعر ولولئ
ستوري
ميوند قرار
غږ مې اورې شوخ او شنګې
که يې اورې غږ راوکه
دا شېبه راسره يواځې ننداره کړه
اسمان ټول په ستورو ډک دې
هغه دوه ستوري چې ګورې
ها چې يو بل ته نېﺯدې دي
دا په يو بل مېئن دي
ﺯه له وخته ورته ناست يم
چې مېئن يې يو ګوﺯار پر مېئن وکړ
سپينى وريځې دوې لپاره سپينى واورې
پرې ميده ميده وريږي
دواړه واورو باندې پټ دي
معشوقې ترې منګول کړله راډکه
خپل مېئن يې په ټتر باندې پرې وويشت
ﺯما ﺫهن انځور کړ
ما ته هم هغه شېبه شوه راپه ياده
چې په پارک کې په يو چوکې کې ناست وو
سپينى واورې وريدلې
پارک وو ټول سپينه بڼکه
سپينى لړې راخورې وې
دوه پيالې قهوه مې راوړه له کينټين نه
او ﺯما او بله ستا وه
څه سړه سړه هوا وه
د قهوې د څښکلو ورورسته
د سګريټ په څېر لوخړې مو له خولو نه راتلې
ستا به سپينى سپينى واورې خوښيدلې
وريدو سره يې ګرده تاويدلې
انځورنه مې له ﺯاويي نه درته واخيست
د دې نياﺯ او ناﺯ شېبې وم چرته وړې
چې منګول دې کړه راډکه
په ټټر باندې دى ويشتم
د دې ستورو هم همغه شان شېبه وه
ته پوهږي?
غير مﺫهب په دې باور دي
چې يو ستورى په بل باندې ګوﺯار کړي
دغه وخت کې دعا غواړي
کوم منت يې چې وي ﺯړه کې
کوم حسرت يې چې وي ﺯړه کې
دوى په دې باندې باور دي
چې دعاوې يې قبليږي
نو که دا چرته رښتيا وي
غواړم بيا له سره ځوان شم
او ته پيغله
غواړم بيا هغه وخت راشي
چې په پارک کې په يوه چوکې کې ناست يو
پشم پشم واوره اوري
سپين لړې راخورې وي
له قهوې له پيالو هم تپونه خيژي
چې سرونه مو په سپينو واورو پټ وي
او ته واورو کې ګډيږي
ما په واورو باندې وولي
ﺯه هم لاس درپسې ډک کړمه له واورې
تا وي ځان د خپل لاسو شا ته پټ کړى
ﺯړه مې هم ستا په ويشتو باندې نا خوښ شي
ﺯه ګوﺯار درباندې کله شم کولې
ﺯه مې لاس درباندې کيږدم
ته مې سر په ټتر کيږدى
ﺯه لاسونه درنه تاوکړم
د شېبه کې د مرګ راشي
مونږ دې دواړه جوړه واخلي
مونږ دې دواړه جوړه واخلي
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
ميوند قرار
ما يې خپله د ليدو تخمول رانه وړ
ﺯخمي ﺯخمي تصوير ياره د کابل رانه وړ
په باوردي خاوره مې ونه موند بښنه غواړم
ورځ د مېئنو وه ما ستا لپاره ګل رانه وړ
ﺯه د ماښام نه پس له تور بخمله کرکه لرم
تا له مې ځکه لمربدنه تور بخمل رانه وړ
پوره څلويښت کاله ميرات سفر ميراتې کيسې
کوم يو ? غذاب وو چې په مونږ دې مسلسل رانه وړ
آتش پرستو ﺯمونږ هر اتل په دار کړ بابا
وخت په شا رانغې او مونږ ته يې اتل رانه وړ
ﺯما پولۍ لاسونه يې ښکل کړه مور مې دا وويل
بچيه خير دې که دې نن ﺯما درمل رانه وړ
هغه چې تلو د الوداع په وخت باران وريدو
خالقه ولې?دې هغه شېبه اجل رانه وړ
قراره هر چا په ويرجن حالات مرثيه ليکله
مشاعرې ته مې په دې خاطر غزل رانه وړ
الوداعبشپړ شعر ولولئ
الوداع
ميوند قرار
ما سره ونه کړله ولې؟خپلې سا الوداع
سړهٙ هوا د باران څاڅکې وو او ستا الوداع
زه دى د سترګو په اداو پوهيدلم چى ځې
تا چې به وکړله په سترګو کې ادا الوداع
په دى خاطر چې مې نمجنى سترګې ونه وينې
ځکه خو تا به اخستله په خندا الوداع
دا څه سبب وو چې د تلو زړه مو بيخي نه کيدو
اول به تا وکړه او بيا درسره ما الوداع
يوه ارامه موسيقي بل ستا تصوير او ډيوه
ما به تيارو سره ليدله د سبا الوداع
بې وفايۍ دى وکړه بس دى نور په مخه دى خه
ته بې وفا وى بې وفا وى بې وفا الوداع
د خوايشاتو او رنګونو دې نړۍ نه يو ورځ
يو ورځ به راشي چې کوم به له دونيا الوداع
ما مې د خپلى بې وسۍ د اوښکو شمار کولو
تا سره هر چا چې کوله په ژړا الوداع
پردي ښارونه دوزخونه پکې ژوند به کوې
قراره ځې خو يو ځل وکړه خامخا الوداع