پښتو ادب · شاعران
بهار عیار
د بهار عیار پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.
شعرونه
15 خپاره شوي شعرونه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
په خامه خوله دا د اوږدو ورځو روژې سړیه
تګ دې نصیب شه د ریان د دروازې سړیه
د تناره له غاړې ناست یو خوشبو مه بادوه
ازار دې واخیسته د ټولې ښاریې سړیه
په ناپدید دوزخ کې نور د اوسېدو نه یمه
ما څوک بهر کړئ د خپل ځان له دایرې سړیه
د ټوپک ټسه د خوږې خندا د کړس قاتله
بدرنګه ماتې دې کړې څه دنګې شملې سړیه
ژوند څه دی، درد دی آذیت دی د عذاب غېږه ده
زه ترې په خدای یمه ارې، ارې، ارې، سړیه
دا منظر څنګه دی، خوشحاله یې کنه ووایه ؟
زما د غرقې بربادۍ د تماشې سړیه
پرېده چې ډوب شم په اوبو د ننه اور واخلمه
ماته لاس رانکړې د سیند دکنارې سړیه
پېغله غرمه، روژه، زه غرقې تندې وړی یمه
عیاره پرې یو، د خام حسن په چړې سړیه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
داسړی څوک دی د ساکتې شېبې غېږ کې ناست دی ؟
دا سړی څوک دی دا چې سر په زنګانه ښکاري ؟
دغه تصویر ته مې کرۍ شپه په ژړا تېره کړه
په اننګو روانو اوښکو کې رانجه ښکاري
خوشې صحرا ده بنی ادم پسې مې سترګې وځي
هغه دی شکر یو سړی شته دی په غره ښکاري
د قام وګړو کې مې ویښ او بیناء خلک هم شته
ځینې صاحبه که غلط نه یم ړانده ښکاري
ته رانژدې شه، اخ توبه خدایه دا خوله ده که اور
ته صبر صبر ستا په سترګه کې وېښته ښکاري
ښه، په کافي فاصله هم سړی لمبه سوځوي ؟
زه دلته سوځم، هلته اور په دېواله ښکاري
کاش،مخامخ شو چرته زه او ستا د لید هنداره
چې دا برباد عیار به ستا په نظر څه ښکاري؟
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
بې له اوبو وچیږي مه ځه، دماهي څرمنه
له ما به واړوي دا تنګه زنده ګي څرمنه
یاره نو زه به ستا له ذکره فکره ولې اوړم
خدای ج در اغوستې د ریحان د خوشبویي څرمنه
ملایکو پکې ضرور ده اغېږلې لمبه
ستا د لمرین وجود حصه د اننګي څرمنه
خدایه ته نور له دې بدرنګ غربته ساه وباسې
ستوماني وچه کړه، ته ګوره په لالي څرمنه
اووف! د پردي ښار د اسمان لاندې مې ساه ډوبه ده
ماته سګریټ راکړئ او بل د موسیقي څرمنه
ماته عیاره یاره یو دي که باور دې راځي
یوه دا ستا بله زما د مېخکي څرمنه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
خدای منې که بله څه چاره راسره پاتې ده
ژوند ته د ترخو زهرو نشه راسره پاتې ده
نور مې رانه خپل غربت د هر چا زړه بد کړی دی
شکر محبته، ستا رشته راسره پاتې ده
درد به په ما ډېرې کانې کړې وای خو، دا ښه ده
پیره تله راتله دي ميكده راسره پاتې ده
ژوند ته مې صاحبه زړه تنګ شوی دی،تنګ شوی بس
لار که شته ناصیحه، دا یوه راسره پاتې ده
ښه ده ګني اوس به خپل سکوت ته خود کې نه ومه
ښه ده، ستا د مات بنګړي ټوټه راسره پاتې ده
اوس عیاره یاره که دې ولیدمه داسې یم
ته وا که د ژوند مې یوه شپه راسره پاتې ده
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
بهار عیار
خدای منې که بله څه چاره راسره پاتې ده
ژوند ته د ترخو زهرو نشه راسره پاتې ده
نور مې رانه خپل غربت د هر چا زړه بد کړی دی
شکر محبته، ستا رشته راسره پاتې ده
درد به په ما ډېرې کانې کړې وای خو، دا ښه ده
پیره تله راتله دي ميكده راسره پاتې ده
ژوند ته مې صاحبه زړه تنګ شوی دی،تنګ شوی بس
لار که شته ناصیحه، دا یوه راسره پاتې ده
ښه ده ګني اوس به خپل سکوت ته خود کې نه ومه
ښه ده، ستا د مات بنګړي ټوټه راسره پاتې ده
اوس عیاره یاره که دې ولیدمه داسې یم
ته وا که د ژوند مې یوه شپه راسره پاتې ده