جلال امرخېل

ط®ظ„ع© ظˆط§ ظ¾ظ‡ ط§ظˆښع©ظˆ ظٹې ط¨ط§ڼظ‡
ط®ظٹط´طھظ‡
ط¯ط§ ط®ظˆ ظ…ې ظ¾ظ‡ ط³ط±ظˆ ظˆظٹظ†ظˆ ط¯
ط²ړظ‡ ط®ظٹط´طھظ‡

ط§ط® ط¨ظ„ط§ ط±ط§ط²ظˆظ†ظ‡ ط¨ظ‡ ط®ظˆظ„ې
ظˆط³ظ¾ړظٹ
ط§ط® ظ¾ظ‡ ط´ظ†ظ‡ ط³ط­ط± ط¯ې ع©ړظ„
ظˆېښطھظ‡ ط®ظٹط´طھظ‡

ځظ‡ ! ع†ې ظ¾ظ‡ عکړط§ ع©ړظˆ ط¯ ط²ړظ‡
ط²ظˆط± ط§ظˆط¨ظ‡
ظ¾ط±ېږط¯ظ‡ ع†ې ط¨ط§ط±ط§ظ† ظ…ظˆ ع©ړظٹ
ظ„ط§ظ…ط¯ظ‡ ط®ظٹط´طھظ‡

ط¯ظ†ګې ! ط¯ ط§ط³ظ…ط§ظ† ط§ظˆ ط³ظ…ظ†ط¯ط±
ظ¾ظ‡ ط´ط§ظ†
ظٹظˆ ط¯ ط¨ظ„ ظ¾ظ‡ ط§ظˆښع©ظˆ ظٹظˆ
ط®ظٹط´طھظ‡طŒط®ظٹط´طھظ‡

عکط§ړظ…طŒ ع†ې ط®ظ¾ظ„ ط²ړظ‡ طھظ‡ ط¯ې
ط±ط§ښظˆظٹظ‡ ع©ړظ…
ظ†ط±ظ… ط´ظٹ طŒ ع†ې ع©ط§ڼظٹ ط´ظٹ ط¯
ط؛ط±ظ‡ ط®ظٹط´طھظ‡

ظ„ط§ط³ ط¯ ط±ظ‚ظٹط¨ ط³طھط§ ط¯ طھظˆط±ظ¾ظٹع©ظٹ
ط²ظˆط§ظ„
ط²ط± ظ…ظ‡ ط´ظ‡ ط¯ ظ…ط³ظˆ ظ¾ظ‡ ط§ظˆط¨ظ‡
ط®ظٹط´طھظ‡

 

ظ„ع©ظ‡ ط§ط±ظˆط§ طŒ ظ„ع©ظ‡ ظˆږظ…ظ‡ ط´ظˆې
ط¯ ګظ„
ع†ې ظ¾ط± ظˆط¬ظˆط¯ ط®ظˆط±ظ‡ ظˆط±ظ‡ ط´ظˆې
ط¯ ګظ„

طھظ‡ ع†ې ظˆړظ‡ ظˆې طŒ ط¯ظˆظ…ط±ظ‡
ښع©ظ„ې ظ†ظ‡ ظˆې
ط§ظˆط³ ع†ې ط±ط§ظ„ظˆظٹظ‡ ط´ظˆې طŒ
ط؛ظˆظ†ع†ظ‡ ط´ظˆې ط¯ ګظ„

ط¨ظٹط§ ظ…ې ظ„ظ‡ ط³طھط±ګظˆ طŒ ط³طھط±ګې
ظ†ظ‡ ط§ړظˆې
طھظ‡ ط¬ظˆړې ط¨ظٹط§ ظ¾ظ‡ طھظ…ط§ط´ظ‡ ط´ظˆې
ط¯ ګظ„

ظ†ېع©ظ…ط±ط؛ظ‡ ط®ط§ظ„ظ‡ ! ط¯ ظ‡ط؛ې ظ¾ط±
ط¬ط¨ظٹظ†
ط´ع©ط± ط§ظˆط¨ط§ط³ظ‡ ع†ې ط­طµظ‡ ط´ظˆې ط¯
ګظ„

ط²ړظ‡ ! ظ…ظٹظ†ې ظ…ط§طھ ع©ړې طŒ
ظ¾ط§ڼظ‡ ظ¾ط§ڼظ‡ ظٹې ع©ړې
ظ„ع©ظ‡ ط§ظˆط±ط¨ظ„ ط¯ط§ظ†ظ‡ ظˆط§ظ†ظ‡ ط´ظˆې
ط¯ ګظ„

ط¬ظ„ط§ظ„ظ‡ ط§ظˆط³ ط¯ې ظ†ظˆ ط§ظٹظ…ط§ظ† طھظ‡
ط®ظٹط± ط´ظ‡
ط§ظˆط³ ع†ې ظ¾ط± ط´ظˆظ†ډظˆ ط§ظ…ظˆط®طھظ‡
ط´ظˆې ط¯ ګظ„
 

ط¯ ظ…ط­ط¨طھ ط¯ط§ط±ظˆظ…ط¯ط§ط± ط¯ ط³ړظٹ
ظ…ظ„ط§ ظ…ط§طھظˆظٹ
ط²ړګظٹظ‡ ! ط¯ط؛ظ‡ ع©ط§ط±ظˆط¨ط§ط± ط¯
ط³ړظٹ ظ…ظ„ط§ ظ…ط§طھظˆظٹ

څظ‡ ط¨ې ط±ظˆط®ظٹ ط¯ ط²ظ…ط§ظ†ې طŒ څظ‡
ط¯ ظ‡ط؛ې ط¨ې ط±ظˆط®ظٹ
ظ¾ظ‡ ګظ„ ط±ظˆط®ۍ ع©ې ط¯ ط¨ظ‡ط§ط± ط¯
ط³ړظٹ ظ…ظ„ط§ ظ…ط§طھظˆظٹ

ط¯ ظ‚ظ‡ط±ط¬ظ†ظˆ ط³طھط±ګظˆ ظ†ظ‡ طŒ ط³ړظٹ
طھظ‡ عکظˆظ†ط¯ ظˆط±ع©ظˆظٹ
ط®ظˆ ظ¾ظ‡ ظ…ط³ع©ط§ ع©ې ط¨ظٹط§ ط§ظ†ع©ط§ط±
ط¯ ط³ړظٹ ظ…ظ„ط§ ظ…ط§طھظˆظٹ

ظ†ظ‡ طŒ ط¯ ظ…ظˆط± ظ†ظ‡ ط›ط®ظˆ ط¯ ظ…ط¦ېظ†
ط§ظˆ ط¯ ظ…ط¹ظ„ظ… ط¯ ط²ړګظٹ
ط§ظˆ ط¯ ط´ط§ط¹ط± ط¯ ط²ړظ‡ ط§ط²ط§ط± ط¯
ط³ړظٹ ظ…ظ„ط§ ظ…ط§طھظˆظٹ

ط¯ط§ طھظ‡ ع†ې طھظ„ ظ‡ط±ې ظˆط¹ط¯ې ظ¾ط³ې
ظˆط¹ط¯ظ‡ ظ…ط§طھظˆې
ط¬ط§ظ†ط§ظ†ظ‡ ګظˆط±ظ‡ ط¯ط؛ظ‡ ع©ط§ط± ط¯
ط³ړظٹ ظ…ظ„ط§ ظ…ط§طھظˆظٹ

ط³طھط±ګې ط¯ې ظ…ړې ظ…ظ‡ ظ†ظٹط³ظ‡ طŒ
ط±ط§ع©ړظ‡ ظٹظˆ ظ¾ط±ېع©ړی ځظˆط§ط¨
ط³ط§ظ‚ظٹ ! ظ†ظٹظ…ع†ظ‡ ظ†ظٹظ…ع†ظ‡ ط®ظ…ط§ط±
ط¯ ط³ړظٹ ظ…ظ„ط§ ظ…ط§طھظˆظٹ

ط¬ظ„ط§ظ„ظ‡ ! ظ¾ط³ ط´ط§ ظ‡ط± ع†ط§ ط³ط±ظ‡
ظˆظٹ ط²ړظ‡ ط¯ ط²ظ…ط±ظٹ
ط®ظˆ ظ…ط®ط§ظ…ط® ظˆط±طھظ‡ ط§ط¸ظ‡ط§ط± ط¯
ط³ړظٹ ظ…ظ„ط§ ظ…ط§طھظˆظٹ
 

زما ياران ما ته خفه دي
ګرانې
زما په اړه ډېر فکرونه
کوي
هغوی د نوي ساينس خبره
لوستې
چې : تنهايي رنځ د سرطان
زېږوي
هغوی ډاريږي ، هسې نه چې
جلال
د تنهايۍ او شاعرۍ له
لاسه
د زمانې د بې روخۍ له
لاسه
او د دې ډمې زندګۍ له
لاسه
د زړه په رنځ باندې اخته
شي ، مړ شي
يا د اعصابو د سرطان له
ډاره
په خپلو وينو اموخته شي ،
مړ شي

زما ياران زما هندارې
ګرانې
زه په کې تل خپله څهره
ګورمه
د نيمګړتياوو د اصلاح
لپاره
د دوی د فکر ائېنه ګورمه
خو زه يې دا خبره نه منمه
چې تنهايي به ما په رنځ
اړوي

زما ياران په ما بلا
ډاريږي
وايي چې دی به په سرطان
اخته شي
وايي چې دی به تنهايي
ووژني
وايي چې دی به مشغولتيا
نه لري
وايي چې دی به تش کالبوت
پاتې وي
ده ته به ژوند کومه معنا
نه لري

زما ياران له ما نه نه دي
خبر
چې زه تنها نه يم يوازې
نه يم
هغوی په دې خبره نه
پوهيږي
چې ته په پل پل راسره يې
ګرانې
ته لکه وينه په رګ رګ کې
زما
او په وجود کې مې خوره يې
ګرانې

ستا د يادونو او غمونو
لښکر
او هم پنځه کونجه کوټه
لرمه
يو ، د خپل قد برابر کټ
هم لرم
او د شعرونو کتابچه لرمه

خوب کې د ډار د مخنيوي
لپاره
مې ستا خطونه سر ته ټول
ايښي دي
شيرينې ! روح مې په سکون
کې ساتي
ورنه چاپېره سره غاټول
ايښي دي

سهار چې لمونځ وکړم له
لمونځ نه وروسته
ستا د خطونو تلاوت کومه
ټوله ورځ تا سره خبرې کوم
چې د غزلو امامت کومه

زه چې ستا مينه لرم ،
ژوند لرمه
زه چې ستا ياد لرم او تا
لرمه
زما ياران دې په ما نه
ډاريږي
ځان ته پنځه کونجه دنيا
لرمه
 

یوه هنداره په ګوتو جوړه

زمونږ ټولنه د نورو ټولنو په څېر نه ده چی یوازې د یو چا په شعر او هنر باندې قضاوت کیږي ، دلته له هنر سره سره د هنر پنځونکي انفرادیت او شخصیت هم تر ډیره په نظر کې نیول کیږي ، که یو څوک تر ټولو ښه شعر هم ولیکي ، په تخلیق یا تحقیق کې په خوله کې اور هم وګرځوي خو چې شخصی کرکټر یی یو څه مذبذب وي نو په ټولنه کې د مطرح کیدو لپاره یی چانسونه ډیر کم دي.

کمال شهزاده، له شعر سره سره د یوه ښه کرکټر خاوند دی ، ما ورسره څه موده دمخه په کابل کې د ځنو نورو ملګرو په شتون کې یو څو شپې سبا کړې، ښاغلي ته خدای تعالی د ښه هنر د تخلیق تر څنګ یو ښه کرکټر هم ور په برخه کړی دی ، د یوه ښه اواز څښتن او د یوه ښه ویاند نښې په کې له ورایه ځلیدې ، په شپو شپو مو مشاعرې وکړې او په هره مشاعره کې که څه هم چې ملګري به کم ول او د مشاعرې فضا به نه وه جوړه خو کمال شهزاده به په خپل کمال مشاعرې ته لاره جوړه کړه.
د نوموړي له ذوق څخه په ډاګه ښکاریده چی د لوړ ذوق خاوند دی ، د ډیرو شاعرانو خواږه بیتونه یی په یادو زده ول، شاید همدا وجه هم وي چې په شاعرۍ یې یو څه د نورو شاعرانو رنګ هم ورخور وي ، که څه هم چې د خوست سیمی ډیری زلمي شاعران د هیواد د ټولمنلي شاعر پیرمحمد کاروان نه اغیزمن دي خو کمال شهزاده سره له دې چې د کاروان صیب پیروي کوي ، په شعري ټولګه کې یې د ځنو نورو شاعرانو رنګونه هم لیدلی شو، خو د دې معنا به دا بیخي نه وي چې ګویا شهزاده دې خپل کمالونه و نه لري.
تقلید په ادب کې جواز دی ، زما په نظر د نویو شاعرانو لپاره تقلید څه چې د بل شاعر ښه شعر هم د یو څه ادلون بدلون نه پس په خپل نوم کول جواز دي ، ځکه دا هم د نوي شاعر د شاعرۍ لپاره لاره هواروي خو باید تر پایه داسې پاتې نه شي ، فطري شاعر او هغه څوک چی په واقیعت کې له شعر سره مینه ولري او ریاضت ته یی زړه وتخنیږي بیا په ډیره لنډه موده کې ځان ته خپلې ملغلرې راټولوی او ځنې ملګري بیا تر پایه په همدې لاره روان وي.

د دې وجه دا هم کیدای شي چې ځنې وخت د تقلید پر لاره تلونکي شاعران د هغه نږدې دوستان دې ته نه ورمتوجه کوي چې په شعر کې دې ځان ته خپلې خبرې ولري ، بی ځایه په واه واه باندې یې د شعر د راتلونکې ملا ورماتوي.
کمال شهزاده په خپله وایي :

یو چا به نازولمه په هغه دغه ډیر

ارشاد ارشاد او داد په زولنو تړلی وم

تنقید د شعر لپاره داسې ګڼل کیږي لکه اوسپنه چې په اور سره شي ، چې لا پخه شي ، کمال شهزاده همدا خبره په ډیره هنري بڼه کوي، په دې هم قناعت کوي چې د ملګرو له خوا تل داد او تشویق که څه هم چې شاعر ته د نوي شعر لپاره نوې ساه او نوی فکر ورکوي خو کله کله له شاعر نه د شعر لیکلو لاره ورکوي.
که څه هم چې د ښاغلي شهزاده دا غزل

د هر نظر د موسیدلو وخت دی

سترګې دې خلاصې کړه د ګلو وخت دی

د سردار علي ټکر په اواز کې د مشهورې سندرې

ټکنده غرمه د لیونو د ګرځیدو دی وخت

څخه یو څه متاثره ښکاري.
یا یې هم دا بیت :

کسي دې چینې دي او باڼه دې پرې نښتر ولاړ

ډیرو تندغرو ته د دې چینې اوبه لګي

د عمر دراز مروت د دې بیت تر ډیر اغیز لاندې دی

لکه چنار لاندې چینه عمر درزا مروته

داسې پر سترګو د بڼو یې راخواره وي سیوري.

یا دې ته ورته ځنې نور غزلونه یا یو نیم بیت یې ، خو له دې سره سره بیا هم شهزاده په دې توانیدلی دی چې په شاعرۍ کې خپل کمالونه وکړي.
یو درد مې د زړګي په جزیره کې تاویده

پاچا و د ملنګ خړه حجره کې تاویده

په دې بیت کې د شهزاده صیب خپل کمال له ورایه ښکاري ، درد ته پاچا ویل او خپل زړګی لومړی جزیره ګرځول ، بیا دا جزیره د ملنګ د ناستي له ځای سره تشبه کول یوه نوې تجربه ده ، مونږ له درده ډیر وخت په شعر کې شکایت کوو ،  ښه به یی هم یادوو خو له مجبوریته ځکه چې د چا له خوا به وي او د درد په راتلو به هغه کس را په زړه کیږي ، خو درد ته د پاچا خطاب کول او بیا دا درد د خپل زړه وړ نه بلل ، زړه د هغه چا د درد په مقابل کې ډیر کم بلل دمینې یوه ژوره فلسفه ده او یوه نوې او شاعرانه تجربه.

زمونږ ځنې ملګري چې په شعر کې د نوښت خبرې کوي او تل په نوښت پسې منډې ترړې وهي نو تر ډیره د نوښت په لټه کې له یو ډول شعري بدرنګۍ سره مخ کیږي ، د نوښت په نوم به داسې شعر وړاندې کړي چې نه به یې سر معلوم وي نه اخر، یا به په ذهن ښه نه لګي یا به له طبیعي حالته هیڅ ډول ښکلا و نه لري.

تنګه خوله یې په مثال د میږې سترګه

نه غلط شوم چې مثال یی ناپیدا دی

دلته زمونږ کلاسیک شاعر د مبالغې د هنر د پیاوړتیا لپاره که څه هم په خپله مبالغه کې پوره پوره بریالی شوی دی خو له شعري بدرنګۍ سره ضرور مخ شوی دی، زه وایم هغه ملګري چې شعر د شعر لپاره لیکي هومره به په شعر کې بریالي نه شي نسبت هغو ملګرو ته چې شعر یوازې د زړه له درده لیکي.

شعر د شعر لپاره څنګه لیکل کیږي ؟؟ همداسې چې د شعر فني اړخونو پسې ډیر ګرځي ، په شعر کې باید مبالغه وکړم ، په شعر کې باید غلو وکړم ، عارفانه تجاهل وکړم ، نوښت وکړم ، فلسفه وکړم ، یا کومه بله بلا ، چې د دې شیانو په لټه کې کله کله سم دم سړی له شعر پاتې شي، یا په ګډوډو سر شي.

اوږدې څڼې یې غوړې سترګې تورې په کجلو

ملا هم د ساقیانو په واده کې تاویده

ملا او ساقي د پښتو شعر دوه ډیر سولیدلي سمبولونه دي ، چې تل په اختلاف کې دي ، خو د اوسنۍ زمانې شاعر دومره نوی والی ورکړ چې ملا یې په ځنو ځایونو کې له ساقی سره جوړ کړ ، پخلا یی کړ او دواړه یی ملګري وبلل لکه نجیب عامر چې وایي:

ساقي مې دې ته جوړ کړ چې سجدې کړي په مزدک کې

اوس وار دی د ملا چې میکدې ته یی روان کړم

یا هم سیف الرحمان سلیم چې وایي

ساقي دې هر ماښام پوښتنه کوي

ناصحه چېرته یې چې نه ښکارې

خو کمال شهزاده په خپل بیت کی ملا ته څڼې غوړې کړي او د رنجو په ځای یی بیا کجل ورپورې کړې دي، چې د ښځینه و خاصه ده ، بیا یی د ساقیانو په واده کې ګډ کړی دی ، چې کومه خاص شاعرانه موضوع خو نه ده ، نه ده. ورسره یې د رنجو پر ځای د کجلو نوښت بیخي کار ورخراب کړی دی.

خو کمال شهزاده په یو نیم ځای کی له دغسی تیروتنو سره سره په خپلو نوښتیزو هڅو کې تر ډیره بریالی هم ښکاري.

قربان ، له عشقه دې سرور اخستی مرم درپسې

ته ښکلی ګل یې، روح مې ځي لکه شبنم درپسې

چې تورو سترګو کې اوبه اوبه نظر ګرځوې

خود به سکروټو باندې اخلمه قدم درپسې

په لومړي بیت کې روح ته شبنم ویل ، که څه هم تر دی دمخه به مو روح ته وږمه ویل اوریدلي وي خو دلته روح شبنم کول یوه نوې خو ښه تشبه ځکه بللی شو ،چې که روح وږمه کړو نو وږمه له ګل نه راپاڅیږي ، که ګل نه وي نو وږمه هم ورسره مري، وږمه د ګل محتاجه ده ، وږمه په ګل پسې نه ځي بلکې له ګل نه راوځي، یانې روح په وجود پسې ګرځي ، چې په خپل ځای یوه په زړه پورې شاعرانه موضوع ده خو کله چې روح شبنم شي نو د شعریت خوند یی لا زیات شي ، ځکه شبنم بیا په ګل مئین بلل کیږي ، شبنم په ګل پسې ورځي، په ګل اوري ، که د ګل وجود مخ په محوه کیدو وي بیا هم ورباندې وري خپله مینه ورسره پالي او همدا د رښتونې مینې غوښتنه ده.

زما یې د اوبه اوبه نظر تر عنوان لاندې په شعر کې بیا دغه روان اوبی تکله بیت ډیر خوښ شو.

هجر دې دا رنګه کانې راباندې وکړلې چې

جانانه لپې لپې اوښکې تویوم درپسې

زه په شعر کې تل د لفظ پرانۍ او لغت پرانۍ مخالف یم ، دغه ډول په ساده بڼه لیکل شوي شعرونه ما ته خوند راکوي ، شاید دا به یا زما د ذوق کمزوري وي، یا به مې لا فکر د دې نه وي چې ډیر پیچلي شیان دې خوښ کړي او ورباندې دې ځان وپوهوي.

د کمال شهزاده ( یوه هنداره په ګوتو جوړه ) شعري ټولګه کې بلا نور ښکلي غزلونه او نظمونه هم شته ، چې په ټولو غږیدل به یی لیکنه اوږده کړي.

شعرونه یې تر ډیره له خونده ډک دي ، له بې ځایه شعاربازۍ څخه یې په دې ککړ دور کې ځان تر ډیره ژغورلی چې همدا هنر یې هم په دې ارزي چې د ښه شاعر په څیر ومنل شي.

چې ډوب و د قران په ایاتونو کې ځیر ځیر

لیمه یی و خواږه رالږیدلي هغه شپه

ملګری د غزل د ښاپیرۍ و شهزاده

نو ځکه یې شعرونه ډیر لیکلی هغه شپه

په درناوي

جلال امرخېل

 

 

درد له زړه نه اندامونو ته غځيږي
لکه وينه چې رګونو ته غځيږي
 
څڼورو بلا زړونه لاس ته راوړل
جنګ له غرونو نه ښارونو ته غځيږي
 
د مارجې د جنتي ځمکې درځونه
اوس د ارګ و دېوالونو ته غځيږي
 
تر دې پس به هم چوپتيا کوم مصلحت وي؟
د غليم لاس چې شالونو ته غځيږي
 
 دا چې نن دي ، په جونګړو باندې بلې
دا لمبې به محلونو ته غځيږي
 
ستا غمونه ټول زما زړه ته رادرومي
ويالې ټولې دريابونو ته غځيږي
 
دا ازغنې ، دا چړې چړې جلاله
د حق لارې جنتونو ته غځيږي
 
جلال امرخېل

 

 

غزل

ژوندی مړی ، مړ ژوندی کړې محبته !
څه کارونه ته د خدای کړې محبته !

ته په خپله نه سړی وې ، نه سړی يې
ته به څه سړی ، سړی کړې محبته !

څوک د چا د پښو په خاورو کې ګمنام کړې
څوک د چا د لاس بنګړی کړې محبته !

کږو وروځو ته کږې شملې کړې ښکته
لوپټې نه ځار پټکی کړې محبته !

ښه پوهېږم ، ښه پوهېږم ، ښه پوهېږم
چې جلال به لېونی کړې محبته !

جلال امرخېل

غزل

څوک هندو شو څوک يهود شو ائېنې !
انسانيت څومره محدود شو ائېنې !

درنه لاړمه خو پاتې رانه ، ستا
حافظه کې خپل وجود شو ائېنې !

نظرمات له دې يې ګڼه يو تور خال
دا مې زړه و درته دود شو ائېنې !

ستا د سپين زړه سپېڅلتيا، ستا انعکاس
زما درد زما سرود شو ائېنې !

په لېمو کې يې زما د زړه سرخي
جوړ پرې ستا رنګ او نمود شو ائېنې !

جلال امرخېل

غزل

خدايزده که دې سترګو ته رانجه شمه
هسې به په زړه اوبـــــــه ، اوبه شمه

ته او خدای دې ،خدای دې مړ کړه نه وايې ؟
کله چې بې وخته در پـــــــه زړه شمه

ستا د هـــــجــــــر سرې تبې نيولی يم
تــــــــــه راتــــه دعا کوه چې ښـــــــه شمه

لاس دې د دعا شي مسيحا ګلې !
هر وخت چې په حال د پرېواته شمه

ته راته خوږې خوږې ګيلې کوه
زه به دې ويده په زنګانه شمه

زه به زمانه ځان ته راماته کړم
رنګ به د حالاتو په رنګ نه شمه

ستا له تورو سترګو بهر نه وځم
شپه ده ، نه چې ورک له خپل کاله شمه

جلال امرخېل

 

 غزل

ګله ! په سرو شونډو ښکلوه پرخه
خدای دې چې وجود ته کړه پرده پرخه

پرېوتله ستا پر لوپټه  پرخه
ما نه ده نېکمرغه يو پر دوه پرخه

ته د ژوند د سره ګلاب د مخ لمبه
زه د ګل پر پاڼو يم پرته پرخه

پرېږده چې نن ښه ډېر درته وژاړم
پرېږده چې وريږي ټوله شپه پرخه

اوښکو دې باڼه په زهرو ولړل
زنګ کوي چې توره کړي لمده پرخه

رنګ د محبت پر فضا خور نه شو
درد مې جوړې نه کړه بدرګه پرخه

هسې شو راياد د چا هېر شوی نوم
نن چې ملابانګ راورېده پرخه

جلال امرخېل