حکمت الله سروش

نور خو هر څه كېږي يو كار له ما نه نشي 
ښكليه راځه چې انتظار له ما نه نشي كېداى 

ته چې مې زړه وغواړې څنګه درته نه ووايم  
اې ستا په مخ كې خو انكار له ما نه نشي كېداى 

تا ته راتللو كې يوه شېبه ځنډ نشم كواى 
تا نه په تللو كې تلوار له ما نه نشي كېداى 

ته چې راګورې په معصوم نظر زما سترګو ته  
په داسې وخت كې خو ديدار له ما نه نشي كېداى 

سروشه دلته د يو چا جنازه تېره شوله  
نور تله راتله پر غه لار له ما نه نشي كېداى 

ولي توپك راوخلي، څنګه سړى ووژني؟ 
څنګه يې زړه نه چوي؟ آه چي زلمى ووژني 

پښتون نظر دي ښكلي، هسي په نه خبره  
يو بل پښتون ووژني ، زما زړګى ووژني 

بيا دكافرو بچي ،شك د دښمن پر وكي  
هره ورځ ډز پر كوي، غريب شپونكى ووژني  

بېلتون خو توره بلا، زړه د مينو وخوري 
كله به ما ووژني؟ كله به دى ووژني؟ 

نور نو پخلا شه ياره، وژغوره ژوند د سروش  
كه نه لوګى د بنګو، يا به يې مى ووژني

ښكلې جانانه زه د دې لپاره  
او بس د دې لپاره  
چي ياره ستا د بېلتانه غمونه  
هغه د درد په څېر ترخه غمونه  
بس د يو څو لږو شېبو لپاره  
يو څه لږ هېر غوندي كړم  
نو د همدې لپاره  
جانانه بنګ څكومه  
خو ها لوګى ناځوانه  
هغه د بنګو لوګى 
چي په هوا كي تاو راتاو غوندي شي  
نو ستا تصوير جوړ كړي 
او ماته وير جوړ كړي 
۲۹/ ۱۲/ ۱۳۸۱  

په كومه ورځ چي مي جانان زما پر خوا رانشي 
د زړه لپاره د جانان د نامه توري ښكل كړم  
زاهده! ته ځې و حجاز ته ما دلې موندلې  
ما ته كعبه ده چي هوا د يار د لوري ښكل كړم  
پرېږده چي دوى د تيارې لاس په توره خوله مچوي 
خو زه به ستوري ، زه به ستوري، زه به ستوري ښكل كړم  
د يار ديدن كي له خوښۍ نه وارخطا غوندي شم  
سپين اننګي كې سره خولګۍ كې سترګي توري ښكل كړم 
سروشه! داسي يوه ورځ به لا خداى هم راولي 
چي د يار شونډي رقيبان ټوله راګوري ښكل كړم

ستا خوږه موسكا جانانه ستا دروغجنه غوسه ياره  
د الهام دوې سرچيني دي چي غيبي غزل ترې اوري 

چي په ياد يې له هيبته رقيب ولويږي له كټه  
زموږ د شخو برېتو تاو دى كنداري غزل ترې اوري 

پښتني كي دوه صفته توري سترګي او سرې شونډي 
نرګيسي غزل ترې اوري، ګلابي غزل ترې اوري 

خدايه داسي يوه ښكلې كړې پيدا چي دا دعا كړي 
بس يو داسي سروش غواړم چي دى ځي غزل ترې اوري 

اوس مي و زړه ته كوم هوس او ارمان نه راځي نور 
چي پر دې لار به هغه ښكلى جانان نه راځي نور 

لكه چي نور په هيڅ انسان كي زړګى پاته نه دى 
د هيڅ انسان د درد دوا ته انسان نه راځي نور 

د زړه غرڅه مي اوس په څونه خوشالۍ كوي ژوند  
ځكه پر خوا يې ستا د ياد سره لېوان نه راځي نور 

كله به موږ د دغي توري بلا مخ ونيسو  
جګړې ته لاړ شي بيرته كور ته ځوانان نه راځي نور 

د بم خوراك شول څو او څو له ويري كور كي پټ وي 
د چم مكتب ته هغه ګل ماشومان نه راځي نور 

انار ګل نه خاندي اوس 
اوس يې له سره وجوده مينه ښكلا نه وريږي 
اوس د پخوا په څېر و موږ ته په خندا نه ګوري 
ځكه له موږ څخه اوس ډېر خفه دى 
دې ته حيران دى چي دا ولي د دې سيمي خلك  
دا څو كلونه كيږي 
زما راتګ نه په سندرو نه خنداوو لمانځي  
بس چي زه وغوړېږم  
د ښه راغلي خاطر مي داسي وكړي 
چي د خپل ورور په وينو  
زما وجود ومينځي

له دښمنه چي غچ واخلي آه پر ننګ به كله راشي 
د خوشال د بچو توري چي پر شرنګ به كله راشي 

چي د زړونو خيرات يوسي او د ميني دعا راكړي 
زموږ كلي ته چي داسي يو ملنګ به كله راشي 

چي يو څه پكي هوس وي او ښه ډېر وي پكي شرم  
اخ د دې وړې په سترګو كي دا رنګ به كله راشي 

پكي سوبه چي د سولي پكي ماته چي د جنګ شي 
د دې اوږد جنګ چي خلاف وي داسي جنګ به كله راشي 

تا خو زلفو ته څنډ وركړ له ما لري خو زه بيا هم  
انتظار يم چي بويونه د لونګ به كله راشي 

يادونه:((تاز يوه حشره ده چې د اولاد له زيږېدو سره سمه مري))

 

 

 

*****

 

 

 

ما تاز ليده چې ځان يې ونې پورې ورساوه

 

د زړې ونې نرى ښاخ يې خپل مرګ ځاى وټاکه

 

څو خپل ژوندون ترې زېږېدونکي نوي تاز ته ورکړي

 

په تاز دردونه راغلل

 

د مرګ دردونه د تازه تاز د زېږون دردونه

 

او تازه تاز وزيږيد

 

د زاړه تاز له وجود جوړ نوى تاز والوتلو

 

او د زاړه تاز تش کالبد د ونې ښاخ نه باد را وغورځاوه

 

 

*******

 

 

د مور غښتلى وجود کټ مټ د کوټې د ديواله په څير و

 

د زيږون درد د مرګ تر پولې پورې راوستله

 

خو مرګ د بل ماشوم لپاره بيرته پرېښودله

 

دوه ماشومان د مور د تن

 

 

 

 

 

 

د تکو سرو وينو له منځ څخه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

وتونکو سپينو پيو لوى کړل

 

په کور کې درې اوسېدل

 

دوه يې د ښې روغتيا د ښه وجود څښتن کسان و

 

خو دريم کس، يوه زړه بوډۍ وه

 

وه د ژوندون د زړې ونې په نري ښاخ ناسته

 

د خپل اولاد د الوتلو ننداره يې کړله

 

((دغه دى اوس يې اولاد والوتلو))

 

او باد هم راغى د زړې بوډۍ کالبد يې لاندې پرې اېستلو

ښه راغلی مي په بل شو ي څراغ نه و ي

چي درځم ستا پر ورغوي څراغ نـــه وي

 

هر څراغ ته چي کړم لاس په دې تياره کی

په لاس راشي لاس د روي   څراغ   نه  وي

 

په دې شپه کـــي که  څه   شی چرته   بلېږي

نو هغه هم د چـــازړه وي څـــــراغ نــــه وي

 

هـــغه شــــپه تـــه ډېــــره زيـــــاته رايادېږې

چي په کور کي مي تياره وي څراغ نه وي

 

دروېـــــش کښیني د زاړه زخـــم رڼا تــــه

چي کوم وخت ئې وس د نوي څراغ نه وي