سيد شاه سقيم

ګرانې ! د ځان مي کړه د ښکلي مخ هينداره مي کړه

يوه خوله راکړه په اختيار يم بې اختياره مي کړه .

 

ماشوم زړګى مي د بېلتون په سختو نه دى خبر

ګرانې ! څو شپې رانه خوا بدې شه بيداره مي کړه .

 

ناڅاپه وويې وېل ټپه کې دي نوم څنګه واخلم ؟

خو چې څوک پوه نه شي ليږ پوه مي کړه هوښياره مي کړه .

 

بيا به دي مخ ته کرۍ شپه لکه د بنګو پياله

ناسته يم غرقه ليږ مي ستړې کړه خماره مي کړه .

 

اوس چې مي خيال ته راشې غم دي په سګرېټ غلط کړم

هغه هم خت وو چې به کرکه له نسواره مي کړه

 

سقيمه ! ته وا داسې وخت به کله هم راشي چې

يوه جينۍ راته زارۍ کوي چې ياره مي کړه ؟

له تا څه پټه چې کم دی او که زيات دی

خدايه! غوټه زړه مې غوټ درڅخه مات دی 

 

باوجود د دې چې غوث د زمانې يم

مګر مرچ اغا مې پير خرابات دی 

 

ژوند نو څه دی، خو په خپله سرخوږی دی

او مثال يې ځنډېلی ملاقات دی 

 

ژوند دغه دی، وږې خېټه په پرده کې

بل يې ښه مثال د کونډې روژه مات دی 

 

زما زړه په عبارت کې بې پروا دی 

د وطن په اصطلاح کې درته مات دی

 

دلته زړه له واکه وځي پښې لاړې

تا نيولی په نظر کې مساوات دی 

 

د سکروټو په باران مې فال بيان دی 

په نصيب مې امامت د شوبرات دی 

 

يوه سترګه دې ښکارېږي، ته وا جيم دی

نيم لوڅ مخ دې خياليګرې جلبات دی 

 

زه دې هسې د ياري په نوم قانع يم

کنه چېرې رالېږلی دې سوغات دی؟

 

دا خو غم دی چې موجو يې پر سر يووړم

مګر وزن مې تر تورو غرونو زيات دی 

 

زړه مې ټول له يوه‌ده‌وو کيسو ډک دی

ټکي ټکي دی، پاشلي کلمات دی 

 

ته تېرېږې چې کسوپ پر ځمکه راشي 

وارخطا دې له هيبته کاينات دی 

 

م- لا څه دی؟ پرتوګاښ دی، لاس په ګنډه

او جماع ده، استنجا ده اودس مات دی 

 

شېخ پټکی دی لکه مار تر سر پېچلی

يا له زهرو ډک په خېټه کې را قات دی

 

م - لا ګوره ږيره کت کړي پکې خاندي

بيا به ګورې چې په زړه کې يې پسات دی 

 

د م - لا نوکان په لاره کې پراته دي

خدايزده چېرته خبر شوی په خيرات دی

بې تا وطنه! ويلې کېږم لکه شمه مرمه 

کله له ځان سره خوشحال کله له غمه مرمه 

 

د زړګي سره! ما هم ستا له سترګو ژوند زغملی

د سترګو توره! که دې وويل چې مرمه، مرمه 

 

خدای د جنت کوندري دي خدايزده چا ته قلف ساتلي 

زه خو پر ځمکه د يوې ډوډۍ په تمه مرمه 

 

نظر دې غواړمه کامله دستګير خوشحاله!

د کوه قاف د ښاپېرو غوث اعظمه! مرمه 

 

زه په رڼو سترګو سکروټه زړه داغلی ناست يم

چې ناست يم ښه يم، خو چې پروت يمه يا ځمه مرمه 

 

د خدای بنده يم او غلام يې را نه ساه وباسي

زه يې د ښې ځوانۍ نومونه يادومه مرمه 

 

که ومرم! ته به هم په ډېرو مرګو ډېر ستړی شې 

غاړه مې پرېږده، عزاريله محترمه! مرمه 

 

خوب مې ليده را ګرځېدلی احمدشاه بابا وي 

وايي، لوېدلی بيرغ بېرته ځړومه مرمه

د وطن کلي ښارونه ش- هیدان دي

وطنوال مې ببر سري یتیمان دي

 

بې پروا لکه پسونه ولسونه

او چارواکي، خصي کړي اوچکولان دي 

 

دومره سپک سوم، دومره ولوېدم له پامه

د پنجاب تور ګامېښان راپورې خاندي 

 

هلته ورک په وطنونو دوزخي يم

دلته ژوند ته وا سکروټې دي را لاندې

 

تا تر عرش پورته ماڼۍ ده جوړه کړې

بندګان دې په غيران پسې حيران دي 

 

زه دغومره ډېر له خدايه مرور يم

زړه مې وايي، بېخي مه راځه د باندې

 

زه د ځان پر ګور ولاړه کتیبه یم 

او پر سر مې دي د غم جنډې رپاندې

ګله لېڅې دې د تورې تېغنې پاستي 

ما مدام لکه چړي درپسې ځغاستي 

 

دوه سينې دي د پاچا سکنۍ لوڼې 

لوڅې پوڅې دي د سيند پر غاړه ملاستې 

 

دوه خالونه تور د تيو پر سرونو 

د سخي پر مزار دوه کوترې ناستي 

 

د پرديو غم تر يخو واورو سوړ دی 

جان من! تو خو ازما ستي، که بر ماستي 

 

ما ياران لکه څادر تر ملا تاو کړل

څه خبر ومه چې ومې تړل کراستي 

 

زه پرون درپسې ټوله ورځ لوېدمه

ما بېګا درپسې لمونځ کړی په ناستي 

 

همېشه مې پر ريښو وارونه شوي 

او له ما وي همېشه د تبر لاستي

 

شيخان څه دي د ويدو اصحابو سپي دي 

په جنت کې د سړيو دي ځای‌ناستي 

 

ما دې يوه خبر په ګل بدله نه کړه

ما دې ټول عمر په زړه وړې ناراستې

دا دی اخير مو وږو ونيول د مار سرونه 

موږه د خدای تر کوره وشيندل پر لار سرونه 

 

په خوله درګرده د عربو د خدای نوم اړوي 

يو سل و يو تسپې، پېيلي دي په تار سرونه 

 

اوس دې نور نر شي څوک په ما دې استغفار ووايي

ما چې ليدلي، خوندي نه کړل د خدای پار سرونه 

 

زموږ په جنګ کې هم ترخه خبر په ګل بدلېږي

خو د جومات په دهلېزونو کې هوار سرونه 

 

تاسې به ګورئ چې د اوښ لکۍ له بېخه وځي

اتي به نه وي چا تړلي، په چلتار سرونه 

 

د دين ناوې ته د عربو د پلار ژرنده ګرځي 

او موږ په صف ورته نيولي دي، په وار سرونه 

 

زموږ د خپلې لندې خاورې بوی ګناوې غواړي

موږه به څه د دوی محراب ته ږدو کتار سرونه

 

چې اعلانېږي، يو په بل پسې غدار سرونه 

په دې وطن کې بس همدغه دې د کار سرونه

سلام پرې وايه که رويباره هغې خوا ته ورځې 

بيا ورته وايه لکه خوب داسې يو چا ته ورځې

 

د نجونو ميرې، لکه شمع پر خپل ځان ويلې يې

خوی د پتنګ لرې، سوکه سوکه رڼا ته ورځې 

 

واخله دا زړه مې سلامت درسره غوټه يوسه 

سوکه سوکه ورته راځې، ته به وا غلا ته ورځې 

 

ګرېوان دې ونيسه زما حقه حلاله مچه 

په غېږ منکرې په څه سترګو به الله ته ورځې؟

 

ته مې ستايلې يې په ټولو ادبي حروفو 

ته د کابل شهر ارا يې او پاچا ته ورځې 

 

مسافري مې زړه نری کړي د وطن په لوري

بيا وايم، ‌ښه دی،‌ دا دی ولاړې، هلته چا ته ورځې؟

سلام پرې وايه که رويباره هغې خوا ته ورځې 

بيا ورته وايه لکه خوب داسې يو چا ته ورځې

 

د نجونو ميرې، لکه شمع پر خپل ځان ويلې يې

خوی د پتنګ لرې، سوکه سوکه رڼا ته ورځې 

 

واخله دا زړه مې سلامت درسره غوټه يوسه 

سوکه سوکه ورته راځې، ته به وا غلا ته ورځې 

 

ګرېوان دې ونيسه زما حقه حلاله مچه 

په غېږ منکرې په څه سترګو به الله ته ورځې؟

 

ته مې ستايلې يې په ټولو ادبي حروفو 

ته د کابل شهر ارا يې او پاچا ته ورځې 

 

مسافري مې زړه نری کړي د وطن په لوري

بيا وايم، ‌ښه دی،‌ دا دی ولاړې، هلته چا ته ورځې؟

لكه په سر با ندې چې ولونه د
پټكي تا وېږي
دا سې مې زړه څخه غمونه د
لالي تا وېږي

د پښتنو پېغلو په شا ن چې په
زيا رت طوا ف كړي
څو تا ندې هيلې مې په شپه كې
په زړګي تا ويږي
 
چې تورې زلفې دې په سرو اننګو
تا ورا تاو شي
وا يم ښا مار دى چې په بېړه
تر غمي تا وېږي
 
څو پېغلې هيلې مې د خيا ل په
كعبه دا سې څرخي
لكه له ټپ څخه چې څړيكې د ټپي
تا وېږي
 
شي به د او ښكو له بارا ن سره
برېښنا ژوندون مې
د وربل ورېځ چې په اسما ن دي
دتندي تا وېږي
 
دا سې مې رنګ بد لوی ژوند په
دې ړندو خلكو كښې
لكه له تير څخه د خوني چې
لوګي تا وېږي
 
چې شنې كوترې به ترې هر وخت
په اتڼ تا وېدې
نن له هغه كلي چا پېره تو
غندي تا وېږي
 
د هغې پېغلې چې نسيم يې پر مخ
داغ جوړاوو
اوس د پر ديو كوڅو ګرد يې په
پېكي تا وېږي
 
سقيم ارما ن مې جنكو هيلو كښې
دا سې ښكا ري
لكه په ډله كې د حورو جنتي تا
وېږي
 

ډېط±ظ‡ ظ…ې ظ…ظ‡ ط±ط§ځظ‡ طھط± ط®ظٹط§ ظ„ظ‡
ظ…ط³ط§ ظپط± ظٹظ… ګظ€ظ€ظ€ط±ط§ ظ†ې
ظ¾ظ‡ ظˆظٹظ†ظˆ ط±ظ†ګ طŒط¯ ط¬ظ†ګ ط¯ ع©ظ„ظٹ
ظ…ط§ط²ط¯ظٹګط± ظٹظ… ګظ€ظ€ط±ط§ظ†ې

ع†ې ظٹې ط¨ظ„ط§ظˆې ظ‡ط±ظ‡ ط´ظ¾ظ‡ ظˆېط±ظˆظٹ طھط§
ظ†ط¯ې ظ¾ېط؛ظ€ظ€ظ€ظ„ې
ط²ظ‡ ط¨ط¯ظ‚ط³ظ…طھظ‡ ط¯ظ‡ط؛ظ‡ ع©ظ„ظٹ ګظˆط¯ط± ظٹظ…
ګظ€ظ€ظ€ط±ط§ظ†ې

ظٹظˆط¨طھ ظ…ې ط®ظˆښ ط¯ی ط§ظˆ ظ„ظ‡ ظ†ظˆط±ظˆڅط®ظ‡
ع©ط±ع©ظ‡ ع©ظ€ظˆظ…
ظ¾ظˆ ظ‡ېږظ… ظ†ظ‡ ع†ې ط§ط¨ط±ط§ظ‡ظٹظ… ظٹظ… ع©ظ‡
ط¢ط°ط± ظٹظ… ګظ€ط±ط§ظ†ې

ط¨ېظ„ظ‡ ط®ط¨ط±ظ‡ ط¯ظ‡ ع†ې ط±ظˆط­ ط±ط§طھظ‡ ط³ظ¾ط§
ط±ظ„ی ط¨ظˆظ„ظ€ظ€ې
ط²ظ‡ ط¯ې ط¯ط³ط±ظˆ ظ†ط§ ط²ع©ظˆ ط´ظˆظ†ډظˆ
ظ‚ظ„ظ†ط¯ط± ظٹظ… ګظ€ظ€ط±ط§ظ†ې
 
ظ„ع©ظ‡ ظ„ط³ظ…ظ‡ ط¯ ظ…ط­ط±ظ… ط¯ظ„طھظ‡ ظ…ې ط®ظ„ع©
ظ„ظ…ط§ ظ†ځظٹ
ظ¾ظˆظ‡ېږظ… طھط§ طھظ‡ ط¨ظ‡ ظ„ظˆظ…ړۍ ظˆط±ځ ط¯
ط§ط®طھط± ظٹظ… ګط±ط§ظ†ې

ع©ظ‡ ط¯ې ط³ظ‚ظٹظ… ط´ظˆظ†ډط§ظ† ظ¾ظ‡ ط¨ط±ط®ظ‡ ع©ې
ط±ط§ ظˆط±ط³ېظ€ږظٹ
ط¨ظٹط§ ظ¾ظ‡ ع©ظٹط³ظ‡ ع©ې ط¯ ط¬ظ†طھ ظ†ظ‡ ط¯ ع©ظˆ
ط«ط± ظٹظ… ګظ€ط±ط§ ظ†ې