پير محمد کاروان

میـــنـه مــــــــې ومنـــــه په مینــــــــه مینـــــــه

ستـــــــا پــــر کرکڼه پر مــــــمــــــاڼــــــه سلام

ستا دنـــښـــــــتر پر زلفــــــو زلفـــــــــو سلام

ستا د څـــیـــــــــړۍ پر پاڼه پاڼــــــه ســــــــلام

چې ستــــــا پــــر ســــر ده له کتـــــاره وتــــــې

پر هــــــــاغـــه ستړې ناسته زاڼــــــــه ســــلام

*      *      *

لیـــــک دې څــــــه ډیره موده مخکــې راغی

هــــــی هـــی چـــې زه دځواب تـــاب نـــــه لرم

دخـــیال نـــیـــلــــې مې ګوډ په نیمـــه لارکې

مـــلــــونــــی یـــې پری پښه په رکاب نــه لرم

دشــــعــــــر پــــادشاه ته یې  شاګرد دی یــمه

بې لــــــه تــــا شــــین دشعر کتــاب نــــــه لرم

*      *      *

داســــې خـــــومــه وایه چې هیر دې  ډیر دي

ګرانه پادشاه مې تـــــه یـــــې پیــر مې ته یې

په ویښه هم زما په ســــترګــــــو کــــې یـــــې

دسهار خوب مې یې تــــعبــــیــر مې ته یـــې

دزړه هـــــنــــــداره درپــــــــــــســـې ګــــــرځوم

دهغه ستر نقاش تصــــویر مــــــې تــه یـــــــې

*      *      *

ګــــــــــرانــــه زه ډیـــــر دمیــــــنـــــې وږې یمه

لکه یــــتــــــیـم مــې پر ســــر لاس تــــیـــــروه

ما ســره غــــــرونــــه غرونـــه مــــینــه کــــــوه

زمــــــــــا پـــر زړه دهــــــنــــر لاس تـــــیـــــروه

په تور کــمــــــــر کې هم چې ښکلي ګـــــــورم

پری ښه روښان دجــــــــــوهـــر لاس تیــــــروه

*      *      *

خالي لا ســــــــونــه مې له ستــــورو ډک کړه

چې پری لمنه دسپــــــــــوږمـــې ونـــــیســـــم

ستــــــاونــــې دنګې دعـــــا ګانـــــــې زمــــــا

دښکلا عــــــــــرش ته بـه ځولــــې ونیســـــــم

دا ګیدړ خیال وخـــــتـــــونه برند دي ولــې ؟

لنګه زمــرۍ بـــه تــر لکــــــۍ ونیــــــــســــــم

*      *      *

ته دخـــــــــدای شیـن باغ یې ښامارخونه یې

چــــــــــــې ګنـــــــې تا دلال ثـــــنــــــا ویلـــــــې

زرګـــــــونـــه کــاله تــــا دحــــال پــــــــــه ژبــه

دهـــــــــغـه ستــــر جمـال ثــــنــــا ویـــــلــــــــې

تــــــــــا دبلا ل درنګ پـــه تـــــوري تــــــــوري

دپـــــرښـــــتـــو دخـــــــال ثـــــنـــا ویــــــلـــــــې

*      *      *

ما بــــــــــه سوما ګڼـــې  دخپــــلـــې غیــــــږې

دهـــری شــــــــنــې ونې پـــه ســـــردې قســــم

شـــــــراب شـــــراب به زما شعـــر جـــــوړوې

پر شــــــــــرابـــونو دکــــــوثـــــــر دی قســـــــم

لــــــــــه درده ډکه مـې غــــــزل تــــــوري لــــره

پــــرشــــــــــهیــــد غــــاښ دپیغمبر دې قسم

*      *      *

زه چـــې ماشــــــــــوم وم افسانې مې خوښې

چــــــې ترابــــان بـــــه ګــــــل انــــدامه یو وړه

مــــــــــاوی چې ته به وې قـــــاصد جوړشوی

تـــــــــابـــــــه خـــــبــــــــره تـــــر بـهرامه  یووړه

په دریم ګــــــــــام کې به شــول ښکیل ترابان

کــــــــــه دا ولجــــــه بـــه یې دوه ګامه یو وړه

*      *      *

ته خـــــــــــو اوس هم له شنو خوبونو ډک یې

په خـــــــــــوب کې ډیر زیــړي ګلان رالیـــــږه

دګلابـــــــــونـو په رنګونــو کــــــې رنــــــــګ

هــــا ســـــــــــور وزري بـــلبــــــلان رالــــیــــږه

یـــه دسنــــــدرو مرستـــــنـــــد ویـه زمــــــــــا

دغـــزلـــــونـــــــــو غـــــزالان رالــــــــــــــیـــــږه

*      *      *

لــــه مــــــــــــانـــــــه ښکلیو تښتولی زړګـــی

څــــه چــې راپـــــــــــاتې وه ســـندرو وخــــوړ

یوڅه شین رنګ شـــــوتاته لیک پری لیکم

څه هم داوښــــکو مــرغــــــــــلــــرو وخـــــــوړ

دسـر ښـــیښـــه کـې چـــې شو ګــــــــــل دفکر

ویــنــو تــه تـــــــــــږو پـــــه ډبــــــرو وخـــــــوړ

*      *      *

یو څــــــــــو خیالـونــــه نــوي لـــــوزي لــــــرم

ځان سو ځــــــــــوم خــو دغـــــزل اور غــــواړم

منـــــم هـــــوسیـــــــــــــو دې ګــیـــــلې راوړي

داګلالۍ قافــیې پــــــــــــه پــــــور غـــــــواړم

دژوند دریــاب لـرم څـــه مــــــــــــــړه خونه یم

دڅـــپو ژبــــــه وایــم شـــــــور غـــــــــــــــــواړم

*      *      *

ان تـــــــــــرســـهـاره دې غـــــم ویښ ساتي ما

شپــــــــــه روڼوم  تاته شپیــــــلــۍ غــــــوږوم

دنــــــــــاصر باغ دشهیدانو تــــــرڅـــــنـــــګ

دهدیــــــــــرې شاتـــه شپــــیـــــلــۍ غـــــــږوم

ستا د شهیــــــــــد شپـــونــــــکي ویر نه وایم

د"پسرلي مـــــــاتـــه شپیــلــۍ" غــــــــــږوم*

*      *      *

ستــا درڼــــــو چــــــیــــنـــــو دتـــنـــــدې مینه

بــــــــــس د"درویش" په ترانـو مــــــاتــــــوم*

"پیـــکـــــار" اشنا یې له سپین غره راوړي*

خــــمــــــار دبنګ په پیمـــانـــــو مـــاتــــــــوم

له ولولــــــــــو ډکه هــوســــــۍ تــــــلوســــــه

د "غضنفر" پــــــــــه افسـانـــو مــــاتــــــــوم*

*      *      *

تــــــــــه واچې ستا دسیلۍ شغ پــــه کـې دی

د "کلیــــــــــوال" مستــــــــې سنــدرې اورم*

د" شاســــــــــعود" په پادشهۍ کې ګرځــم*

نغمې د"مستـــــــــــــې قــــلـنــــــدرې" اورم*

چا زهر هم دخندا جـــــــــــــام کــــې راکــــــړل

له چا ترخې ترخــــــــې خـــــــــــــبــــــــرې اورم

*      *      *

په ویښه وینـم لکه خـــــوب ښــــــــــــــاپیرۍ

پر مایـــې زیــــــــری دغـــــزل کـــــــــــــړی دی

دچا اواز لــــــــــکــه دشـــــاتــــــــو خــــــــوږو

خدایــــــــــږو په مــاخویې څه چـل کــړی دی

وی : ته خبـرې کــــــــــوه چوپ یـې ولـــــــې ؟

کاروانه چیرې دې مـــــــــــــزل کــــــــــړی ده ؟

*      *      *

یوه شاعره هم په خوب کــــــــــې راځـــــــــي*

سوریې کمیس وي دالوان اغــــــــــو ستــــی

شــــــنــــه یې لستو ڼي لکه ستــــا بنفشـــــې

اوسپـــــیـــن پرتوګ یې وي دسان اغوستی

ته یې راشیــــــــــن په تورو سترګو کـــې وې

موسکی نظر یــــــــــې وي ایمان اغوستــــی

*      *      *

کله چې وخــــــــانــدي رښتـــیـا وایـــــــمــــــه

غونډیۍ غونــــــــــډۍ شي ارغـــوان ګلــونه

روښــــــــــان تندی لـــــــري دلمــــر دذاتــــــــه

شنې رزغــــــــــونې کاندي باران ګلــــــونــــه

شرنګ دپایزیــــــــــب یې وي قدم په قــــــدم

ورپــــــــــیې وروستــو وي روان ګلــــــونـــــه

*      *      *

خــــــــــوږه خوږه دڅپــو ژبـــــــــــه وایـــــــــــې

په غــــــــــــورځنګو لـــکه دریاب روانــــــــــه

لکه ټپــه پــــــــــه ســـــاز کې تــــــاوه راتــاوه

ســــــــــــــــــره دډول او دریــــــــاب روانـــــــــه

پــــــر بــــــــــــــــد رنـــــګیــو بــه یرغل راولي

لــــــــــکه دښکلـــــــــي انــــقـــــلاب روانــــــه

*      *      *

رانــــــــــه وي شمـــع لګیــدلــــــې پـــــاتـــــې

په شومــــــــــه دم کې شم له خوبـه راویـــــښ

دخوشحــــــالې اوښکې مې سترګـوکې وي

په ښکلي غــــــــــم کې شم له خوبـه راویـــښ

غزل غــــــــــزل  شمه نغــمـه نغــــمـــــه شـــــــم

ویــــــــــده قلم کې شـم له خــوبــــه راویــــــښ

*      *      *

شــــــــــمــعې ته ګوره خوپه سترګو کې مــې

دتللي خـــــــوب یوستړی سیوری ناست وي

شمع قــــــــــلم شـــــــي اوخبـــــــــرې کـــــــوی

پرسریې شیــــــــــن دغزل توری نـاســـت وي

شمع نښتر شي ، شمـــــــــــع وغــــــځیــــــږي

پرې سور وزری غـوندې ستوری ناست وي

*      *      *

رانژدی زړه ته تر لیــــــــــلا نــــه ډیـــــریـــــــې

دالری نه ده چــــې مجــــــــــنون دی نه شــــــم

خــــــــــــــدای مـې دې ګل ستــــا دلمنې لري

دچا په ســــــــــترګو کې زرغون دې نـه شــــم

چې مې له څانــــــــــګې زر شهبازه جوړشـي

شم دې ادا نه چې ســــــــــتا زیتون دې نه شم

*      *      *

زه به په کــــــلــــي کې کـــوکــــــنــــــار وکــرم

چې ستامــــــــــچۍ راشــــــــي ګلـونه یوسي

اوکه پر کــــــــــلــي ږلـــــــــــــــۍووریــــــــــده

نوهسې نه چې تــــــــــش څانګو نه یـــوســـي

خدای مهربان دیګونــــــدې شات شي آشنا

زمــــــــــاله غزل نه دې لفظونه یــــــوســــــــي

*      *      *

چــــــــــې ستا له غیږی یې ګـــــلــونـــه راوړل

مـــیـــنـــــه د هغې څانـــــګــې اوروه کنــــــه؟

هسې پــــــــــه خپلــــــوکـې خبــــــــره کـــــــوو

سپینه خولګـــــــــۍ مې باندی پور وه کنه؟

ته په ایمان،د شپـــــونکې ورور شپیلۍ یې

دا سرافیل د شپیــلــــــــــۍ ځــورو ه کنــــــه؟

*      *      *

رانــــه خـــــــــبـره اخــــوا دې خواشي لــــــــــږ

ګرانـه چــې تـــــــــــــیـــــرې خاطرې دې ګورم

زه چې مرغان اورم چـــــــــــې ونـــــې ویــــنــم

ترپاڼــــــــــوډیرې خـــــــاطــــرې دې ګـــــــورم

هیر به مې ډیــــــــــر وي  دومره ډیرهم نه دي

رایادې  ، هــــــــــیرې خــاطــــرې دې ګــــورم

*      *      *

دپـــیښــور ګـــــرمــــــې بـــــه ســــــــــوی ومه

خــــــــــوتـــرنــــــم دې دبــاران را پــــــه یــــــاد

دومـره ښــــــاغــــــلې  دبیلتون هم نــــــــــه وم

تاکړی په سترګــو کــــې یــــــــــاران راپه یاد

ډوب لا پــــــــــه وچو کتـــابـــو کـــــې نــــه یم

اوښکې لا پــــــــــیژنم ګریـوان را پـــه یــــــاد

*      *      *

بـــــــــیـا پسرلی درغـــځـــــــوي لاســـــونـــــه

بــیــــــــا دپښو یبـــــلو  بنفشو مــوســـــم دی

ډک دشبــــــــــنم کنـــــــډول  پـــرسـر دغاټول

توره بلبـــلــه دنــــــــــشـــــــو مــــــوســـــــم دی

بــــرګـــــې رمــــې کــــــــــوي تکمیل دښکلا

وچې شپیــــلۍ دشنو ورشــــــــــو موسم دې

*      *      *

غــــــــــواړمه دوې لسیزې  شــاتــــه لاړ شـــم

ستا دزلــــــــــمي غرڅــــــه کیســـه راواخــلـم

پری کرونـــــــــــــــدی  دزړونــــــــــو وکــــرمه

په لپــــو  لپــــو  تــــــــــــــلوســــــــه راواخــلـم

داغ دبــــــاروتــــو  شته د ذوق  پـــرلــــــــــمن

اوس به دمښکو ګـــــلـــــکاســـه راواخـــــلـم

*      *      *

ها تــــــــــورکمر  پرسر یې سپینه سپـوږمۍ

لکه ډولــــــــــۍ چې پـــر تـــور اس تـــیـروي

دي په رګ رګ کـــــــې یېسپین توري راشنه

هــــــــــره شپه کومې تـــه المــــاس تــیـــروي

ته وا چې  ســــــــــر یې  پــــر اسمـان  لګیـږي

دسحر لمر یې پـــــــر ســر لاس تـیـــــــــــروي

*      *      *

همــــــــــاغه دی ! هغه غرڅه اوس هـم ویــنـم

دهاغــــه تــــــــــور کمــــــر پــــــرســرولاړ دی

ښکر دالماسو یــــــــــې سپوږمـۍ تــه رسـي

ستــــرګو کې ستوري لــــــــــکه لمر ولاړدی

دیوه پردي یر غل څـرپـی یـې واوریـــــــــــــد

څک څــک،غوږ غوږ،خنجرخنجر ولاړ دی

*      *      *

غرڅه نــــــــــشه  ،غرڅــه دمـــیـو ډکــــــــــــې

څو تنکۍ څــــــــــانګې دسومـا خـــــوړلــــې

غرڅه دشنه ځنګلــــــــــه مــجنـــون وګـــــڼـئ

غرڅه دی « څـڼـې دلیــــــــــلا » خـــــوړلـي*

څــــــــنــګه غلام شي په ګل څانـګوکـې یـې

قلمي ګــــــــــوتـــــې دبــــــــــادشــا خــــوړلـې

*      *      *

غــــــــــرڅه پریږده  په جنوبي  ځنکل کـــــــې

دشــــــــــمال خواته دشمال ســـــــــــره ځــــــــم

دبرګ وزرو الــــــــــو تکــــــو پــــــــــــر ســـــر

لــــــــــه یوه زرین مارغه  دخیال سره ځــــــــــم

دلـــــــــمر په رنګ ، رنک سره دانه دبـــاران

خورم پــــــــــه ټالۍ کې زرغون ټال ســره ځم

*      *      *

لـــه سپـــــیـــــن سالنګ نه یې لمر ټول ونیو

لــــه روس نــــــــــه دومره الو تکې راغلــــــې

کــــوچ پـــکې نشــــــــــته خوله اور نه ډکـــې

ګــــورئ داوسپنېــــــــــغړکې راغـــــــلـــــــــې

دمــــه یې وکــــــــــړه دبا ګـــرام پـــــــــر ډګـــر

داپــــه لټــــــــــون دکومې ورکــې راغـلـه ؟ !

*      *      *

یــــو څــــــو شیــــــــن سترګو نا اشنــا وګـړو

پـــه برګ وزرو کې بـــنــــزیــــن واچــــــــــــول

پــــر ځـــــــــــای دزړونو یې په لاس دشیطان

سیــــنو کې تــــــــــور کاڼي  دکین واچــــــول

داور بـــمونــــــــــه یې دلــــــــپــــــــــــو لاســـو

پر دعـــــا ګانــــــــــو پـــــــــــر امیــــن واچــول

*      *      *

دا بـــــرګ وزرې پــــــــــــه دوره راوتـــــــــــــې

زمـــــوږ دکلي پر ســـر اور تــــــــویــــــــــــوي

دا ظــــــالمان پر ځیکر ولي زلــــــــــمیــــــان

له ځـــــوان زړونــــــو نــــه یې زور تویـــــــوي

پر سپینو لیــــچو یې ســــــــــرپـــــه ونــه کړه

تریـــــنه دشنو بنــــــــــګړیو شور تـــــویـــوي 

*      *      *

راغـــــلې دوږو  شاهــــــــــینـــانو پــــــه شـان

سپینــــو کوترو نه یـــــې بــــــــــام اخــــستـی

په مــــازدیګر کې یې چــــــــــړې دي ښــخـې

زمـــوږ له کلي یې ماښــــــــــام اخــــستـــــــی

بـــس په زخمونو یې نما نځلــــــــــي یـومونږ

رانــــه یې ګــــــــــرد ســـــره آرام اخیـــــــستـې

*      *      *

هــــغــــــه ده درومي دځنــــګل پــــــــــر لـــور

چې ځــــــــــوان غرڅه رانه  عدم ته یو ســــــي

کبــــــــــاب یې وخوري له شــــرابـــــو ســـــره

ښکر دالــــــــــما سو یې موزیم ته یــــوســـي

له مســـــــتو سترګو نه یې رنګ دغورځنګ

دمرګ دتـــــــــورې شپی تورتم ته یــــوســـي

*      *      *

غـــــــــرڅه سـری سترګې پــــاریـــــدلی ولاړ

تر پښــــــــــوزنځیر د« لیلا څـڼـې » را تاو*

هلته ملا مــــــــــاتې سوما هـــــــم ویـــــنمـــه

تر مــــــــــلایې سری دوریښم کــڼـــــې راتـاو

دماتې څــــــــانګې لاس یې غاړه کې پـروت

تری سورځــــنـــډی سپینې مشکوڼې راتـاو

*      *      *

دبـــــــــــــرګ  وزرو الــــــــــــو تـــکــــــــو وزر

دشنو نښــــــــــترو  پر ســـــــــــرونــــو لګــــي

یو سیل د سرې اوسپــــنــــــې  غشي  راځــي

دتور کـــــــــمر په ټـــټـــــرونـــــو لـــــــــــګـــي

آه دغرڅه دپــــښـــتـــې خرپ مې واوریـــــــد

بــــلــــــې لمبې یې په ښـــکرونـــــــــو لـــګـي

*      *      *

غـــــــــرڅه له ډیره درده کـــــړیــــکه وکـــــــړه

درزونـــــــــه وکـــــــــــــــــړل  دکــمر ډبـــــــــرو

دځوان غرڅـــــــــه کړیکو ته ټینګې نه شوې

مـــــــنـــډه اخیستــې ده لــــــــښــــــکر ډبـــرو

ژور ګــــــــــــــړنــګ  لـــه ازانـــګو نه ډک دی

راپنـــځولـــــــــی  دی مــــحشـــــــــــر ډبـــــرو

*      *      *

غــــــــــرڅه دمستې ځوانۍ  درد اخیستـــــی

کله په پـــــښـــــو کله  په ســـــر ګــــــــډیــــږي

په ګډیدونکي  نــــظــــــر  هـر څـــــــه  ګــوري

ونې ګـــــــډیـــــــږي اوکــــــــــمـــر ګــــډیـــږي

پر سر یې بیــــــــــا دبــــلا سیـــــــوری راغــی

چــــــــــې یـــې داوسپنــــــې وزر ګــــــــډیـږي

*      *      *

شــــــــــو نابـــبـــره بـــــــرګ وزرو تـه  ځــــیـــر

داله آســـــــــمان  څنګه پـړانګان  وریـږي؟ !

پری زنځیرونــــــــــه راشیوه شین ستـرګــــي

ته وا کـــړۍ کـــــــــــــــــــړۍ  مــــاران وریــږي

خدایه !  ورولیږه لــــه غــــــیــــبــه درمـــــــان

جهان دردونه یـــې پــــر ځـــان وریـــــــــــــږ ي

*      *      *

دشنـــــه ځــــــنګله په هغه لــری خــــــوکـــــې

ماته دبر کـــــــلـــي شپـــــــونکــــې ښـــکاري

ټوپــــــــــک په نښه او دپړانګ  په څــــوکې

داسی پــــــــــه بریدلکه زمــــــری ښـــــکاري

ګوره شین ســــــــــترګونه به ښکارخطا کړي

زړه دتورسترګي کــــــــــې غورځی ښــکاري

*      *      *

هـــــــه هـــه غورځي  له ډیــــــره درده کــــــوي

له مـــلـــخــــي ټوپـک  یـــــې اور وریــــــــږي

ها سپین زنـــــــــځیر  په سرو ګولــیو ولـــي

پر هغو شنو ستــــــــــرګو هم تور وریــــــــږي

په ترپ داوسپنې پړانـــــــــګان تښــتـــــــــي

او پر زخمي غرڅه ټـــــــــکــــــــــور وریـــــږي

*      *      *

غــــــــــر څه پرکاڼو باندې خـــولـــه ښخه کړه

په مـــــــــو ملایي پسې کمر څــــــیــــــــر وي

غـــــــــر څه د ځـــــوان ولي  اروا  وبـــــــــولئ

په ښـــــکـــــر د تور کــــــمــــــر ټـــټر څیـر وي

ته وا ، علــــــــــې په ځــلـــیدونـــــــکې تــوره

دیوه تور کـــــــــافـــر ځـــــــــیـــــــګر ځــیروي

*      *      *

له تــــــــــور کمر نه شنه لښــــتــي روان شول

درومــــــــــي دکلي تر ګــــو دره رســـــــــــــــي

په دی اوبــــــــــو کې مـــمــلایي ده ګــــــــــډه

دژوبـــــــــلو ژڼــــــــــــــو تـــر پر هــــــــره رسي

ټـــکور ټــــــــــــکور ژڼـــي  پیا تورې په لاس

ځـــــــي دجـــــــنـــــــــګونو تر ډګـــــــــره رسي

*      *      *

دشــــعـــــــــــر با دشا ه ستا حماسي افسانې

تــر حقیقت نـــــــــه هم  ځـــــــــــــــــلانده وینم

تــــر شعر نه شنـــــــــې ونې دې بُوری مه شه

دزړه دعـــا په وینو تــــــــــانده ویــــــــــنــــــــم

تل دې ســـــپوږمۍ ستا دنــــــــــښترو پرسر

دنور پـــه تار کې اویـــــــــــزانــــــــــــــده وینم

*      *      *

دتـــــــــــورو لــــــــــړو پــــــــه خلوت کې غلی

په شـــنه چـــــــــمن کې لکه پـــــیر ناست یې

یــــــــــار ! دسهـــــار دخــوب کاروان یې زما

دیــــوه رنـــــــــګین غوندې  تعبیر ناست یې

زر ښــــــاپیــرۍ مــــــــــې دزړه تخت ګرځوي

پکې بـــادشـــــــاه پکې وزیــــــــــر ناست یې

*      *      *

ته دشعرونو شین هـــــــمــځولی زمــــــــــــــا

دســــــــور وزرو بلــــــــبـــــــــلانو کتــــــــــاب

ستاله ګـلونـــــو نـــــه مې رنــــــــــــګ راوړی

وږمې تری خیـــــــــــژي ستا دلیک  دځواب

لادې بل باب تـــــــــه رسیـــــــــــــــدلې نه دی

کاروان طا لب طالــــــــــــب  دمینـــــې دباب

په نښه شوي :

دښایسته غزل بون  محد صدیق پسرلی دغزلونه مجموعه ماته شپیلۍ .

پیاوړی شاعر  درویش درانې ، زلمې   نازک خیال شار عبدالله  پیکار ، پیاوړی کیسه لیکونکې  اسدالله غضنفر ، دمستو شعرونو شاعر کلیوال خټک ، ددری ګوټیزې دایرې شاعر شاه سعود ، یوه افغانه سندر ماره  چې خوراواز یې افغانستان رایادوي ، زما ایډیال شاعره چې په انساني څیرو کی مې نه ده لیدلې ، چې دبوی ښکلې اروایې زما دتصویر په ورکه جزیره کې اوسیږي چې حضور یې وخت  په وخت په شعرونو کې احسا سوم  دلیلا څڼې  زمونږ په غرونو او ځنګلونو کې یو ډول ځنځیري واښه دي چی اوبدل شوو کو څیو ته ورته دي . 

ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې

پرسردې تاو ود هراتۍ تورد لونګې، د کندهار زلیمه *

په کې غونچه غونچه ټومبلي تور لشي اوزرین رنګي غنم

لشې لشې باڼه دې نېغ وو، شمله دارزلیمه

اسماني آ س دې تر پښو لاندې مستانه روان و

په شرنګا شرنګ لکه موزونه ترانه روان و

پر مخ روان لکه روانه زما نه روان و

قدم قدم یې ودسرداستا دانو استاد

ته وا چې نال نال یې چا جوړو له تیشې د فرهاد

ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې

دغه دزیړې زرغونې تر پلو شو لاندې شنه غرونه وینې!

زرین وزري طاووسان دې استقبال ته ولاړ

دغه د سر د شفق په شال پټې رڼې ویالې روانې ګورې!

درته وریښمینې څڼې بیا دي ښاپیر یو خورې

ته به راځې ته مې په خوب لیدلې

ولې به نه راځې ، نو خود به راځې

چې یې ستا نوم زموږ پرټنډوټک وهلی و په شلو میخو

تر تو رولاندې مو په پرې سرونو ستا په خاطر

شهیدانه رقصونه ډیر کړي دي

د خپلو وینو پر څادرمو ستا په نوم ، نفلو نه ډیرکړي دي

زموږ د پیغلو پیغلو خویندو دسینو په غو څولو باندې

د ۍالمانو قصابانو چړې ډیرې پڅې

راځه راځه دزړو نوبټ کې مو نینې دي د پولادو پخې

بو.ن یې واخلې تېرې داړې شي د مرګ ورته له وېرې پڅې

ته به راځې، ته مې په خوب لیدلې

تر تا قربان، دصوفیانه نظام منصور سرداره

للمي غاټول ته پر خې پرخې، پسته ور، بارانه

رنځور وزړونو ته اناره دانګور سرادره

ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې

په خامو پیوها لمدې چړې ړندې دي ړندې

هغه په تاندو وینو سرې تورې نن زنګ خوړلې

خبربه نه یې چې مغرورې قرعوني ککرې

ددریابي قهر زرین غوندې نهنک خوړلې

ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې

د سخې جان سپینو کو ترو درته لویه سلامي نیولې

تر تا جار یږي خوایې ستا غوندې زلمې نیولې

او ښکو تا بیا د جوړو لو ستاو تاج ته د غمي نیولې

کر کې ځپلي یو د سختې مینې ډیر تږي یو

یه تر الما سو ځلیدونکیه او څپانده روده

په غورځنګو نو شه په تور کمر کې لاره باسه

زموږ د بخت پاچا راځه پڼې دې مه وبا سه

ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې

پر سردې تاو د هراتۍ توره لونګۍ، د کندهار رزلمیه !

په کې غونچه غونچه ټومبلي تورلشي اوزرین رنګې غنم

لشې لشې باڼه دې نیغ ووشمله دارزلیمه

ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې

ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې

۱۹/ ۱۰ / ۹۸ پیښور ناصرباغ نوې کمپ

یو شاعر وژنمه یو قتل کوم

ورځم د ژوند د جریدې پر سپینې ټنډې باندې

د خو نړي قاتل عنوان لګوم

یو داسې تور مې پر خپل دین او پرایمان لګوم

چې په ژوندون کې مې څوک نوم وا نخلي

زه که شیدې شمه که شات شمه که قنداو نبات

چې د ښار ښکلي مې په ژبو لکه زهر او ذقوم وانخلي

په هغو کلکو تکو سپینو اطلسي رسیو ملاتړمه

راکوزول چې پرې شین سترګي هوا بازله هوا

زموږ د کلي پرسم منځ باندې خرواربمونه

ځم نه ودریږم ملا تړلی د غره سرته خیژم

له هغې شنې پرښې رابا سمه روسی توغندی

چې مې د ښکلي کلیوال شپونکي دزړه په تودو وینو سور دی

هغه شپونکی چې په شپیلۍ کې به یې ژبه د څپو ګډ یده

چې په سندرو میوندۍ کې یې ملا له د ټپو ګډیده

هغه شپونکی چې یې د ستورو غوندې وري درلودل

هغه شپونکې چې یکه زارته یې سپوږمۍ د تور وشپو ګډیده

هغه دده په وینو سور هغه روسی توغندی

د کلي پښ ته راوړم

چې ترینه دروند او تیره تبر جوړکړي

په شکرانه کې یودوه درې منه غنم ورکوم

له ابرهیم نه په بخښنې هسې نه چې پرې بتان ما توم

په دې تیره په دې درانه تبر مې ځان وژنم

اد کې مورې لاس مې مه نیسه ځان نه وژنم کاروان وژنم

هغه کاروان چې همدا ستا زوی یې له کاره وایست

په جادوګر عشق یې د عقل له مداره وایست

هغه کاروان چې له چنار سره یې زړه پیوندکړ

چې له چناره سره څانګې څانګې و غځیده

چې د چنار پاڼې یې ژبې کړې پرې و غږیده

چنار اخستې د برکلي له شپانه نه په زکات سندرې

سپینو اوبو کې به یې خامخاوي څښلې اوښکې

د کومې بورې کومې ورارې هوسۍ

خو ما د ټولو ښواوبدو سره

چنار د لرې کلي جانان ته کړو په مینه اهداء

خو جانان و نه ما نه

وې دې خبرو کې خبرې شته سندرې نه شته

خوند د باروتو په کې ډیردی او شکرې نه شته

پر هغه کلکو تکو سپینو اطلسي رسیو ملاتړمه

راکوزول چې پرې شین سترګو هوا باز له هوا

زمونږ د کلي پر سم منځ باندې خرو اربمونه

له توغندي جوړ په درانه او په تیره تبر چنارغوڅوم

پریږدئ چې غرونه غرونه ړنګ شي او چې خرپ یې واوري

دې زوروریې د ښایست پرکروندې باندې وسیوری کړی

پریږدئ جانان مې چې اوس لمر ووینې زیړه زرغونه وویني

پردی چنار څه کوي خپله جامه شنه وویني

ورځم د برکلي کنډو ته د شپونکي شهید له قبر ځنې

څوګر دي کا ڼي په ځولۍ کې راوړم

پردي دې نه ویریږي ، سترګوته دې لاس نه نیسئ ، نه یې ولم

زه پرې د خپلې نازولې او شاعرې شپې تندی ماتوم

نن مې لاسونه سره دي سترګې مې سرې

چې شومه دم شي شپه پخه شي او ویده شي خلک

هغه شاعره ښاپیرۍ که چیرته راشي د الهام له ښیښې

اسم آعظم به یې په پیڅکه د سالو وتړم

سلام یې نه اخلمه مخ به ورنه واړومه

له ډیره قهره به غاښونه ورته و چیچمه

ورته به ووایم ورځه په مخ دې زیړ ګلونه

وینې مې نه چې مې لاسونه سره دي، سترګې مې دي وینې وینې

ګوره کنځادرته کومه او له سرنه دې د ستورو ډک د سمال غور ځوم

بیا به آسمان ته په دې توره شپه کې څنګه خیژې !

اخر افغان یمه پرعزم باندې ټینګ ولاړیم

بس دی پر ما د جادوګر حسن منتر مه وایه

یو شاعروژنمه یو قتل کوم

یوه غوغا جوړوم  شورجوړوم

خپلو سندروته پیغور جوړوم

لاس چې رانه وړې ګنې لاس دې په خنجر وهمه

زه مې په خپل زړه کې خنجر ښخوم

کوم وږي سپي ته مې دازړه غور ځوم

تر هغه سپي ښایست نه سپی ښه دی

چې مې دالعل کړو، ورپه غاړه وې په دې کوتي لعل زه څه کوم؟

وئ ! دامې چې په جادوګرو لاسولاس ونیوه؟ !

چا سندر مارې مې په زړه کې په کټ کټ وخندل

۱۹۹۷/ ۱۲ / ۲۲ پیښور ، ناصر باغ

راځه دواړه د ښکلا پر سفر ووځو

له خپل کلي نه به لرې ولاړ شو

په یوه ځای ، په یوه آواز ، په یوه اندازه به

لکه غبر ګې او خوږې سندرې ولاړشو

دژوندون داوښ مهار به

دواړه ونسیو په ګډه

راځه ولیږدو په کډه

باردستو رو دسپوږمیو

دسندرو چندڼ بو یوا و دزېړو زرغونوبه

سره وتړودلمر په زري مراندو

دژوندون داوښ پر شابه یې بار کاندو

خامخا که په پیچومي کې پښه نیسي

ته یې ووهه د ګل په لښتو تاندو

*           *           *

د سلګیو پر کږ لېچ به

لکه سپینې اوښکې واوړو

د خندا  په خانقا کې،

 به دلوی صوفي له زړه نه                                     

 په ګدا لکه د مینې اوښکې واوړو

چې یې لمر پر تېرد څو که لګیدلی

هاغه اوږ کنډو خووینې!

د کنډو په غیږ کې تویې

د لمر څاڅکي څا څکي وینې

مخامخ به یوه او بل ته

د کنډو په سرکې کېنو

یکه زار به راته وایې

زه به سر دټپې واخلم

ته یې بله مسره وایه

ورپسې چې غاړه تاوکړم

ته یې هم راسره وایه

ته به ښه یسته سوال شې

زه به ستا د سوال ځواب شم

دطاووس بڼکه ته شه

زه به غېږه د کتاب شم

ته به داسې رانه پوښتې

راته وایه چې ژوند څه دی

زه به داسې درته وایم

چې ژوندلو یه کرونده ده

پرې کرلي چالونګ دي

چا ګلاب دي او چا بنګ دي

او چا ګډدازغولودی

چاته خوږ لکه لومړۍ بوسه دناوې

چاته خپل ژوند د پردۍ ناوې په شان دی

شوې یې سترګې پسې سپینې

خو ده پټ مخ په پلو دی

ته خبره یې که نه یې

زه او ته دواړه شپانه یو

تورې سپینې رمې پیایو

د شيبو او د ګړیو

راځه پټ شو په شړیو

راځه څلمو پر لیمڅیو

خدای دې وکړي چې ټول مات شي

یر دې ږدمه پر بنګړیو

*           *           *

ګوره دادې هم هېرنه شي

د کفنواو بدل زده کړه

له ځیږو ځیږو وژغنو

له پستو پستو وړیو

وئ ډارنې ته خو پاڼې غوندې رپې

مر ګ خو بازنه دی چې زاڼې غوندې رپې

مه ډاریږه زه په زړه در سره نیم کړم

څنګه موسکه شوې او برندې راته ګورې !

هو پو هیږمه دژوندله ډیرې تندې راته ګورې

هسې ټوکه مې کوله

تا ته چاوې چې ډارنې

ها، دی لاره کې مرګ ناست دی

تر ې نه وباسه څرمنې

ته داغشي در سره کړه

زه لینده غاښکي په غاښکي سمومه

دژوندون د تاک په سرکې

هغه واښکې سمومه

چې په میو یې طاووس غوندې رنګینې

زما او ستا دژوند شیبې شې

*           *           *

د شپو ورځوپربرګۍ رمه دې پام دی؟!

ددې لارې په کږ لېچ کې

راته ښکاري چې ناست بودی

یا کیدای شي وږي پړانګ جوړ کړی څودی

ته به غشي راکوې زه به یې بولم

که مې وویستو د مه به کوم غیږی کې دې څملم

دژوندون د جنت حورې غشی راکړه

شابه شابه  د نر لورې غشی راکړه

ها تېره لکه د تورې غشی راکړه

ورته ګوره پر تندي باندې یې ولم

شیبه پس به ګورې غېږکې دې څملم

ورته غوږ شه چې یې خرپ دې تندي واورې

په خدای خرپ بې داسې خوند کړي

لکه تا نه کله کله

چې په ټنده کې خوله واخلم

*           *           *

افسانې غوندې به یو بل

مخ په وړاندې سره بیا یو

سره لاس تر غاړې دواړه

د ښکلا رمې به پیایو

چې په ګوته کې ژوندی مې

داغمی د سلیمان وي

لاس یې خلاص توره ی آزاده

که لښکر لښکر د یوان وي

چې مې خدای په زړه کې ناست وي

چې تر څنګه مې جانان وي

که ځنګل ځنګل ماران وي

لکه غرونه راروان وي

ښاماران وي ښاماران وي

پرښتې د خیال راکړی

د هنر اسم آعظم دی

خدای راکړی یو قلم دی

چې راښکلي پکې ناست دي

په زرګونو تېره غشي

په یوه ګوزار به ووځي

د هر مار ښامار له تشي

که د غشو له شغا نه

د هوسۍ غوندې ویریږي

ورته ګوره ټول ماران به

درته داسې واړه کاندم

لکه ستا د غچۍ ګوتې

پوره هم نه نیمه برخه

که لاوي دې زړه کې رخه

بس واړه واړه چینجي به

دوریښمو ترې نه جوړ کړم

تر ویښمینو پستو لاندې یې مړه کړه

چې تود زړه دې باندې سوړ کړم

د شفق خمٌ کې یې رنګ کړه

سپین ټوکر دژوندانه پرې

سور چکن غاټول غاټول کړه

دراڼه اخوالږوراخوا

د سره لمر مخکې ولاړ یم

په هر څاڅکي د باران کې

زهر جنې وړنګې مینځم

ته ولاړه د ګلونو پرل غونډیو

لکه سېل د طاووسانو

لکه زیړه زرغونه یې

یمع ستا ددیدن تږی

راته ګرانې اوبه نه دي

ته یې غېږې ته ځولۍ کړه

د ګلپاڼوورګوزاره

په ګډا ګډایې یووړې

چا ویل چې زما طبعه

بس روانې اوبه نه دي

راځه لرې لرې ولاړ شو

نا آشنا وطن ته لرې

راخورې چې کړي پر سرمو

ښاپیرۍ د خوب وزرې

یوه ورکه جزیره به

د ښکلا چیرته پیدا کړو

که ا میل ددنګې غاړې

دې خطا کې رانه پر ې شي

که یې ګوتو کې تش تارهم

رانه ښه ذرې ذرې شي

که به ټولې مر غلرې

ترې خورې شي ترې خورې شي

راته وایې به سندرې

ټولو م به مر غلرې

چې خوږه به راته خاندې؟

که منت به پر ما کاندې؟

پرښتې د آبدیت به

یو نا څا په راپیذاشي

او پر تویو مر غلرو

به یوه دم خوره ځلا شي

دواړه لاس به ستا له غاړې

د امېل پر ځای راتاو کړم

په روان تخت کې به درومو

دیدارپیالې به مو شومو

پیښور ۱۹۹۷

د شهید آشنا دسمال مې

ملا وستنی دی له ملانه

شیبه وړاندې یم راغلی

له درنې لویې غزانه

ازانګه دګړنګ ژبه

شنه د تورو له خرپانه

په خورجین کې مې راوړی

هغه سر له اژدها نه

چې یتیم یې شو کولی

و، له څانګې د موسکا نه

*   *    *

د څپلۍ غربې مې پرې دي

پښې مې ډکې له ! غزو دي

په ټټر کې مې راوړي

مات سرونه د نیزودي

د کاروان او ښان مې ستړي

شهیدان مې پرې راوړي

مشالونه مې د شپودي

دا په وینو سره سر ګړي

*   *    *

ته دې غبرګ غوږونه وخورې

دانارې مې ولې ناورې؟!

ګورې نه چې درپسې یم!

ښکوم دې د پښو خاورې

د سړي په شومه موړ شې

په دې زړه لکه دواورې

د جانان د غم رانجه مې

دي په لپو لپو څښلي

دامې ټول خواږه یاران دي

داچې نن پرې جوړ دي څلي

هسې تش راغلی نه یم

زمانې مې په ځولۍ کې

لږ راتم شه لارویه

افسانې مې په ځولۍ کې

هر فریاد ته مې ورکړی

د سلګیو لړم ټک دی

د اوبو پر ځای مې څښلی

د خپل ډک زړګي پتک دی

د هر داغ تڼۍ یې واکړه

زړه مې ډیر د مینې ډک دی

د ایمان په تېغ یې وژنه

که پکې هم ذره شک دی

*   *    *

یو ما ښام ویو آشنا مې

زما زړه په لاس کې راغی

د کینې و ه که د مینې

خو چاړه په لاس کې راغی

وې دازړه دې د کارنه دی

چیرته نوی زړه پیدا کړه

ترانې دې ټولې خامې

ورته سوی زړه پیدا کړه

چې غزلې یې خوراک وي

داسې روی زړه پیدا کړه

چې له ستورو خولګۍ واخلي

لمر پلوی زړه پیدا کړه

*   *    *

ماوې ښه لکه چې زړونه

دروپۍ څلور خر څیږي

ددووسترګو په دکان کې

آشنا سپین او تور خرڅیږي

نغد غمونه به پرې ورکړم

که نغمې په پور خرڅیږي

زورور غزل به واخلم

که غزل په زور خرڅیږي

دا سلګۍ خو مې ور جار شه

که څه ټنګ ټګور خرڅیږي

*   *    *

زما دزړه کوتریې پریښو د

آشنا شغ لکه باز لاړو

د قدیمو ستر ګو والا

په ډیرنوي اند از لاړو

زړه مې کړنګ له لاسه پریوت

هی هی ما ت یې آواز لاړو

داغمی ذرې ذرې شو

ښایې ښه له کاره ووت

د اشنا د سترګو تږی

څه پر للمه لاره ووت

داددوولمرونو ستوری

له رنګین مداره ووت

*   *    *

لارویه هغه شپه مې

په خدای دومره ډیر ژړلي

ما خو هغه ورځ هم نه وو

دنن شپې په څېر ژړلي

هغه ورځ هم یوه ورځ وه

ښایي تانه به وي هېره

ته ما شوم وې که دریاد شي

مو ده ډیره پکې تېره

ها لښکر چې وراغلی

زموږ کلي ته دژڼو

د سور خولو هلکانو

د شېر بریتو ببر څڼو

تورې سترګې یې ګور ګورې

یو نیم رګ سور د کر کڼو

هغه مست په تکبیرونو

په ډلونو په اتڼو

هغه شپږزلمي دې یاد شي ؟

ها چې دربې یې تو دې کړې

چې لُنګۍ یې کړې ګوزارې

ها چې څڼې یې کودې کړې

ها غور ځی به یې چې لنډ کړ

چې ټپې به یې اوږدې کړې

د شهید په یوه ټپه یې

د عالم ستر ګې لمدې کړې

ها چې ټولو، ووې خدایه

« د مرګ سترګې یې ړندې کړې  »

چې د بنګو په چلم یې

سترګې سرې ردې ردې کړې

د چینې بر غاړه ناست وو

د چینې پر سر چنارو

په چنار کې قمري ناسته

او کوکو یې وار په وارو

سور کی اوښ مې راپسې و

د ګونګرو یې شرنګهارو

ټولو سترګې کړې راپورته

پکې پروت د مینې ښارو

ددې ښار دزړه په منځ کې

یو کاروان په ټپو بارو

جوړ لباس د لارویو

له قربان او یکه زارو

خو نتلي زړه ته تللی

یو غمګین غږ د ستارو

او د مینې له دې ښارونه

راتاو شوی لوی ښامارو

دغه شپږ زلمې راوتي

د همدې ښامار په ښکاروو

*   *    *

وئ ! داڅه کوې خوب یووړې

لارویه رابیدار شه

کیسه بلې خواته لاړه

زوروره په کرار شه

څه به زه لارې ته سم شم

او څه ته پر سمه لارشه

او خله جېب کې مې خواږه دي

لږه خوله دې پې خوږه کا

د کیسې ودرانه بار ته

د غوږو ، ورته اوږه کا

هسې لاره لنډووپرې

چې اوږده را نه کیسه شوه

دا ته څه ستړی ماشوم یې

چې دې دومره تلوسه شوه

لکه تار کیسه تر ووځي

ستا خو زړه سورۍ پیسه شو

د کیسې په منځ کې ډیر دي

د ښتې غرونه ګړنګونه

له سینو وتلي غشي

او په تُورو پرې څانګونه

له خپل سر سره دي لوبې  له

له ښامار سر جنګونه

پکې مینې هدیرې شوې

تشوي ډک پالنګونه

د کیسې دامنځ به پر یږدو

په خدای ډیره به ترخه شي

اوس ایله سر ماښام دی

هسې نه چې شپه پخه شي

د ښامار دوښو څاڅکي

به له سپینو ستورو جوړ شي

او غاښونه به یې ګورې

چې له ځینو ستورو جوړ شي

زخم زخم د زلمو به

له زرینو ستورو جوړ شي

دغه ټول ستوري به ګورې

چې یو بل سره جنګیږي

څوک به تښتي له مداره

څوک به ځمکې ته رالویږي

په کمرو کې به مات شي

په چینو کې به غور ځیږي

ژوندددو پلونو تر منځه

شي دانه پکې د لیږي

*   *    *

په منځ منځ کې مه ویریږه

د کیسې پای ته راځمه

سپي دې غاپي رنګ یې ورک شه

د کیسې سرای ته راځمه

بس کیسه روانومه

بیا اصلي ځای ته راځمه

ته ما شوم وې لارویه

څېله مست اوښان کتاروو

ځونډورې یې وې غاړې

د ګونګرو یې شرنګهاروو

یو انډی به د غلې و

بل انډی په غشو بارو

کاش د ګیډې دوزخ نه وای

داد غشو خو ، ښه کارو

بل مو کارنه و، خو ښکارو

ته به وایې د څه ښکارو

د کیسې والا ښامارو

ته هم ناست په یوه انډي کې

او ګنۍ به اوښ مغری دراوږد کړ

تا څپیړه ور کوله

الوتکه په هوا کې

نا څا پي و کړ نګیدله

ته به وایې د بار لاندې

ژوبله اوښه نړید له

د یو بم بچی یې راوړ

هغه بلار به لنګیدله

بم د غره پر څو که ولوید

خو د غږ یې مزه نه وه

شي کیدای چې وي وچ موری

یا یې میاشته پوره نه وه

تاګنۍ د مټ د پاسه

تو غندي په شانې کیښوه

ګڅه سترګه دې کړه پټه

ښۍ دې خلاصه ورته پریښوه

د ښي لاس دویمه ګوته

دې راکش لکه ما شه کړه

په خندا دې کریږ ه وکړه

هوا بازدې تما شه کړه

دغرور شونډې کړې بوڅې

دپولادو چلوونکي

دګنیو په بند بند کې

دې ترخه زهر شیندونکي

ستا پر خوایې الوتکه

په آسمان کې راکږه کړه

د توپ نښې ته یې جوړه

ستا ګنۍ او ستا اوږه کړه

دباروتو د زړه خوله یې

له ویشتو وړاندې خوږه کړه

هاغه غر چې یې آسمان ته

لږ نژدې څوکه رسیږي

چې اوښان پکې دوریځو

ددې څوکې تېره سرته

شپږ اوښان در ښتیا راغلل

تش روان وو ته به وایې

چې بس بار په بریښنا راغلل

چې ګډوډ له هوا بازیې

د خوږې نښې نظر کړ

په یو، رپ کې یې د سترګو

درز له غره سره ټکر کړ

یوه ګردي کاڼي د غره یې

د څټګ پر ځای مات سرکړ

یوې تېرې تړانګې د پرښې

لکه لورنیم په ټټر کړ

په مښو که کې یې واخیست

ته وادایې لوی ارمان و

ها چې وړه یې په هوا کې

له هوانه کږ ه غاړه

الوتکه دړې وړې

ګړننګونو پورې لاړه

پروزرو یې شادو ګانو

کړلې چیغې پیغې سازې

ځینو شوخو شادو ګانو

پرې د پاسه کړې میتیازې

موږه هم د الوتکې

غړمبیدنې واوریدلې

لکه ناوې له خوښۍ مو

ستر ګو اوښکې تویولې

پټې پټې مو په زړه کې

خوږې ګوړې ما تولې

لارویه تاته یاد شي ؟

چې ګنۍ دې پراوږه وه

ها اوږه دې پر اوږه وه

ها اوږه دې په دې وخت کې

له ګنۍ نه هم خوږه وه

موږه ټول تاته ووې.

تا ویشتلې مبارک شه !

خدای دې مل شه، په دې غرو کې

درته تیر دنور سرک شه

خودې وخت کې یو نا څاپه

یو کیفیت درباندې راغی

ستا په سترګو کې وې اوښکې

څه هیبت درباندې راغی

د شاعر په شانې بل شان

شعر یت در باندې راغی

افسانې مو درته کړلې

حقیقت دربانې راغی

د ګنۍ له واړه بار دې

په  یو دم سپکه اوږه کړه

اوښ چې غاړه درکږه کړه

دده خوله دې پرې خوږه کړه

له انډي نه دې راټوپ کړ

په ښاغلي غوندې ترپ کې

خلاص ګونګري  داوښ دپښو دې

 کړل ژرژر   په یوه خرپ کې

دکاروان او ښان دی تم کړل

دیو دوو سترګو په رپ کې

ستا په ستر ګو کې وې اوښکې

تا وړې سلګۍ وهلې

ستا وړې وړې خبرې

په مرۍ کې ښخیدلې

ستا ګنۍ غوڅۍ سرې شونډې

دوې ګلپاڼې رپیدلې

ستا په سترګو کې خبرې

په څپو وې په غورځنګ وې

هغه شپږ دګلو ونې

نس ته تیرې یوه نهنګ وې

خودې شپږو  شوکولې

له نهنګ نه پښې دسنګ وې

شپږ اوښان له بره راغلل

یو څاروان تش راروان وو

شپږ دستماله  هر دستمال کې

تاو دوړانګو یو باران و

سپینو اوښکو کې راشنه مو

څانګې څانګې ارغوان وو

په دې هر دستمال نغښتی

هر یو زړه زما جانان و

*    *     *

راشه راشه چې دې ښکل کړم

زما ښکلیه لارویه

ته زما دنغمو سیری

یه زما ماته زړګیه !

ددې شپږو لارویو

ها اووم ملګری ته  یې

دکاروان دغزلونو

او سندرو څوری ته یې

۷ /  ۱۲ /  ۱۹۹۷     ناصر باغ

یادونه   :       ګنۍ  (   ګنی  )

ولې راتــــه وایې چې لږ وار کـــوه وار څــــــــه معنـــــــی

کار د مینـــــې کار دی له دې کار نه انکـار څه معنــــــی

لیچې په لاس راکړه چې ولول څڼې خــــــــورې وي پرې

شرنګ دبنګړو خوند کوي  تش تار دستـــــار څه معنی

ووایــــــــه دژونـــد دفـــلسفـــــــې شـــــــاګــــــــرده ووایه

سر په اوږو څه معنی او سر وي په دار څــــــه مــعنـــــی

غاړه کې مې لاس یوسه چې حـــس لـري او روح لــــــري

مړې مړې مر غلرې وړې پيلې په تــــار څــــــــه معنـــــی

خلک پکـــــــې خدای لټوي  ته ماشوم خبـــــــر هــــــم نا

پوی به شې او لوی به شې چې ستــرګې دیار څه معنی

داغــــریب ســــړی ګــــورئ  له غـــرونو پرون راغی ،نن

دومره جــګ برجونه دسندرو دښــــــــــــــار څـه معنـــــی

ښــــايــــي چــــې له دې ښاغلي لویه ښکلا ورکـــــــــه ده

دومره دښــــکلا په لټون  سترګې په لار څــــــــه معــنی

لاس دښکاري څه وایي ؟ او زړه دغرڅې حـــــه وایـــــي

غواړمه یوه معــــــنی لا لیه چې ښکار څـــــــه معنـــــــی

چــــــــوپ شمــــه که ووایم چې دنــګه یاره تــــــا ښــــــیم

خلک راته وايــــــــي چــې « کاروانه » چنار څه معنـــی

نيمه شپه ده شومه دم دی

چې پروچووچوللمو
درحمت راښکې باران شي
چې دغرونوپرسرونو
هريوګل زماجانان شي
دملالې ژبه وايي
هربلبل راته افغان شي
      دغاټولوغوټۍ واکړه-ته يې لپه کې دعاشه
      راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه
راشه زړونه موجاروکړه
له ګردونوله غباره
دسالووږمې خورې کړه
څڼې څنډوهه نګاره
دبېلتون پرکنډوونو
تېروه دمينې لاره
         په شپېلۍ دمحبت کې-دژوندون مسته نوا شه
         راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه
ترېنه سوي دي سپرليه
په بمونوکتابونه
ماشومانوته مې غواړم
دګلونوکتابونه
را دسولې او دامن
دفکرونوکتابونه
          دتيارو پر توره دړه-درڼاالفباشه
         راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه
الف اورپه کلي بل و
بې په بم ختلی ګل و
ګل زمونږ دکلي ځوان و
په رښتياګل د وربل و
ورپسې په اوښکواوښکو
په سرو وينو لوندغزل و
             دشهيد روی مې دروړی-ديتيم په خوله موسکاشه
             راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه
مونږداوسپنې اغزوکې
يبلې پښې کوو مزلې
راشيندلې الوتکو
زمونږسترګوته خځلې
داماران مودي ترمنځ که
فاصلې دي غځيدلې؟
           دغه ټولې کړه درټولې-دوصال خوږه دنياشه
          راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه
لږدزړه په سترګولوله
دشهيدپرکفن وينه
داوطن مولويه مورده
داوطن مودتن وينه
پام کوه چې خرڅه نه کړې
پر اغزودچمن وينه
           بوی دشنوغنمو راوړه-په هواشه هواشه
          راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه
داوطن جنت جنت کړه
داچې نن کنډر کنډردی
داکه وران دی که ويجاړدی
دا زمونږدزړګي سردی
دادبورې مورټيکری دی
دزوی مړي پلارڅادر دی
            په زړګي پورې يې نيسه-دسپوږمۍ دشپې سوما شه
            راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه
په هواکې چې دزاڼو
مستې مستې قلقلې وي
چې جنګي جازونه نه وي
نه يې بم نه يې شغلې وي
چې مجنون وي امن امن
سوله سوله چې ليلې وي
           داجهان وي مينه مينه-بس دمينې تمنا شه
           راشه راشه پسرليه=پسرليه راشه راشه
چې زمونږ پردنګوغرونه
لمردبرم وزرې وکړي
په ډبروکې لالونه
دښکلا خبرې وکړي
چې په اوښ پسې د امن
شين خالۍ سندرې وکړي
        يوکاروان دژوندروان کړه-په بنګړوماته چوپيا شه
         راشه راشه پسرليه=پسرليه راشه راشه

1384حوت28کابل خيرخانه مېنه

 زرزري پڼې په پښو